Psychotische Schoonheid

Ook al zou je vanuit het populaire medische model geneigd zijn om te denken dat iedere ‘psychose’ koste wat kost onderdrukt en voorkomen dient te worden, zijn er wellicht toch ook bepaalde aspecten aan een psychose die door mensen eigenlijk als erg mooi worden beleefd. Over dit aspect van psychoses gaat deze bijdrage.

Laatst sprak ik met een vrouw die eigenlijk het woord ‘psychose’ wat onterend vond. Volgens haar zou het eigenlijk gepaster zijn om te spreken over ‘een veranderende staat van bewustzijn‘. Ook iemand anders bevestigde dat zijn psychose eigenlijk wel een erg aangename toestand was waarin hij bruiste van energie en creativiteit.

Schijnbaar kan dit ook een aspect zijn van een psychose, namelijk een toestand waarin je een bepaalde schoonheid of kracht ervaart die verder reikt dan de gewone alledaagse werkelijkheid. Alsof je even mag ruiken aan een dimensie van de wereld die normaal voor gewone stervelingen onbereikbaar is.

In het artikel ‘Openstaan voor Andere Realiteiten‘ wordt al gewaarschuwd voor de intolerantie binnen psychiatrische settings voor afwijkende levensfilosofieën, waarbij vooral esoterische invalshoeken al snel worden gerangschikt onder het kopje ‘waandenkbeelden’.

Als je echter dit aantrekkelijke aspect van sommige psychoses mag beleven dan ben je eerder in een soort staat van ‘wow! wat ik nu toch allemaal meemaak: fan-tas-tisch!’ en je zou dat eigenlijk het liefst met iedereen om je heen willen delen. Helaas loop je dan de kans dat je jezelf van je omgeving vervreemd.

Misschien is deze ’staat van zijn’ wel het doel van menig spirituele traditie, zou je je kunnen afvragen. Het grote verschil lijkt waarschijnlijk toch vooral te zitten in de mogelijkheid om al dan niet bewust in deze staat van bewustzijn te komen.

Vooralsnog vermoed ik dat bij een spontane doorbraak van deze geestelijke vermogens er geen sprake is van controle door het bewustzijn: opeens schiet je in een dergelijke toestand en je komt er niet makkelijk weer uit.

Mocht je zó gecharmeerd zijn geraakt door de onbeschrijflijke schoonheid van deze spirituele ervaringen dan lijkt het eerder nastrevenswaardig om opnieuw contact te leggen met dit niveau via meditatieve weg, waarbij je leert ermee te spelen. Als een volleerd ‘noëticus’ of bewustzijnsonderzoeker kun je zo naar believen in deze toestand komen en er weer uitstappen.

Graag hoor ik reacties van mensen over dit onderwerp: herken je de schoonheidsaspecten van een psychose? Vertel erover door een reactie te schrijven via de site of mail me via het emailadres rechtsboven in de balk.

Het plaatje is overigens afkomstig van een indrukwekkend filmpje van Sean Blackwell, terug te zien op Youtube.

Succesvol Afbouwverhaal: een Update

In juli 2009 heb ik contact gehad met Q. die weigerde de rest van zijn leven geest- en emotieverdovende antipsychotica te nemen. Hij stimuleerde me tot het schrijven van Afbouwen Antipsychotica met later het vervolg Afkicken van Medicatie.

Q. was zeer gemotiveerd om op zorgvuldige wijze zijn medicatie af te bouwen om het leven weer in zichzelf te kunnen voelen stromen. Hij had er genoeg van een zombie-achtig bestaan te leiden. Ik had hem dan ook gevraagd me op de hoogte te houden.

Begin december 2009 ontving ik een document van zijn hand dat ik graag met jullie wil delen. Graag wil ik iedereen oproepen reacties te delen (of door reacties op de diverse artikelen of via de mail (zie kolom rechtsboven)).

Beste Lezers,

Een paar maanden terug heb ik contact gehad met de maker van de psychose-anders website over het stoppen met medicijnen.

Hij heeft toen een artikel over dit onderwerp op zijn site gezet (afbouwen antipsychotica). Dit artikel heeft me in een richting laten gaan die mijn hele leven in positieve zin heeft veranderd.Dit vind ik zo belangrijk dat ik dit met andere mensen wil delen.

Wat is er gebeurd?

Ten eerste kwam ik tot de conclusie dat wanneer ik mijn medicijnen (zyprexa)  zou verminderen en er niet aan de oorzaak van mijn problemen gewerkt wordt de kans bestaat dat ik een terugval zou krijgen.

De reguliere geneeskunde kon niet veel voor me betekenen. Alle behandelaars die ik in al die jaren voorbij heb zien komen hebben eigenlijk maar twee dingen gedaan: ze hebben me medicijnen voorgeschreven en bloed geprikt om te controleren of ik de medicijnen wel innam.

Aan de maandelijkse gesprekken met mijn behandelaar (SPV-er) van het RIAGG had ik helemaal niets, ik kwam regelmatig met een groter klotegevoel buiten dan waarmee ik binnen was gekomen.

Na vele jaren kwam hij tot de conclusie daar ik al een hele tijd stabiel was, dat ze het toch maar heel erg goed gedaan hadden. Ik was het niet eens met die conclusie.

Omdat ik toch al een paar jaren stabiel was en de gesprekken bij het RIAGG bijna altijd hetzelfde waren hebben we tezamen besloten om de behandeling bij het RIAGG stop te zetten. Ik stond er dus eigenlijk helemaal alleen voor. Ik ben toen toch in samenspraak met mijn huisarts begonnen met het minderen van mijn medicijnen.

Tot op de dag van vandaag heb ik geen nadelige gevolgen ondervonden, zoals afkickverschijnselen en of een terugval. Ik zit nu op de helft van mijn dosering en ben van plan om het medicijn helemaal af te bouwen tot het nulpunt. Ik ben op het moment ook helemaal niet bang meer voor een terugval of voor een nieuwe psychotische periode.

Hoe komt dit nu?

