Manifest van een onwillige Psychiatrische Patiënt

Laatst werd ik gewezen op een tekst van Aubrey Ellen Shomo. In dit ‘manifest’ wordt op een heldere manier beschreven met wat voor soort reacties mensen vooral wordt geleerd om de medicatie te blijven nemen. Mensen krijgen te horen dat ze weigeren medicatie te nemen uit een gebrek aan ziekte-inzicht.

Verder is het idee diepgeworteld dat je vooral door het nemen van de ‘major tranquilizers’ (mega-kalmeringsmiddelen) ook wel eufemistisch ‘antipsychotica’ genoemd het monster van de psychose kan blijven onderdrukken en dat terwijl wellicht juist de psychose – mits goed begeleid – de sleutel tot de oplossing kan aanreiken (zie Psychose, vriend in Vermomming).

Het probleem dat kan optreden als je eenmaal een paar jaren geest-beïnvloedende medicatie hebt geslikt is dat mensen om je heen ook werkelijk ervan overtuigd raken dat je die medicatie nodig hebt om te kunnen leven. Een ander nadeel is verder dat je hersenen er ook aan gewend zijn geraakt, waardoor er een soort antipsychotica-verslaving is opgetreden waarvan het afkicken een erg sterke geest vereist, want afkicken van een medicatie-verslaving lijkt meer op het afkicken van een heroïne-verslaving dan op het stoppen met roken (zie Afbouwen van Medicatie).

Na een jaar ‘psychose anders’ is een van mijn conclusies dat het hoog tijd wordt voor de oprichting van ‘afkickcentra voor psychofarmaca’: plekken waar mensen naar toe kunnen die af willen van de geestverlammende en lichaamsverdikkende chemicaliën die onder het mom van helpende medicatie aan de man worden gebracht.

Afkickcentra waar mensen artsen treffen die hen willen begeleiden met een voorzichtige afbouw van medicatie (met zo’n 10% per maand of iets in die geest) met daarbij de ondersteuning van een groep mensen die ervaring hebben met het afkicken van medicatie en ook ervaring hebben met het omgaan met de thema’s die dan weer vrij kunnen komen zodra de medicinale onderdrukking steeds meer wordt opgeheven.

Er zou een team van ervaringsdeskundigen en behandelaren horen te zijn die geloven dat iemand in staat is om af te kicken van de psychofarmaca en die ook vertrouwen heeft in het zelfhelend vermogen dat geactiveerd kan worden: een groep mensen die in staat is om warm en liefdevol te zijn naar mensen die het zwaar hebben gehad in hun leven, mensen die in de knoei zijn geraakt door allerlei soorten problemen die het leven kan aanreiken.

Mochten er lezers zijn die artsen kennen die bereid zijn mensen te helpen met het afkicken van medicatie dan hoor ik dat graag via het emailadres in de rechterbalk bovenaan.

Hieronder volgt het vurige manifest van Aubrey Ellen Shomo die niet voor altijd een braaf-slikkende patiënt wilde blijven (met dank aan Sharon voor de vertaling uit het Engels):

Manifest van een onwillige psychiatrische patiënt

Ik zie het overal: ‘Mensen met een geestesziekte hebben medicatie nodig.’ Het klinkt redelijk.
Vandaag de dag zijn er zelfs politieke organisaties die ernaar streven het makkelijk te maken om een persoon te dwingen deze te nemen. Het is makkelijk om naar iemand anders te kijken en zulk soort dingen te veronderstellen. Het is menselijk. Het is immers meelevend om iemand te helpen die niet in staat is om om hulp te vragen, toch? Ze zullen je bedanken op de lange termijn, nietwaar?

Niemand vraagt waarom hun kind, of zus of vriend weigert zijn medicijnen in te nemen. Waarom moeite doen? Het is een ziekte. Het is zinloos. De dokters zeggen het zelf. Zij weten dit soort dingen. Heb je je ooit afgevraagd wat de logica is van de woorden: “Ze zou haar medicatie niet weigeren als ze niet ziek was.”?

Ik ben een onwillige psychiatrisch patiënt. Dat ben ik al jaren. Ik smeek u. Vraag waarom. Kijk in mijn ogen en zie me. Probeer te begrijpen wat mijn achtergrond is. Zelfs een gek persoon heeft een menselijke wil. Ik ben iemands zus, iemands kind en iemands vriendin. Ik zou de jouwe kunnen zijn.

Mij is meer keren dan ik kan tellen verteld dat ik het niet zou halen zonder medicatie. Mij is verteld dat ik een chemische onbalans heb. Mijn hersenen zijn stuk. Ik heb het nodig. Als ik weiger, komt het door de bijwerkingen. Die kunnen ze behandelen met meer medicatie. Als het dat niet is, komt het door een gebrek aan inzicht. Ik weet niet dat ik ziek ben.

Waarom zou ik mogelijk willen stoppen? Hoe kan ik dit wensen? Laat me u dit vragen; heeft u ooit deze medicijnen ingenomen? Ze noemen het anti-psychotica medicatie. Het klinkt goed genoeg maar wist u dat deze medicijnen ook wel de grootst mogelijke kalmerende middelen genoemd worden?