Wel,  ik zal dit proberen uit te leggen. Door toeval ben ik in contact gekomen met een meneer die een praktijk voert in natuurlijke geneeswijzen.

Hij heeft een grote diversiteit aan behandelmethoden. Hij heeft er tot nu toe een paar bij mij toegepast. Deze meneer kon in ons eerste gesprek al vertellen wat een psychose is. Dit had me tot dat moment nog niemand kunnen vertellen. Het heeft me wel een paar weken gekost om deze uitleg als de waarheid aan te nemen. Dus sta er niet raar van op te kijken als mijn volgende relaas u een beetje raar in de oren zal klinken.

Om te beginnen vertelde hij met dat ik er zelf helemaal niets aan kon doen dat ik psychotisch geworden was. Dit vond ik raar want ik heb altijd gedacht dat ik mezelf door mijn gedachten in een psychose kon storten, dit deed toch niet iemand anders.

Hij vroeg me of ik wist wat een aura was. Ik wist dat dit het energetisch veld om je lichaam is. Het is mogelijk de aura door middel van Kilianfotografie op foto vast te leggen. Er is iets aan de hand met je aura zei me deze natuurgenezer. Er zitten dingen in die er helemaal niet in thuis horen.

Wat zit er dan in vroeg ik aan hem. Er zitten een aantal entiteiten in, en deze entiteiten zorgen ervoor dat jij niet naar behoren kunt functioneren.

“Wat zijn entiteiten?” vroeg ik aan hem. “Entiteiten zijn gestorven mensen die nog niet naar het hiernamaals gegaan zijn maar die op deze aarde zijn blijven hangen. Deze entiteiten moeten ergens hun energie vandaan halen en dat doen er op dit moment een aantal bij jou.”

Het was mogelijk om deze entiteiten te verwijderen, maar ik moest zelf ook actief meewerken.

Hoe is het mogelijk dat deze entiteiten mij uitgekozen hadden? Dit zal ik proberen uit te leggen. Een lichaam van een mens bestaat uit atomen, en elk onderdeel van ons lichaam heeft zijn eigen frequentie.

Wat is een frequentie en hoe kun je deze beïnvloeden?

Een frequentie ontstaat door het ronddraaien van de atomen rond hun kern. Wat was er bij mij aan de hand. Mijn atomen draaiden niet zo heel erg snel meer en daardoor kwam mijn gehele lichaam in een lagere frequentie terecht.

Dit was nu de oorzaak waarom dat die entiteiten mij uitgekozen hadden. Door de lagere frequentie was ik voor hen zichtbaar en was het mogelijk om mijn aura binnen te dringen. Entiteiten zij parasieten en geven helemaal niets om een mens, zij moeten aan hun trekken komen. Ze kunnen zelfs je gedachten beïnvloeden en stemmen in je hoofd laten komen.

He, dat kwam me bekend voor. In mijn eerste psychose heb ik stemmen in mijn hoofd gehad die me opdrachten gaven. De entiteiten zorgen ervoor dat je je slecht voelt en dat je frequentie daardoor laag blijft. Zo kunnen ze bij je blijven en energie aan je lichaam blijven onttrekken. Hoe slechter het met jou gaat hoe beter het voor hen is.

Door een bepaalde methode toe te passen kon mijn behandelaar meten hoeveel entiteiten er met mij meeliften. Het waren er maar liefst acht. Door bepaalde therapieën toe te passen zoals het innemen en het vernevelen in mijn aura van spagyrische moederessensen zouden deze entiteiten verwijderd kunnen worden.

Ook door een frequentietherapie die bestaat uit het zitten achter een lamp die een bepaalde frequentie uitzend werd bijgedragen om deze entiteiten te verwijderen.

De therapie volgens Rife was zeer effectief. Rife is Royal Raymond Rife een wetenschapper uit de vorige eeuw. Hij heeft een lamp uitgevonden die een bepaalde frequentie uit kan zenden. Men kan per aandoening de frequentie aanpassen.

Ook het toepassen van positieve affirmaties heeft bij mij bijgedragen om deze entiteiten te verwijderen. Al met al sta ik er op dit moment goed voor. Mijn concentratie is verbeterd waardoor ik weer een boek kan lezen, dit is de laatste 11 jaar bijna niet mogelijk geweest.

Op mijn werk gaat het beter en ik ben lang niet meer zo moe en lusteloos. Mijn gevoelens beginnen ook weer langzaam terug te komen. Door de medicijnen waren deze heel erg vlak geworden. Ik vond meestal alles wel goed en had bijna geen eigen mening meer. Mijn gevoel voor eigenwaarde is in deze relatief korte tijd ook toegenomen.

Ik kijk uit naar het moment dat ik medicijnvrij zal zijn. Dit zal nog een drietal maanden duren. Hoe ik er dan voorsta zal ik aan de maker van de pshychose-anders website laten weten en deze zal het dan wel op de website plaatsen.

Ik wil de heer Q. hartelijk danken voor het schrijven van deze bijdrage. Mochten er mensen geïnteresseerd zijn in het onderzoeken van de mogelijkheid dat er sprake zou kunnen zijn van entiteiten die inhaken op de lage frequenties van je systeem dan zou je kunnen overwegen contact te leggen met natuurgeneeskundigen die methodes hebben dit te onderzoeken. Praktijk Joya in Nijmegen kan ik aanbevelen. Je kunt ook zelf via intenties proberen eventueel laag-frequentieel gespuis te verwijderen uit je systeem.

Ter afsluiting zou ik nog willen zeggen dat er 101 redenen kunnen zijn waardoor iemand ‘psychotisch’ wordt. Soms kan er sprake zijn van entiteiten, soms kunnen de stemmen ook delen uit jezelf zijn en wie weet wat er nog niet meer voor mogelijkheden zijn. Vaak is er ook geen sprake van stemmen.