Ze spreken over bijwerkingen maar weet u hoe het voelt om ze te hebben? Kunt u het lezen op het etiket? Op mijn etiket? Wat? U heeft alles hierover geleerd tijdens uw medicijnstudie? Kun je leren wat het is om verliefd te zijn door het lezen van een medische beschrijving? Hartslag, neurotransmitters, gedragspatronen. Drie criteria van de vijf. Kan de menselijke ervaring in zulke simpele termen worden beschreven? Ik weet dat u denkt dat dat met uw ervaring niet kan. Waarom dringt u er dan op aan de mijne te beschrijven?

Ik weet hoe de grootst mogelijke kalmeringsmiddelen voelen. Ik moest wel. Ze veranderen een persoon. Het krachtigste van de menselijke ervaring vervaagt tot grijstinten. Het leven wordt saai, dof, lang. Creativiteit verdwijnt in het niets. De ware menselijke spirit wordt dof. Je kunt van de extase van het in leven zijn zelfs gaan tot het je afvragen of je er überhaupt nog wel bent.

Ze zullen je kalm maken. Ze zullen je je laten gedragen. Ze zullen je zelfs mogelijk helpen met je problemen maar ze kunnen ook datgene dempen wat er echt toe doet. Dat wat je levend maakt. Ze kalmeren voornamelijk. ‘Ze geeft de voorkeur aan haar manie –haar gekte- het is een symptoom van haar ziekte.’
Hoe kunt u zeggen wat belangrijk voor mij is? Is dat uw recht?

Vanwege die kapotte geest van mij moet ik opgesloten worden. Ik werd bedreigd. Ik werd vastgehouden. Ik heb geleden in de handen van een systeem waarvan mij verteld is dat deze mij helpt. En ze vragen zich af waarom ik ze niet vertrouw. Hoe zou ik kunnen aarzelen, zelfs bitter kunnen zijn? ‘Ze is paranoia. Ze wil haar medicijnen niet innemen.’

Ze kunnen gelijk hebben maar het enige dat ik ooit gewild heb, is mijn eigen keuzes maken. Ik heb alleen maar willen schreeuwen; “En wat over hoe ik me voel?!” Ik ben een niet-meegaande psychiatrische patiënt. Hoor mijn stem. Een kankerpatiënt kan chemotherapie weigeren. Een religieus persoon kan ervoor kiezen op God te vertrouwen in plaats van penicilline. Een dokter zou het allebei irrationeel noemen maar zich erbij neerleggen. Alles wat ik vraag, is hetzelfde recht.

‘Ze zal decompenseren zonder. Het is het enige ding dat haar zelfs enigszins geestelijk gezond kan houden.’
Ik ben twee keer gestopt met al mijn medicatie. Ik hoopte dat één keer genoeg zou zijn. De eerste keer faalde ik. Ik raakte de weg kwijt. Ze hadden gelijk; ik werd gek.  Ik werd sterk aangemoedigd mijn medicijnen in te nemen. Het was een gevecht waarvan ik wist dat ik het niet zou winnen. ‘Patiënt is meegaand – maar vijandig.’

Een façade van normaliteit werd herwonnen. Hoog functionerend. Werken, naar school gaan, een sociaal leven. Al die dingen waarvan je geacht wordt ze te doen. Alles zo hol. De vonk was verdwenen. ‘De medicatie is effectief.’ Maar de medicijnen voelden hetzelfde. Dus stopte ik opnieuw. Heel veel mensen doen dat. ‘Meewerken is een groot probleem in de behandeling van geestelijke ziekte.’

Mij is verteld dat ik voor altijd medicatie nodig zal hebben. De feiten spraken voor zich. Ik was geestelijk ziek. Zolang ik mijn medicijnen in nam, zou ik in orde zijn. Zonder, was ik gedoemd. Waarom wilde ik stoppen? Ik vertelde ze hoe het voelt maar het maakte niet uit. Ik vertelde ze dat ik zou herstellen door wilskracht. ‘Patiënt heeft grootheidswaanzin.’

Dus vertelde ik hen dat ik niet geloofde dat ik ziek was. ‘Patiënt heeft gebrek aan inzicht.’ In werkelijkheid was ik doodsbang. Ik geloofde dat ik gek was, ik had al eerder gefaald en ik was er niet zeker van dat ik het in mijn eentje voor elkaar zou krijgen. Want de feiten waren duidelijk. Niemand kon het.

Maar ik deed het. Later leerde ik dat velen het deden. Niemand praat over hen. John Nash slikte nooit meer medicijnen – het was de sleutel tot zijn herstel. Dat hebben ze uit de film ‘A Beautiful Mind’ gelaten. Er zijn vele anderen aan wie verteld wordt dat niemand herstelt– verteld dat ze voor altijd ziek zullen zijn – maar die bewezen dat men ongelijk had.

Ik ben een onwillige psychiatrisch patiënt, toch zou niemand proberen me vandaag de dag een pil te geven. Om daar te komen, moest ik goed medisch advies negeren. Ik moest weinig inzicht en een slecht oordeel hebben. Zonder dit, zou ik nooit bereikt hebben wat ik in het leven bereikt heb.

Dus, wanneer ik nu hoor over familieleden die zeker zouden moeten zorgen dat hun gezinsleden de medicijnen innemen of rechtbanken die het gedwongen zouden moeten hebben, denk ik bij mezelf aan dokters die geluisterd zouden moeten hebben. Ik denk vaak aan mensen die succesvol zouden zijn gestopt met hun medicatie als ze alleen maar de noodzakelijke ondersteuning hadden gehad in plaats van de verzekering van falen. Ik vraag me af hoeveel meer ik bij naam zou kunnen noemen.