Medicatie en Lichaamsgewicht

Afgelopen week ontving ik een brief van een lezer van deze site. Zij schrijft onder de naam ‘Rebecca Schildklier’ over haar ervaringen met betrekking tot medicatie en opnames, waarbij ze vooral aandacht vraagt voor de rol van doseringen bij geestbeïnvloedende medicatie. Er zou bij het voorschrijven meer gekeken dienen te worden naar het postuur van mensen:  Een beer van een man geef je andere hoeveelheden dan een breekbare, slanke vrouw. Hieronder volgt haar geanonimiseerde brief:

Beste dr A.,

Graag wil ik feedback geven omtrent mijn behandeling door u en anderen van uw instelling in het afgelopen half jaar.

Allereerst wil ik zeggen, dat jullie goede faciliteiten hebben en (ook) veel specialisme. Ik heb goed kunnen eten en ben (hierdoor) zowaar tot rust gekomen. Ik heb kunnen praten schilderen en aan psycho educatie kunnen deelnemen. Ik heb mijn vrijheden gehad en na een tijdje kon ik mij weer op dingen concentreren.

Echter er was één ding en dit heeft mij tegengewerkt. Graag wil ik u hierover als dokter informeren. Ik heb een klein lichaam, ik ben (nogal) dun en van het vrouwelijke geslacht. Ik heb vaak medicatie gekregen en merkte, dat ik hier altijd weinig van kon nemen omdat dit voldoende was om haar werk te doen. Zo ook met antipsychotica.

Ik heb telkens teveel gekregen en ik zou nog steeds willen weten waarom jullie dit gedaan hebben. Wanneer ik teveel antipsychotica krijg, verlies ik mijn persoonlijkheid en kan ik de bijwerkingen niet meer hanteren.

Van de 600mg SXR (op zich een goed middel, echter ik denk wederom dat het teveel voor mij was) raakte ik elke avond/nacht 3 à 4 uur lang  in mijn hele lichaam verlamd, en ik werd er ook angstig/agressief van. Ik denk dat ik teveel gehad heb.

Dit is één van de redenen waarom ik weggelopen ben en zelfs even heb gezworven.Ik wil u graag informeren omdat dit voor u als arts ook interessant kan zijn. Momenteel ben ik ergens anders gedwongen opgenomen. Ik heb hier (na een hele strijd) nu een lage dosering Cisordinol en ze werkt.

Ik heb mijn persoonlijkheid behouden en kan de bijwerkingen (vooral bewegingsdrang)  hanteren. Ik besef nu wat er aan de hand is maar voel me nog steeds bang voor de psychiater omdat ik altijd zoveel gekregen heb. Gelukkig is er hier wat meer communicatie.

Ik wil u niet aanvallen als persoon want ik denk dat u werkelijk een goede arts bent maar misschien is het belangrijk om te weten, dat het niet bij iedereen hetzelfde werkt. Ik wil je als mens op je hart drukken om bij kleine dunne vrouwen en -mannen ietwat op te passen met de dosering van de (goed werkende!) medicatie en te kijken welke verschijnselen van de medicatie komen, en welke van de psychose.

Ik heb zelf acht psychosen gehad en daar rouw ik om. Voorlopig kan ik veel dingen niet (meer) doen echter ik zie de toekomst evengoed positief tegemoet.Ik heb wel veel verdriet van hoe dingen gelopen zijn maar langzaam herwin ik het vertrouwen weer.

Ondanks alles wil ik u toch bedanken dat u mijn arts bent geweest.

Groeten,


Rebecca Schildklier

Eens een Gek altijd een Gek

Voornamelijk geprikkeld door het artikel ‘In de Wurggreep van het Medische Model‘ ben ik verder gaan denken over de onderliggende boodschap die mensen krijgen als hen hulp wordt geweigerd bij het afbouwen van hun medicatie.

Voordat ik tot deze boodschap kom wil ik even een gesprekje aandragen dat ik laatst had met iemand. Die persoon was naar het dolhuys geweest om daar een tentoonstelling te bekijken over 100 jaar psychiatrie. Ze was er erg van onder de indruk en dan vooral door de toch aardig gruwelijke wijze waarop psychiatrische patiënten werden behandeld.

“Gelukkig is het nu allemaal een stuk beter”, zei ze ter afsluiting. Ik antwoordde dat het nu natuurlijk allemaal wel anders is, maar dat er qua houding eigenlijk misschien niet eens zo heel veel veranderd is. Misschien is er eerder sprake van een ‘eufemistische slag’, in de zin dat er zachtere woorden worden gebruikt met een quasi-wetenschappelijke klank.

Want is er wel zoveel verschil tussen de opmerking: “Je hebt een hersenziekte die schizofrenie heet en daar kom je nooit meer van af” en “Je bent gek en bovendien: eens een gek, altijd een gek.”

Dat laatste klinkt natuurlijk niet zo sympathiek en ook niet wetenschappelijk verantwoord, maar in werkelijkheid komt het daar toch wel vaak op neer.

Vooral als mensen die met eufemistische termen als ’schizofreen’ of ‘manisch-depressief’ zijn betiteld de wens uiten te willen afbouwen kunnen ze geconfonteerd worden met de volgende gedachtelijnen: “Je weet het niet, maar eigenlijk ben je gek en niet geheel ontoerekeningsvatbaar en daarom ben je niet in staat om goed te beoordelen wat het beste voor je is en veel gekken willen graag van hun medicijnen af, maar gelukkig zijn er artsen die je kunnen helpen in dit soort situaties. Het hoort bij je gek-zijn. Vertrouw ons maar en neem gewoon je medicatie: het is genetisch: je waanzin zit in je cellen.”

In de Wurggreep van het Medische Model

Laatst ontving ik een bericht van een lezer van deze site. In dat bericht werd op een indrukwekkende wijze verwoord in wat voor een bizarre omstandigheden je terecht kunt komen als je eenmaal bent toegelaten tot het rijk der ‘geesteszieken’ en er écht uit wilt komen.

Stel je de volgende situatie eens voor: je hebt ooit in het verleden een diagnose ‘manisch-depressiviteit’ gekregen. Zoals gebruikelijk hoort bij dit pakket een farmaceutisch product, namelijk lithium. Inmiddels ben je er eigenlijk wel klaar mee en wil je weer een normaal leven beginnen.

Omdat je echter verslaafd bent geraakt aan de lithium wil je afkicken op een verantwoorde wijze. Het is in Nederland momenteel erg moeilijk iemand te vinden die bereid is je te helpen met het afkicken van geestmanipulerende medicatie (zie Afkicken van Medicatie). Je kunt dan bijzondere denkstructuren tegenkomen.

Als je je bijvoorbeeld verder redelijk goed voelt dan kan dat  in je nadeel spreken. Er kan dan gewoonweg beweerd worden dat je je zo goed voelt door het gebruik van de medicatie. Het kan dan om die reden worden afgeraden om af te bouwen.

Mocht je echter toch willen doorzetten omdat je van dat lithiumjuk af wilt, dan kun je het argument krijgen dat je een hersendefect hebt waarbij ook nog kan worden gesteld dat je bovendien een genetisch bepaalde hersenafwijking hebt die alleen via lithium in bedwang gehouden kan worden.

Als je dan vervolgens oppert dat je niet gelooft dat je een hersenziekte hebt dan is daar ook snel een reactie op te verwachten, namelijk dat je niet beseft dat je een hersenziekte hebt, maar dat is dan logisch omdat dat ook een kenmerk is van je ziekte: gebrek aan ziekte-inzicht (Het belang van Ziekte-Geloof).

Op deze manier kun je terechtkomen in de wurggreep van het medische model. Wat je ook zegt het is een kenmerk van je genetisch bepaalde hersenziekte of van een gebrek aan ziekte-inzicht.

Je wordt niet meer als volwaardig beschouwd en bovendien wordt je op deze wijze het recht ontnomen om zelf te bepalen wat je wilt dat er met je lichaam en geest gebeurt. Eigenlijk wordt je behandeld als een kleuter die wordt toegesproken door zijn ouders.

De enige manier om verder te komen is dan eigenlijk: ziekte-acceptatie en de daarbij behorende geestbeïnvloedende farmaceutische producten.

Mocht je uit wanhoop dan maar besluiten helemaal abrupt te stoppen met het innemen van je hersenbeïnvloeders dan is de kans groot dat je ontspoort voornamelijk vanwege de ontwenningsverschijnselen, wat alleen maar een bevestiging zal zijn voor de aanhangers van het medische model dat je echt aan een genetisch bepaalde hersenaandoening lijdt waar je zelf helemaal niets aan kunt doen: het is eigenlijk als een soort chronische kanker.

Mocht iemand suggesties hebben voor een manier om tóch uit deze wurggreep te komen dan kunnen daar ongetwijfeld mensen blij gemaakt mee worden.

Manifest van een onwillige Psychiatrische Patiënt

Laatst werd ik gewezen op een tekst van Aubrey Ellen Shomo. In dit ‘manifest’ wordt op een heldere manier beschreven met wat voor soort reacties mensen vooral wordt geleerd om de medicatie te blijven nemen. Mensen krijgen te horen dat ze weigeren medicatie te nemen uit een gebrek aan ziekte-inzicht.

Verder is het idee diepgeworteld dat je vooral door het nemen van de ‘major tranquilizers’ (mega-kalmeringsmiddelen) ook wel eufemistisch ‘antipsychotica’ genoemd het monster van de psychose kan blijven onderdrukken en dat terwijl wellicht juist de psychose – mits goed begeleid – de sleutel tot de oplossing kan aanreiken (zie Psychose, vriend in Vermomming).

Het probleem dat kan optreden als je eenmaal een paar jaren geest-beïnvloedende medicatie hebt geslikt is dat mensen om je heen ook werkelijk ervan overtuigd raken dat je die medicatie nodig hebt om te kunnen leven. Een ander nadeel is verder dat je hersenen er ook aan gewend zijn geraakt, waardoor er een soort antipsychotica-verslaving is opgetreden waarvan het afkicken een erg sterke geest vereist, want afkicken van een medicatie-verslaving lijkt meer op het afkicken van een heroïne-verslaving dan op het stoppen met roken (zie Afbouwen van Medicatie).

Na een jaar ‘psychose anders’ is een van mijn conclusies dat het hoog tijd wordt voor de oprichting van ‘afkickcentra voor psychofarmaca’: plekken waar mensen naar toe kunnen die af willen van de geestverlammende en lichaamsverdikkende chemicaliën die onder het mom van helpende medicatie aan de man worden gebracht.

Afkickcentra waar mensen artsen treffen die hen willen begeleiden met een voorzichtige afbouw van medicatie (met zo’n 10% per maand of iets in die geest) met daarbij de ondersteuning van een groep mensen die ervaring hebben met het afkicken van medicatie en ook ervaring hebben met het omgaan met de thema’s die dan weer vrij kunnen komen zodra de medicinale onderdrukking steeds meer wordt opgeheven.

Er zou een team van ervaringsdeskundigen en behandelaren horen te zijn die geloven dat iemand in staat is om af te kicken van de psychofarmaca en die ook vertrouwen heeft in het zelfhelend vermogen dat geactiveerd kan worden: een groep mensen die in staat is om warm en liefdevol te zijn naar mensen die het zwaar hebben gehad in hun leven, mensen die in de knoei zijn geraakt door allerlei soorten problemen die het leven kan aanreiken.

Mochten er lezers zijn die artsen kennen die bereid zijn mensen te helpen met het afkicken van medicatie dan hoor ik dat graag via het emailadres in de rechterbalk bovenaan.

Hieronder volgt het vurige manifest van Aubrey Ellen Shomo die niet voor altijd een braaf-slikkende patiënt wilde blijven (met dank aan Sharon voor de vertaling uit het Engels):

Manifest van een onwillige psychiatrische patiënt

Ik zie het overal: ‘Mensen met een geestesziekte hebben medicatie nodig.’ Het klinkt redelijk.
Vandaag de dag zijn er zelfs politieke organisaties die ernaar streven het makkelijk te maken om een persoon te dwingen deze te nemen. Het is makkelijk om naar iemand anders te kijken en zulk soort dingen te veronderstellen. Het is menselijk. Het is immers meelevend om iemand te helpen die niet in staat is om om hulp te vragen, toch? Ze zullen je bedanken op de lange termijn, nietwaar?