Ik vraag me af waarom zo weinig mensen spreken over de rechtmatigheid om niet-gedrogeerd te worden.
Zelfs een gek persoon heeft een menselijke wil.

http://theicarusproject.net/advocacyrightspolitics/manifestoanoncompliantmentalpatient-aubreyellenshomo

Manifesto of a Noncompliant Mental Patient – Aubrey Ellen Shomo

Moe van het Psychiatrisch Web: Tijd voor Verandering

Het is nu bijna een jaar geleden dat ik begonnen ben met het opzetten van dit project ‘Psychose Anders’. Al enkele weken bekruipt me steeds vaker het gevoel alsof het belangrijkste eigenlijk wel gezegd is. Alsof het tijd wordt om een andere fase in te gaan.

Ik ben van mening dat er werkelijk sprake is van een haast onontwarbare kluwen waarin de ‘patiënt’, de hulpverlener, de maatschappij lijken vast te zitten. Zo heb je hulpverleners in allerlei soorten en maten waarbij iedereen (inclusief ondergetekende) zo zijn eigen theorieën heeft over hoe iemand weer beter kan worden of kan leren omgaan met zijn ‘handicap’. Zo heb je ook ‘patiënten’ of  ‘cliënten’ die soms als een wilde tekeer gaan tegen het establishment en de verschrikkelijke diagnosefabrieken die iedere menselijke waardigheid vernietigen: die hulpverleners verketteren als stromannen van een duivels systeem.

Dan heb je patiënten die zich juist weer heel makkelijk vereenzelvigen met de patiëntenrol en verder zwijgzaam accepteren dat er iets grondigs en voor altijd mis met ze is en zal zijn. Een rol die weer koren op de molen is van degene die afhankelijk zijn van zieke mensen zoals vooral de farmaceutische ziekte-profiteurs die hun mega-tranquillizers als zogenaamde gespecialiseerde anti-psychotica aan de man brengen.

Een boodschap die maar al te graag wordt omarmd door veel artsen uit de psychiatrie die nu eenmaal graag kijken naar mensen als wandelende fysieke systemen met allerlei verstoorde fysisch-chemische processen.

Dan wordt er door sommigen gestreden tegen stigmatisering van psychiatrische patiënten. Dit is natuurlijk op zich een prachtig streven, maar ook zie je maar al te vaak dat mensen met een psychiatrische achtergrond het stigma willen bestrijden door andere mensen te laten accepteren dat ze een ziekte met zich meedragen waarvoor ze nou eenmaal medicatie moeten nemen, alsof het gaat over diabetes.

Mensen met een fysiek handicap worden anders benaderd en mensen met een psychisch handicap worden ook anders benaderd, en zeker als ze zelf er ook van overtuigd zijn dat ze in wezen ‘ziek’ zijn in hun hoofd.

Als je eenmaal in de psychiatrische molen terecht bent gekomen lijkt het lastig er weer uit te komen. In mijn ogen is de werkelijke manier om af te rekenen met stigma ook om daadwerkelijk je geest weer schoon te krijgen: dat je geen medicatie meer inneemt en dat je ook niet langer accepteert dat je een psychiatrische ziekte hebt die je verlamt.

Alleen moet het daar natuurlijk niet bij blijven: ook al zijn die factoren erg belangrijk er zijn ook zeker redenen geweest waardoor iemand in de psychiatrie is beland en daarvoor is gewoonweg ook durf en lef nodig en goede begeleiding om daar werkelijk verder in te komen.

Het lastige van het huidige gezondheidszorgsysteem is dat je eigenlijk vooral een ziekte in wordt gepraat met daarbij de medicatie-ondersteuning waardoor je de confrontatie met de oorzaken aangaat met één been en één oog.

Onder ideale omstandigheden zouden er her en der in het land huizen dienen te worden opgericht waarin mensen in de gelegenheid worden gesteld om af te kicken van hun medicatie-verslaving onder specialistische begeleiding. Ook zouden ze hulp dienen te krijgen in het geestelijk afkicken van hun ‘ik ben een patiënt met een ongeneeslijke psychiatrische ziekte’-denkbeelden om dan in volle geestkracht de confrontatie aan te kunnen gaan met de demonen van hun verleden.

Het is triest dat mensen die juist opgeleid zijn om mensen te kunnen helpen in deze helende confrontatiereis vaak ook geschoold zijn in het denken in termen van ziekte en medicinale onderdrukking of oppepping en tegenwoordig ook verplicht zijn om te registreren in DBC-termen.

Binnen het Soteria-gedachtegoed is er vooral ruimte voor mensen die als het ware ‘hun hart op de juiste plek hebben zitten’ waarbij de opleiding niet eens werkelijk van groot belang is. Ervaringsdeskundigen zouden ook een rol kunnen spelen in de rehabilitatie van mensen met een psychiatrisch verleden, maar zij ontberen ook toch vaak inzicht in de verschillende werkingsmechanismen van de geest.

Misschien moeten we gewoon accepteren dat er veel mensen dermate beschadigd zijn dat ze niet de kracht of het vermogen hebben om door te dringen tot de werkelijke oorzaken en daardoor ook niet in staat zijn om bepaalde aangeleerde verdedigingsmechanismen of copingstijlen te wijzigen.