Niemand vraagt waarom hun kind, of zus of vriend weigert zijn medicijnen in te nemen. Waarom moeite doen? Het is een ziekte. Het is zinloos. De dokters zeggen het zelf. Zij weten dit soort dingen. Heb je je ooit afgevraagd wat de logica is van de woorden: “Ze zou haar medicatie niet weigeren als ze niet ziek was.”?

Ik ben een onwillige psychiatrisch patiënt. Dat ben ik al jaren. Ik smeek u. Vraag waarom. Kijk in mijn ogen en zie me. Probeer te begrijpen wat mijn achtergrond is. Zelfs een gek persoon heeft een menselijke wil. Ik ben iemands zus, iemands kind en iemands vriendin. Ik zou de jouwe kunnen zijn.

Mij is meer keren dan ik kan tellen verteld dat ik het niet zou halen zonder medicatie. Mij is verteld dat ik een chemische onbalans heb. Mijn hersenen zijn stuk. Ik heb het nodig. Als ik weiger, komt het door de bijwerkingen. Die kunnen ze behandelen met meer medicatie. Als het dat niet is, komt het door een gebrek aan inzicht. Ik weet niet dat ik ziek ben.

Waarom zou ik mogelijk willen stoppen? Hoe kan ik dit wensen? Laat me u dit vragen; heeft u ooit deze medicijnen ingenomen? Ze noemen het anti-psychotica medicatie. Het klinkt goed genoeg maar wist u dat deze medicijnen ook wel de grootst mogelijke kalmerende middelen genoemd worden?

Ze spreken over bijwerkingen maar weet u hoe het voelt om ze te hebben? Kunt u het lezen op het etiket? Op mijn etiket? Wat? U heeft alles hierover geleerd tijdens uw medicijnstudie? Kun je leren wat het is om verliefd te zijn door het lezen van een medische beschrijving? Hartslag, neurotransmitters, gedragspatronen. Drie criteria van de vijf. Kan de menselijke ervaring in zulke simpele termen worden beschreven? Ik weet dat u denkt dat dat met uw ervaring niet kan. Waarom dringt u er dan op aan de mijne te beschrijven?

Ik weet hoe de grootst mogelijke kalmeringsmiddelen voelen. Ik moest wel. Ze veranderen een persoon. Het krachtigste van de menselijke ervaring vervaagt tot grijstinten. Het leven wordt saai, dof, lang. Creativiteit verdwijnt in het niets. De ware menselijke spirit wordt dof. Je kunt van de extase van het in leven zijn zelfs gaan tot het je afvragen of je er überhaupt nog wel bent.

Ze zullen je kalm maken. Ze zullen je je laten gedragen. Ze zullen je zelfs mogelijk helpen met je problemen maar ze kunnen ook datgene dempen wat er echt toe doet. Dat wat je levend maakt. Ze kalmeren voornamelijk. ‘Ze geeft de voorkeur aan haar manie –haar gekte- het is een symptoom van haar ziekte.’
Hoe kunt u zeggen wat belangrijk voor mij is? Is dat uw recht?

Vanwege die kapotte geest van mij moet ik opgesloten worden. Ik werd bedreigd. Ik werd vastgehouden. Ik heb geleden in de handen van een systeem waarvan mij verteld is dat deze mij helpt. En ze vragen zich af waarom ik ze niet vertrouw. Hoe zou ik kunnen aarzelen, zelfs bitter kunnen zijn? ‘Ze is paranoia. Ze wil haar medicijnen niet innemen.’

Ze kunnen gelijk hebben maar het enige dat ik ooit gewild heb, is mijn eigen keuzes maken. Ik heb alleen maar willen schreeuwen; “En wat over hoe ik me voel?!” Ik ben een niet-meegaande psychiatrische patiënt. Hoor mijn stem. Een kankerpatiënt kan chemotherapie weigeren. Een religieus persoon kan ervoor kiezen op God te vertrouwen in plaats van penicilline. Een dokter zou het allebei irrationeel noemen maar zich erbij neerleggen. Alles wat ik vraag, is hetzelfde recht.

‘Ze zal decompenseren zonder. Het is het enige ding dat haar zelfs enigszins geestelijk gezond kan houden.’
Ik ben twee keer gestopt met al mijn medicatie. Ik hoopte dat één keer genoeg zou zijn. De eerste keer faalde ik. Ik raakte de weg kwijt. Ze hadden gelijk; ik werd gek.  Ik werd sterk aangemoedigd mijn medicijnen in te nemen. Het was een gevecht waarvan ik wist dat ik het niet zou winnen. ‘Patiënt is meegaand – maar vijandig.’

Een façade van normaliteit werd herwonnen. Hoog functionerend. Werken, naar school gaan, een sociaal leven. Al die dingen waarvan je geacht wordt ze te doen. Alles zo hol. De vonk was verdwenen. ‘De medicatie is effectief.’ Maar de medicijnen voelden hetzelfde. Dus stopte ik opnieuw. Heel veel mensen doen dat. ‘Meewerken is een groot probleem in de behandeling van geestelijke ziekte.’

Mij is verteld dat ik voor altijd medicatie nodig zal hebben. De feiten spraken voor zich. Ik was geestelijk ziek. Zolang ik mijn medicijnen in nam, zou ik in orde zijn. Zonder, was ik gedoemd. Waarom wilde ik stoppen? Ik vertelde ze hoe het voelt maar het maakte niet uit. Ik vertelde ze dat ik zou herstellen door wilskracht. ‘Patiënt heeft grootheidswaanzin.’

Dus vertelde ik hen dat ik niet geloofde dat ik ziek was. ‘Patiënt heeft gebrek aan inzicht.’ In werkelijkheid was ik doodsbang. Ik geloofde dat ik gek was, ik had al eerder gefaald en ik was er niet zeker van dat ik het in mijn eentje voor elkaar zou krijgen. Want de feiten waren duidelijk. Niemand kon het.