Misschien moeten we ook accepteren dat het leven gewoon te moeilijk en te zwaar is voor veel mensen. Deze maatschappij heeft ook zeker zijn maffe kanten waar je misschien ook wel een beetje afgestompt voor moet zijn om er volledig in mee te draaien. Toch weiger ik te accepteren dat je niet zelf als onderdeel van het geheel een bijdrage kunt leveren tot het veranderen van bepaalde mechanische patronen in de samenleving en ook een ‘ik ben het slachtoffer van een zieke samenleving’-houding is wel een makkelijk excuus om het leven niet aan te gaan.

Zou het niet mooi zijn als steeds meer mensen de weg naar binnen weten te vinden? Een weg richting het hartsbewustzijn waarbij ze onderweg de ene na de andere schadelijke gedachte tegenkomen die ze kunnen leren neutraliseren? Dat er een cultuur ontstaat waarin mensen niet zozeer worden beoordeeld op de grootte van hun auto, baan, inkomen of huis, maar dat ze eerder worden beoordeeld op hun vermogen in vrede met zichzelf te leven.

In het begin van dit artikel suggereerde ik dat het tijd werd om een andere richting in te slaan. Ik vermoed dat ik graag steun zou willen geven aan een beweging waarin mensen leren een meditatievere levenshouding te ontwikkelen. Een levenshouding waarin woorden als zelfvertrouwen, zelfhelend vermogen en levensvreugde een belangrijke rol spelen. Welke gedachten of emoties zou je kunnen zien als giftig en welke juist niet?

Ik kan me voorstellen dat de nodige lezers zullen afhaken zodra ik begin te spreken over het verkennen van de weg naar het hart, maar ik denk dat daar uiteindelijk de werkelijke oplossing te vinden is. Een weg die bewandeld dient te worden met een niet-chemisch beïnvloedde geest die nieuwsgierig en vol vertrouwen probeert te leren luisteren naar de wijsheid die in iedereen schuilgaat.

Bang je Behandelaanbod te Verliezen en de Patiëntenrol

Zoals inmiddels uit de nodige artikelen binnen dit project is gebleken kunnen er vele zaken belicht worden die te maken hebben met het omgaan met psychoses en een eventuele doemdiagnose zoals schizofrenie.

Een verschijnsel dat nog niet is belicht betreft de angst om je behandelaanbod te verspelen zodra het wat beter met je gaat. Er is al eerder gesproken over het verschijnsel secundaire ziektewinst wat hiermee verband houdt.

Er kan een neiging ontstaan om je ook een beetje zieker of gekker te gedragen om toch maar vooral de aandacht van de behandelaars vast te houden en te laten zien dat er nog een lange weg voor de boeg is.  Niet alleen heeft het iets aangenaams om vast te houden aan een soort van patiëntenrol met het eventueel daarbij behorende behandelaanbod, maar ook biedt het veiligheid.

Arnhild Lauveng schrijft over de identificatie met de patiëntenrol:

Want de rol van de patiënt houdt ook een carrière in, en zoals alle carrières ontwikkelt die zich in de loop van de tijd. Ik was jarenlang ziek geweest, mijn hele volwassen leven eigenlijk, en grote delen van mijn tienertijd ook; dat kon ik, dat was mijn carrière.

Grote delen van mijn leven waren rond deze patiëntenrol opgebouwd. Ik had een woning omdat ik ziek was. Ik had een inkomen, dat wil zeggen een uitkering, omdat ik ziek was. De sociale spelregels die ik kende waren op ziekte gebaseerd. Wat ik overdag deed, of ik nu op een afdeling was, op de dagopvang of in een reïntegratie-acitviteit, mijn diagnose was het uitgangspunt.

Mijn sociale netwerk, of het nu betaalde helpers of innerlijke stemmen waren, was er omdat ik ziek was. Als ik gezond werd dacht ik dat alles zou verliezen, want ik had geen andere ervaringen, en ik wist niet dat ik zo veel zou kunnen krijgen, veel meer dan ik nu had.

Ik kon mij dat niet voorstellen, ik kon er niet eens in geloven, maar ik moest er toch aan beginnen en het proberen. Ik had wel moed, maar zoveel moed had ik nou ook weer niet.” (p.192)

Arnhild Lauveng kan een ware inspiratiebron zijn voor mensen die weigeren te accepteren dat ze voor de rest van hun leven gedoemd zijn om een marginaal leven te leiden waarin de angst voor terugval en psychotische ontregeling een belangrijk leitmotiv is. Er zijn wegen mogelijk om al-dan-niet medicatievrij weer een nieuw leven op te bouwen.

Aankondiging Studiedagen: Stemmen Horen Begrijpelijk Maken

Op donderdag 10 en vrijdag 11 december 2009 organiseren R. van der Vinne en Dirk Corstens twee studiedagen over het leren omgaan met stemmen voor stemmenhoorders en voor mensen die stemmenhoorders willen begeleiden. Hieronder staan gegevens van de folder (zie verder ook website van R. van der Vinne):

Studiedagen: Werken met stemmenhoorders

Donderdag 10 en vrijdag 11 december van 10:00uur tot 17:00 te Zwolle
Stemmen horen; een nieuwe benadering

Nog altijd is niet duidelijk wat stemmen horen is, en waar het vandaan komt. In de klinische psychiatrie wordt stemmen horen (auditieve hallucinaties) voornamelijk gezien als een symptoom van een ziekte
waarvan de behandeling er op gericht is de patiënt te genezen of de ziekte onder controle te houden.

Wat de stemmen zijn, is wellicht niet het belangrijkste. Het belangrijkste is dat de stemmenhoorder serieus genomen wordt in zijn ervaring en een bevredigende manier van leven vindt, waar het stemmenhoren een plaats in heeft.

In het Maastrichtsmodel worden de stemmen niet als het symptoom van ziekte gezien, maar als een betekenisvolle ervaring waarmee men kan leren omgaan. Dit model is o.a. gebaseerd op de kennis verkregen
van niet-patienten. Deze mensen hoorden wel stemmen, maar hadden zichzelf geleerd hiermee om te gaan en ervoeren hier geen problemen meer mee.

In deze benadering gaat men er vanuit dat stemmen horen opzich geen ziekte is, maar als je niet met de stemmen om leert gaan, je er wel ziek van kunt worden.

De hulp begint met het accepteren van de stemmen als iets dat te maken heeft met jouw leven. Door te begrijpen hoe de stemmen zijn ontstaan kun je een plan maken om de onderliggende problemen aan te pakken en positiever met de stemmen om te gaan. Dit houdt in: de redenen voor hun aanwezigheid te begrijpen; keuzes leren maken die nodig zijn voor herstel; vervolgens de eigen capaciteiten en mogelijkheden weer gebruiken om zelf het eigen leven vorm te geven.

Om meer bekendheid te geven aan deze nieuwe manier van benaderen, de stemmenhoorder meer te begrijpen en te kunnen helpen organiseer ik een korte cursus: Onderwerp: Stemmen horen begrijpelijk maken

Voor wie: De studiedagen zijn bedoeld voor professionals die zich (verder) willen scholen in het werken met stemmenhoorders. Het heeft de sterke voorkeur dat je als deelnemend professional een cliënt die stemmen hoort mee neemt naar de studiedagen. Dirk Corstens zal met de stemmenhoorder en diens hulpverlener aan het werk gaan en ons zo meenemen in deze manier van werken.

De cliënt zal hierdoor zeker ook baat hebben bij deelname aan deze dagen.

Door: Dirk Corstens is psychiater bij de Riagg Maastricht, met als aandachtsgebied angstpersoonlijkheid, en in het bijzonder stemmen horen. Hij heeft jarenlange ervaring in het werken met stemmenhoorders.

www.hearingvoicesmaastricht.eu en www.hearing-voices.com

Wanneer: Donderdag 10 december van 10:00uur tot 17:00 en
vrijdag 11 december van 10:00uur tot 17:00

Waar: In Zwolle. (Exacte locatie wordt later bekend gemaakt)

Programma:

- Donderdagochtend: Introductie Maastrichts model
- Donderdagmiddag: Maken van construct en behandelplan met stemmenhoorder
- Vrijdagochtend: Maken van construct en behandelplan met – stemmenhoorder
- Vrijdagmiddag: Praten met de stemmen (m.b.v. Voice Dialoque)

Kosten: €75,- per dag, inclusief koffie, thee en lunch

Opgeven: Vóór 23 november bij R. van der Vinne:

Zelfdiagnose bij Schizofrenie en Psychoses

Binnen dit project wordt gesteld dat het stellen van een diagnose ’schizofrenie’ of  het ‘disfunctionele perceptie syndroom‘ eigenlijk neerkomt op het aanbieden van een vloek aan de betrokkene. Deze diagnose wordt vaak vergezeld met de boodschap dat er sprake is van disfunctionele hersenen die vooral met medicijnen nog enigszins in bedwang gehouden kunnen worden. Wellicht bestaat er een mogelijkheid tot remissie, maar dan vooral als je wel trouw je medicijnen blijft nemen.

Het is daarom tijd voor een andere insteek en daarbij zou wellicht ook de betrokkene zelf een rol kunnen spelen. Ook al is iemand die psychotische periodes doormaakt waarschijnlijk niet in staat om precies te beoordelen of hij voldoet aan de criteria voor schizofrenie, denk ik wel dat iemand in staat is om zelf aan te geven wat voor een soort aanpak het beste bij hem zou passen.

En aangezien de bejegening sterk afhangt van de diagnose is het ook zaak om zelf te kiezen welke diagnose je de mogelijkheid biedt om je er mee te vereenzelvigen. Hieronder noem ik enkele mogelijke diagnoses in het ‘omgaan-met-psychoses’-spectrum:

A.CHRONISCHE SCHIZOFRENIE
Een persoon accepteert deze diagnose als hij ervan overtuigd is dat er sprake is van hersenen die niet goed functioneren. Er hoeft dan niet of nauwelijks gezocht te worden naar mogelijke psycho-sociale oorzaken. Er is geen sprake van werkelijke verantwoordelijkheid voor de situatie. Het inkomen en onderdak is verzekerd. Het hele leven dient zo te worden ingericht dat er niet teveel stress is. Je kunt steeds verwijzen naar de wijsheid van de wetenschap, artsen en psychiaters. Medicatie dient regelmatig te worden ingenomen. Het heeft zo zijn voor- en nadelen. De pijn of de angst voor de oorzaken kan té onaangenaam zijn.

Zie ook: Secundaire Ziektewinst.

B.TIJDELIJKE SCHIZOFRENIE
De betrokkene is uitgeput en verkiest het om even bij te komen. Je accepteert tijdelijk de kenmerken van de chronische schizofrenievariant, maar je weet altijd dat het slechts tijdelijk is. Je probeert op krachten te komen om uiteindelijk de sprong te wagen naar diagnose C.