Maar ik deed het. Later leerde ik dat velen het deden. Niemand praat over hen. John Nash slikte nooit meer medicijnen – het was de sleutel tot zijn herstel. Dat hebben ze uit de film ‘A Beautiful Mind’ gelaten. Er zijn vele anderen aan wie verteld wordt dat niemand herstelt– verteld dat ze voor altijd ziek zullen zijn – maar die bewezen dat men ongelijk had.

Ik ben een onwillige psychiatrisch patiënt, toch zou niemand proberen me vandaag de dag een pil te geven. Om daar te komen, moest ik goed medisch advies negeren. Ik moest weinig inzicht en een slecht oordeel hebben. Zonder dit, zou ik nooit bereikt hebben wat ik in het leven bereikt heb.

Dus, wanneer ik nu hoor over familieleden die zeker zouden moeten zorgen dat hun gezinsleden de medicijnen innemen of rechtbanken die het gedwongen zouden moeten hebben, denk ik bij mezelf aan dokters die geluisterd zouden moeten hebben. Ik denk vaak aan mensen die succesvol zouden zijn gestopt met hun medicatie als ze alleen maar de noodzakelijke ondersteuning hadden gehad in plaats van de verzekering van falen. Ik vraag me af hoeveel meer ik bij naam zou kunnen noemen.

Ik vraag me af waarom zo weinig mensen spreken over de rechtmatigheid om niet-gedrogeerd te worden.
Zelfs een gek persoon heeft een menselijke wil.

http://theicarusproject.net/advocacyrightspolitics/manifestoanoncompliantmentalpatient-aubreyellenshomo

Manifesto of a Noncompliant Mental Patient – Aubrey Ellen Shomo

Moe van het Psychiatrisch Web: Tijd voor Verandering

Het is nu bijna een jaar geleden dat ik begonnen ben met het opzetten van dit project ‘Psychose Anders’. Al enkele weken bekruipt me steeds vaker het gevoel alsof het belangrijkste eigenlijk wel gezegd is. Alsof het tijd wordt om een andere fase in te gaan.

Ik ben van mening dat er werkelijk sprake is van een haast onontwarbare kluwen waarin de ‘patiënt’, de hulpverlener, de maatschappij lijken vast te zitten. Zo heb je hulpverleners in allerlei soorten en maten waarbij iedereen (inclusief ondergetekende) zo zijn eigen theorieën heeft over hoe iemand weer beter kan worden of kan leren omgaan met zijn ‘handicap’. Zo heb je ook ‘patiënten’ of  ‘cliënten’ die soms als een wilde tekeer gaan tegen het establishment en de verschrikkelijke diagnosefabrieken die iedere menselijke waardigheid vernietigen: die hulpverleners verketteren als stromannen van een duivels systeem.

Dan heb je patiënten die zich juist weer heel makkelijk vereenzelvigen met de patiëntenrol en verder zwijgzaam accepteren dat er iets grondigs en voor altijd mis met ze is en zal zijn. Een rol die weer koren op de molen is van degene die afhankelijk zijn van zieke mensen zoals vooral de farmaceutische ziekte-profiteurs die hun mega-tranquillizers als zogenaamde gespecialiseerde anti-psychotica aan de man brengen.

Een boodschap die maar al te graag wordt omarmd door veel artsen uit de psychiatrie die nu eenmaal graag kijken naar mensen als wandelende fysieke systemen met allerlei verstoorde fysisch-chemische processen.

Dan wordt er door sommigen gestreden tegen stigmatisering van psychiatrische patiënten. Dit is natuurlijk op zich een prachtig streven, maar ook zie je maar al te vaak dat mensen met een psychiatrische achtergrond het stigma willen bestrijden door andere mensen te laten accepteren dat ze een ziekte met zich meedragen waarvoor ze nou eenmaal medicatie moeten nemen, alsof het gaat over diabetes.

Mensen met een fysiek handicap worden anders benaderd en mensen met een psychisch handicap worden ook anders benaderd, en zeker als ze zelf er ook van overtuigd zijn dat ze in wezen ‘ziek’ zijn in hun hoofd.

Als je eenmaal in de psychiatrische molen terecht bent gekomen lijkt het lastig er weer uit te komen. In mijn ogen is de werkelijke manier om af te rekenen met stigma ook om daadwerkelijk je geest weer schoon te krijgen: dat je geen medicatie meer inneemt en dat je ook niet langer accepteert dat je een psychiatrische ziekte hebt die je verlamt.

Alleen moet het daar natuurlijk niet bij blijven: ook al zijn die factoren erg belangrijk er zijn ook zeker redenen geweest waardoor iemand in de psychiatrie is beland en daarvoor is gewoonweg ook durf en lef nodig en goede begeleiding om daar werkelijk verder in te komen.

Het lastige van het huidige gezondheidszorgsysteem is dat je eigenlijk vooral een ziekte in wordt gepraat met daarbij de medicatie-ondersteuning waardoor je de confrontatie met de oorzaken aangaat met één been en één oog.

Onder ideale omstandigheden zouden er her en der in het land huizen dienen te worden opgericht waarin mensen in de gelegenheid worden gesteld om af te kicken van hun medicatie-verslaving onder specialistische begeleiding. Ook zouden ze hulp dienen te krijgen in het geestelijk afkicken van hun ‘ik ben een patiënt met een ongeneeslijke psychiatrische ziekte’-denkbeelden om dan in volle geestkracht de confrontatie aan te kunnen gaan met de demonen van hun verleden.

Het is triest dat mensen die juist opgeleid zijn om mensen te kunnen helpen in deze helende confrontatiereis vaak ook geschoold zijn in het denken in termen van ziekte en medicinale onderdrukking of oppepping en tegenwoordig ook verplicht zijn om te registreren in DBC-termen.

Binnen het Soteria-gedachtegoed is er vooral ruimte voor mensen die als het ware ‘hun hart op de juiste plek hebben zitten’ waarbij de opleiding niet eens werkelijk van groot belang is. Ervaringsdeskundigen zouden ook een rol kunnen spelen in de rehabilitatie van mensen met een psychiatrisch verleden, maar zij ontberen ook toch vaak inzicht in de verschillende werkingsmechanismen van de geest.