C.DE INNERLIJKE VERKENNER
Je kiest voor deze diagnose als je je niet lekker voelt bij bovengenoemde diagnoses A en B. Consequenties van deze keuze zijn dat je accepteert dat je zelf ook verantwoordelijkheid draagt om te proberen te ontdekken wat tot de ‘waanzin’ heeft geleid.

Je staat erg sceptisch ten opzichte van geest- en emotieleven onderdrukkende farmaceutische producten omdat je gelooft dat je juist een scherpe geest en een krachtig hart nodig hebt om door te dringen tot de werkelijke oorzaken.

Je durft tegen sommige mensen open te zijn over de verscheurende gedachten die je hebt, hoe beschamend, onprettig of pijnlijk ze ook mogen zijn. Je hebt er vertrouwen in dat je onder de juiste omstandigheden een zelfgenezend vermogen kunt aanboren dat inzichten kan aanreiken waardoor volledig herstel mogelijk wordt.

Het vereist lef en doorzettingsvermogen en hierbij kan de hulp van mensen die psychoses kunnen begeleiden van belang zijn: dat hoeven geen professionals te zijn (hoewel dat ook goed mogelijk is als ze innerlijke verkenners kunnen accepteren), maar vooral mensen die ook het vertrouwen hebben in het vermogen om de innerlijke kracht weer te hervinden en die bovendien niet met zichzelf overhoop liggen.

Gedachten over het idee van Remissie bij Schizofrenie

In 2006 is in Nederland de zogenaamde Nationale Remissie Werkgroep (NRW) opgericht. Deze groep  – welke voornamelijk bestaat uit psychiaters – heeft als doel om het concept remissie bij schizofrenie in te voeren in Nederland conform de criteria van een internationale groep (zie meer op de website inremissie.nl).

Wat behelst het concept remissie bij schizofrenie? In hoeverre strookt het concept remissie met de houding die gehanteerd wordt binnen dit Psychose Anders project?

WAT IS REMISSIE?
De basis van het remissieconcept bij schizofrenie lijkt gevonden te worden in een artikel in het Amerikaanse tijdschrift voor Psychiatrie uit 2005 van de groep rond Andreasen (volume 162,pp.441-449) waar ook regelmatig naar verwezen wordt.

Tijdens een bijeenkomst op 22 oktober 2008 in Amersfoort rondom het begrip remissie kwam deze vertaling van de definitie terug in een power-pointpresentatie van prof.dr. Mulder:

Remissie is een toestand waarbij patiënten een langdurige verbetering van symptomen vertonen, in die mate dat eventuele overblijvende symptomen niet langer het gedrag en het dagelijks functioneren belemmeren.

Als dit dan minstens 6 maanden het geval is zou er gesproken kunnen worden over remissie, wat eigenlijk in het normale medische jargon betekent dat er sprake is van een (tijdelijke) vermindering of afname van ziektesymptomen zonder dat deze volledig verdwijnen.

In diezelfde bijeenkomst was ook Wilma Boevink aanwezig als spreekster vanuit het cliëntenperspectief (HEE). Haar speech ‘Het Recovery-concept: (n)iets voor dokters?‘ (pdf) is nog altijd on-line te lezen.

REMISSIE-CONCEPT: POSITIEVE ELEMENTEN
In de presentatie van de heer Mulder wordt op een bepaald moment gesproken over de mogelijkheid dat de fase van remissie een voorbode zou kunnen zijn op weg naar volledig herstel.

Ook al is Wilma Boevink in haar toespraak erg kritisch ten opzichte van de term ’schizofrenie’ en remissie, toch ziet ze het remissie denken als een stap in de goede richting. Ze zei:

Er zijn nog veel kritische noten te kraken over het remissieconcept, maar in mijn ogen is het uiteindelijk een grote verbetering in de behandeling van mensen met de diagnose schizofrenie. Ik zie het als een stap in de richting van het volledig opheffen van die diagnose schizofrenie en het opheffen in denken in termen van een ziekte die je ja of nee hebt.

Ik denk dat het remissie concept uiteindelijk de mogelijkheid biedt om het denken in termen van psychose als continuüm te versterken en geheel door te voeren.

HET REMISSIE-CONCEPT: NEGATIEVE ELEMENTEN
Als we echter vanuit een puur ‘psychose-anders’-perspectief krijgen dan zijn er toch zeker een aantal bedenkingen te noemen. Ten eerste is daar de opmerkelijke steun van het farmaceutische bedrijf Janssen-Cilag – de producent van Risperdal -  die de site www.inremissie.nl sponsort.

Als je een blik werpt op de links-pagina dan zie je daar opmerkelijk veel links naar sites die eveneens worden gesponsord door farmaceutische bedrijven (schizofrenieplein, psychoseplein etc.)

Dat stemt tot nadenken, ook al wordt er gezegd dat de sponsoring zonder enkele voorwaarden plaatsvindt.

Je zou deze remissie-beweging ook als volgt kunnen beleven: mensen die minder symptomen vertonen kan verteld worden dat het dan misschien wel lijkt alsof ze weer gezond zijn, maar dat ze nog altijd de ziekte onder de leden hebben. Als ze echter in deze schijnbaar gezonde toestand verkeren dan kunnen ze voorkomen dat deze ‘verschrikkelijke ziekte’ weer de kop op steekt door langere tijd de psychose-onderdrukkende chemicaliën te nemen.

CONCLUSIE
Als remissie zou worden uitgelegd als een volgende stap op weg naar een volledig herstel dan zou het een hoopvol begrip zijn. Je zou dan kunnen denken aan stelregels als: “Als je ‘ziekte’ een jaar in remissie is dan is de ziekte voorbij en kun je dientengevolge ook stoppen met het nemen van medicijnen.”

Alleen vrees ik dat deze laatste consequentie zelden zal worden getrokken en dat het remissiedenken vooral zal worden aangewend om mensen ervan te overtuigen dat ze de ziekte nog altijd sluimerend als een tikkende tijdbom onder de leden hebben, maar dat ze desondanks toch een redelijk leven kunnen hebben zolang ze het monster van de psychoses met farmaceutische producten blijven onderdrukken.

Zo kan het remissieconcept zich juist ontpoppen als een nieuw middel om mensen niet te laten geloven dat ze werkelijk kunnen opknappen en gezond kunnen worden.

Training in Energetische Zelfbescherming

INTRODUCTIE
Psychose Anders beoogt een kweekvijver te zijn van allerlei mogelijke manieren om op een andere wijze het verschijnsel psychotische verwarring te beschouwen. In dit huidige artikel wordt een methode beschreven die kan helpen om de zelfredzaamheid te vergroten.

Zoals de ondertitel van dit project doet vermoeden wordt waarde gehecht aan de mogelijkheid om de geest of je bewustzijn zó te trainen dat het steeds beter in staat wordt om zelfstandig de controle terug te krijgen, zonder dat daarbij via chemische producten veel kunstmatig dient te worden onderdrukt. Dat kan immers altijd nog als het bewustzijn nog niet genoeg ‘geestelijke spierballen’ heeft ontwikkeld.

ENERGETISCHE INVLOED VAN MENSEN OP ELKAAR
Misschien heb je het ooit wel eens ervaren dat iemand verliefd op je is geworden en dat het haast wel lijkt alsof je kunt voelen als die persoon aan je denkt? Of dat als iemand een grote hekel aan je heeft dat dat op een of andere manier ook voelbaar is, ook al zegt de betrokken persoon helemaal niets. Zo heeft ook Rupert Sheldrake veel onderzoek gedaan naar het verschijnsel dat je haast lijkt te kunnen voelen als iemand naar je kijkt (zie bijvoorbeeld Zeven Experimenten die de Wereld kunnen Veranderen en Feeling of Being Stared At).

Wat voor het huidige artikel vooral van belang is, is de mogelijkheid dat mensen wellicht op een onzichtbare manier toch invloed op elkaar kunnen uitoefenen. Binnen de reguliere zorg worden dit soort theorieën niet echt gestimuleerd bij mensen die in verwarring zijn, en wellicht is het ook niet handig om binnen een project als Psychose Anders dergelijke theorieën wél aan te bieden omdat het tot méér verwarring zou kunnen leiden.

Toch ben ik van mening dat iemand die in een psychose terecht komt contact zou kunnen krijgen met allerlei verschijnselen die normaal gesproken niet binnen het bewustzijnsveld van mensen komen die gewoon hun dagelijkse dingen doen. Om mensen die wel deze grensgebieden – al dan niet gewenst – opzoeken kan het handig zijn om in klare taal wat handvatten aangereikt te krijgen die zinvol kunnen zijn in het vormen van een beschermingslaag tegen eventuele invloeden van andere mensen om je heen.

TRAINING IN ENERGETISCHE ZELFBESCHERMING
Als je bereid bent om in je realiteitsbeleving het idee toe te laten dat er misschien de mogelijkheid bestaat dat je – zeker in een kwetsbare positie verkerend – in staat bent om invloeden te voelen van andere mensen die aan je denken, dan openen zich nieuwe mogelijkheden om daar iets tegen te doen.

Je kunt dan denken aan de bezorgdheid van je moeder, de angst van een vriend voor je of als iemand gewoon veel aan je denkt. Stel iemand schrijft een brief aan je, en terwijl hij of zij die brief schrijft denkt ze aan je. Misschien is het mogelijk dat mensen die hier gevoelig voor zijn, ook daadwerkelijk even aan die brievenschrijver denken, omdat ze voelen dat er aan hen gedacht wordt.

Omdat je in een psychose verkerend in het geheel geen behoefte hebt aan dit soort ervaringen is het handig om een techniek te ontwikkelen waardoor je op een simpele wijze de banden doorbreekt met de mensen die aan je denken. Zodra je het idee hebt dat je niet meer helemaal denkt zoals je normaal denkt en je daarbij gedachten hebt die een verband houden met een ander persoon, dan kan het handig zijn deze techniek in te zetten: immers, je hebt al genoeg aan je hoofd.

DOORKNIPPEN VAN BANDEN
De techniek is simpel en doeltreffend: je stelt je de persoon voor waar je steeds aan moet denken en je ziet vervolgens een soort van energetische band tussen jou en die persoon. Je kunt je voorstellen dat een bezorgde moeder veel ‘denkenergie’ richt op de zoon of dochter die in verwarring verkeert. Om te voorkomen dat je als kind helemaal wordt meegezogen in de angsten van je moeder kun je je voorstellen dat je deze energetische band in je gedachten doorknipt. Je kunt daarbij ook nog in je fantasie met een tweehandige wegwuifbeweging alle energie teruggooien naar degene die zo aan je aan het denken is.