Misschien moeten we gewoon accepteren dat er veel mensen dermate beschadigd zijn dat ze niet de kracht of het vermogen hebben om door te dringen tot de werkelijke oorzaken en daardoor ook niet in staat zijn om bepaalde aangeleerde verdedigingsmechanismen of copingstijlen te wijzigen.

Misschien moeten we ook accepteren dat het leven gewoon te moeilijk en te zwaar is voor veel mensen. Deze maatschappij heeft ook zeker zijn maffe kanten waar je misschien ook wel een beetje afgestompt voor moet zijn om er volledig in mee te draaien. Toch weiger ik te accepteren dat je niet zelf als onderdeel van het geheel een bijdrage kunt leveren tot het veranderen van bepaalde mechanische patronen in de samenleving en ook een ‘ik ben het slachtoffer van een zieke samenleving’-houding is wel een makkelijk excuus om het leven niet aan te gaan.

Zou het niet mooi zijn als steeds meer mensen de weg naar binnen weten te vinden? Een weg richting het hartsbewustzijn waarbij ze onderweg de ene na de andere schadelijke gedachte tegenkomen die ze kunnen leren neutraliseren? Dat er een cultuur ontstaat waarin mensen niet zozeer worden beoordeeld op de grootte van hun auto, baan, inkomen of huis, maar dat ze eerder worden beoordeeld op hun vermogen in vrede met zichzelf te leven.

In het begin van dit artikel suggereerde ik dat het tijd werd om een andere richting in te slaan. Ik vermoed dat ik graag steun zou willen geven aan een beweging waarin mensen leren een meditatievere levenshouding te ontwikkelen. Een levenshouding waarin woorden als zelfvertrouwen, zelfhelend vermogen en levensvreugde een belangrijke rol spelen. Welke gedachten of emoties zou je kunnen zien als giftig en welke juist niet?

Ik kan me voorstellen dat de nodige lezers zullen afhaken zodra ik begin te spreken over het verkennen van de weg naar het hart, maar ik denk dat daar uiteindelijk de werkelijke oplossing te vinden is. Een weg die bewandeld dient te worden met een niet-chemisch beïnvloedde geest die nieuwsgierig en vol vertrouwen probeert te leren luisteren naar de wijsheid die in iedereen schuilgaat.

Bang je Behandelaanbod te Verliezen en de Patiëntenrol

Zoals inmiddels uit de nodige artikelen binnen dit project is gebleken kunnen er vele zaken belicht worden die te maken hebben met het omgaan met psychoses en een eventuele doemdiagnose zoals schizofrenie.

Een verschijnsel dat nog niet is belicht betreft de angst om je behandelaanbod te verspelen zodra het wat beter met je gaat. Er is al eerder gesproken over het verschijnsel secundaire ziektewinst wat hiermee verband houdt.

Er kan een neiging ontstaan om je ook een beetje zieker of gekker te gedragen om toch maar vooral de aandacht van de behandelaars vast te houden en te laten zien dat er nog een lange weg voor de boeg is.  Niet alleen heeft het iets aangenaams om vast te houden aan een soort van patiëntenrol met het eventueel daarbij behorende behandelaanbod, maar ook biedt het veiligheid.

Arnhild Lauveng schrijft over de identificatie met de patiëntenrol:

Want de rol van de patiënt houdt ook een carrière in, en zoals alle carrières ontwikkelt die zich in de loop van de tijd. Ik was jarenlang ziek geweest, mijn hele volwassen leven eigenlijk, en grote delen van mijn tienertijd ook; dat kon ik, dat was mijn carrière.

Grote delen van mijn leven waren rond deze patiëntenrol opgebouwd. Ik had een woning omdat ik ziek was. Ik had een inkomen, dat wil zeggen een uitkering, omdat ik ziek was. De sociale spelregels die ik kende waren op ziekte gebaseerd. Wat ik overdag deed, of ik nu op een afdeling was, op de dagopvang of in een reïntegratie-acitviteit, mijn diagnose was het uitgangspunt.

Mijn sociale netwerk, of het nu betaalde helpers of innerlijke stemmen waren, was er omdat ik ziek was. Als ik gezond werd dacht ik dat alles zou verliezen, want ik had geen andere ervaringen, en ik wist niet dat ik zo veel zou kunnen krijgen, veel meer dan ik nu had.

Ik kon mij dat niet voorstellen, ik kon er niet eens in geloven, maar ik moest er toch aan beginnen en het proberen. Ik had wel moed, maar zoveel moed had ik nou ook weer niet.” (p.192)

Arnhild Lauveng kan een ware inspiratiebron zijn voor mensen die weigeren te accepteren dat ze voor de rest van hun leven gedoemd zijn om een marginaal leven te leiden waarin de angst voor terugval en psychotische ontregeling een belangrijk leitmotiv is. Er zijn wegen mogelijk om al-dan-niet medicatievrij weer een nieuw leven op te bouwen.

Aankondiging Studiedagen: Stemmen Horen Begrijpelijk Maken

Op donderdag 4 februari 2010 organiseren R. van der Vinne en Dirk Corstens een studiedag over het leren omgaan met stemmen voor stemmenhoorders en voor mensen die stemmenhoorders willen begeleiden. Hieronder staan gegevens van de folder (zie verder ook website van R. van der Vinne):

Studiedag: Werken met stemmenhoorders

Studiedag: Werken met stemmenhoorders
Donderdag 4 februari 2010 van 10:00uur tot 17:00 te Zwolle

Het Maastrichtsmodel is een methode voor het werken met stemmenhoorders. De hulp die dit model biedt is gericht op het begeleiden van de cliënt in: het begrijpen van de aanwezigheid van de stemmen; keuzes leren maken die nodig zijn voor herstel; de eigen capaciteiten en mogelijkheden weer te gebruiken om het eigen leven vorm te geven.

Programma: Dirk Corstens gaat met stemmenhoorders en diens hulpverleners aan het werk waarmee hij het werken met het Maastrichts model introduceert en demonstreert.

Begeleider: Dirk Corstens is psychiater bij de Riagg Maastricht en heeft jarenlange ervaring in het werken met stemmenhoorders.

Waar: Zwolle; Werkplaats voor beweging en kunst (Hobemmastraat 6)

Kosten: €95,- inclusief koffie, thee en lunch

Accreditatie Is aangevraagd bij de NVPA en de NBVH

Opgeven: Bij Rozemarijn van der Vinne

Bijzonderheden: De professional wordt gevraagd een cliënt die stemmen hoort mee te nemen.

Diegene die wil heeft de mogelijkheid zich in te tekenen voor een verdiepingsdag waarin dieper wordt ingegaan op het maken van het behandelplan, en het praten met de stemmen met behulp van voice dialoque verder wordt uitgewerkt.

Het maastrichtsmodel
Nog altijd is niet duidelijk wat stemmen horen is, en waar het vandaan komt. In de klinische psychiatrie wordt stemmen horen (auditieve hallucinaties) voornamelijk gezien als een symptoom van een ziekte waarvan de behandeling er op gericht is de patiënt te genezen of de
ziekte onder controle te houden. Wat de stemmen zijn, is wellicht niet het belangrijkste. Het belangrijkste is dat de stemmenhoorder serieus genomen wordt in zijn ervaring en een bevredigende manier van leven vindt, waar het stemmenhoren een plaats in heeft.

In het Maastrichtsmodel worden de stemmen niet als het symptoom van ziekte gezien, maar als een betekenisvolle ervaring waarmee men kan leren omgaan. Dit model is o.a. gebaseerd op de kennis verkregen van niet-patienten. Deze mensen hoorden wel stemmen, maar hadden
zichzelf geleerd hiermee om te gaan en ervoeren hier geen problemen meer mee. In deze benadering gaat men er vanuit dat stemmen horen op zich geen ziekte is, maar als je niet met de stemmen om leert gaan, je er wel ziek van kan worden.

De hulp begint met het accepteren van de stemmen als iets dat te maken heeft met jouw leven. Door te begrijpen hoe de stemmen zijn ontstaan kan je een plan maken dat om de onderliggende problemen aan te pakken en positiever met de stemmen om te gaan.

Meer info: www.hearingvoicesmaastricht.eu en www.hearing-voices.com

Zelfdiagnose bij Schizofrenie en Psychoses

Binnen dit project wordt gesteld dat het stellen van een diagnose ’schizofrenie’ of  het ‘disfunctionele perceptie syndroom‘ eigenlijk neerkomt op het aanbieden van een vloek aan de betrokkene. Deze diagnose wordt vaak vergezeld met de boodschap dat er sprake is van disfunctionele hersenen die vooral met medicijnen nog enigszins in bedwang gehouden kunnen worden. Wellicht bestaat er een mogelijkheid tot remissie, maar dan vooral als je wel trouw je medicijnen blijft nemen.

Het is daarom tijd voor een andere insteek en daarbij zou wellicht ook de betrokkene zelf een rol kunnen spelen. Ook al is iemand die psychotische periodes doormaakt waarschijnlijk niet in staat om precies te beoordelen of hij voldoet aan de criteria voor schizofrenie, denk ik wel dat iemand in staat is om zelf aan te geven wat voor een soort aanpak het beste bij hem zou passen.

En aangezien de bejegening sterk afhangt van de diagnose is het ook zaak om zelf te kiezen welke diagnose je de mogelijkheid biedt om je er mee te vereenzelvigen. Hieronder noem ik enkele mogelijke diagnoses in het ‘omgaan-met-psychoses’-spectrum:

A.CHRONISCHE SCHIZOFRENIE
Een persoon accepteert deze diagnose als hij ervan overtuigd is dat er sprake is van hersenen die niet goed functioneren. Er hoeft dan niet of nauwelijks gezocht te worden naar mogelijke psycho-sociale oorzaken. Er is geen sprake van werkelijke verantwoordelijkheid voor de situatie. Het inkomen en onderdak is verzekerd. Het hele leven dient zo te worden ingericht dat er niet teveel stress is. Je kunt steeds verwijzen naar de wijsheid van de wetenschap, artsen en psychiaters. Medicatie dient regelmatig te worden ingenomen. Het heeft zo zijn voor- en nadelen. De pijn of de angst voor de oorzaken kan té onaangenaam zijn.

Zie ook: Secundaire Ziektewinst.

B.TIJDELIJKE SCHIZOFRENIE
De betrokkene is uitgeput en verkiest het om even bij te komen. Je accepteert tijdelijk de kenmerken van de chronische schizofrenievariant, maar je weet altijd dat het slechts tijdelijk is. Je probeert op krachten te komen om uiteindelijk de sprong te wagen naar diagnose C.

C.DE INNERLIJKE VERKENNER
Je kiest voor deze diagnose als je je niet lekker voelt bij bovengenoemde diagnoses A en B. Consequenties van deze keuze zijn dat je accepteert dat je zelf ook verantwoordelijkheid draagt om te proberen te ontdekken wat tot de ‘waanzin’ heeft geleid.

Je staat erg sceptisch ten opzichte van geest- en emotieleven onderdrukkende farmaceutische producten omdat je gelooft dat je juist een scherpe geest en een krachtig hart nodig hebt om door te dringen tot de werkelijke oorzaken.

Je durft tegen sommige mensen open te zijn over de verscheurende gedachten die je hebt, hoe beschamend, onprettig of pijnlijk ze ook mogen zijn. Je hebt er vertrouwen in dat je onder de juiste omstandigheden een zelfgenezend vermogen kunt aanboren dat inzichten kan aanreiken waardoor volledig herstel mogelijk wordt.

Het vereist lef en doorzettingsvermogen en hierbij kan de hulp van mensen die psychoses kunnen begeleiden van belang zijn: dat hoeven geen professionals te zijn (hoewel dat ook goed mogelijk is als ze innerlijke verkenners kunnen accepteren), maar vooral mensen die ook het vertrouwen hebben in het vermogen om de innerlijke kracht weer te hervinden en die bovendien niet met zichzelf overhoop liggen.