Je kunt het nog eens versterken door te zeggen dat je geen enkele behoefte hebt om ook nog eens de energie van andere mensen om je heen te voelen en dat je vooral je wilt afstemmen op de energie van jezelf, je eigen innerlijke wijsheid. Soms kan het ook goed werken als je je probeert voor te stellen dat je jezelf als het ware ontplugt (unplugged) door een soort van energetische stekker met snoer uit je systeem te trekken.

Deze techniek kun je ook toepassen als je vindt dat je téveel bezig bent met een ander persoon. Zoals een ander teveel aan jou kan denken met daarbij de energetische belasting kun jezelf ook teveel aan een ander denken waardoor de lading voor de ander onaangenaam kan worden, en tevens voor jezelf omdat je zo meer met de ander bezig bent dan met jezelf. Tevens is het ook een vorm van energieverspilling.

Graag hoor ik van mensen over eventuele ervaringen met deze benadering.

Leren Werken met de Innerlijke Afstemmingsknop – Een metafoor

Er zijn vele redenen waarom iemand in de war kan raken. Er zijn ook verschillende beelden die je kunt gebruiken om te proberen in te kaderen wat er dan gebeurt bij iemand: iedereen heeft zijn eigen denkraam en wat voor de een ‘n goed werkende metafoor is, kan totaal niet passen bij de ander.

Op deze pagina wordt een metafoor aangeboden welke wat lijkt op de TV-metafoor zoals deze elders is beschreven, maar ze heeft toch duidelijk meer spirituele connecties. Ik lever deze zienswijze omdat deze mogelijk een handvat kan bieden voor bepaalde mensen. Spreekt het je niet aan dan stop je natuurlijk gewoon met lezen.

Een lid van het Psychose Anders team adviseert in een reactie op het artikel dat het voor mensen die momenteel in een verwarde staat verkeren de onderstaande vergelijking misschien tot méér verwarring zou kunnen leiden. De kernboodschap zou je kunnen lezen als: “Angst is een slechte raadgever, leer je af te stemmen op andere niveau’s”

De vergelijking is geschreven door Jackelien Cerrone:

Verder zag ik iets over de televisie-vergelijking.

Ik zie het een klein beetje anders: de hersenen zijn alleen maar een antenne, het beeldscherm is het centrum van het bewustzijn, in het centrum van het bewustzijn worden de beelden vertoond. De beelden en geluiden komen uit verschillende delen van het bewustzijn. Onderbewuste, dagelijks bewuste, hoger bewuste en collectief onderbewuste. Eigenlijk vangt de tv alle zenders tegelijk op, en de afstemmingsknop zorgt ervoor dat de juiste zender in het centrum van bewustzijn vertoond wordt. Is de antenne stuk dan komen er helemaal geen beelden meer.

Is de afstemming niet goed dan komen alle zenders tegelijk en door elkaar in het centrum van bewustzijn. Bijvoorbeeld de stemmen van deelpersoonlijkheden, paranormaal opgepikte indrukken, angsten uit het onderbewuste, en dat alles door elkaar. Logisch dat dit erg beangstigend en verwarrend is.

Bij een psychose is er iets mis met de afstemming. Degene die de controle houdt en alle touwtjes in handen heeft, degene die aan de beelden een betekenis geeft en alles in zijn eigen wereldvisie inpast, die is even de kluts kwijt, waardoor het hele systeem op tilt slaat.

Normaal zit er een soort sluier tussen de verschillende delen van het bewustzijn, bij een psychose is de sluier weg en komen er dingen uit verschillende lagen (ook heel diepe, onbewuste lagen) naar boven. Ook bij paranormale ervaringen kijk je áchter de sluier, kijk je in het onderbewuste of bovenbewuste, of in het collectief onderbewuste.

Als je goed bent afgestemd zie je mooie, zuivere dingen als engelen en liefdevolle boodschappen. Als je alleen maar geinteresseerd bent in ziekte en intrige dan is dát wat je ziet. En als je door angst geleid wordt ben je zo laag afgestemd dat je hele duistere dingen ziet. Als dit tijdens een psychose aan de orde is, dan zou het goed zijn te beseffen dat er sprake is van ‘achter een sluier kijken’. Dit besef kan de persoon weer in zijn centrum brengen. Waar de beelden vandaan komen is ook goed om te weten.

Als alles zo een beetje zijn plek krijgt kan de paniek en verwarring tot rust komen en kan de persoon weer in zijn eigen centrum gaan staan en zelf de afstemmingsknop weer gaan bedienen. Hoger afstemmen, niet afstemmen op je angst! Hoor je stemmen? Vraag je beschermengel om je bewustzijn te helpen verhogen. Richt je aandacht op het Licht, maar houd je voeten stevig op de aarde!

Het is dus belangrijk om alle gedachten en indrukken te scheiden in ‘beelden en indrukken uit een andere laag van bewustzijn’  en ‘beelden en indrukken veroorzaakt door angst’. En dan de angstbeelden te negeren. Daar heb je geen boodschap aan, die beelden zeggen je alleen dat je angst voelt. En die angst wordt voornamelijk veroorzaakt doordat je de controle in je eigen hoofd kwijt bent.

De rest van de beelden, die niet direct door de angst worden veroorzaakt, zie je niet zomaar. Ze hebben een betekenis. Omdat ze uit een ander bewustzijn komen zullen ze bestaan uit symbolen en metaforen. Die moeten herleid worden tot de boodschap die jouw eigen geest je wil geven. En dat levert dan een mogelijkheid tot groei en ontwikkeling.

Taboe op Behoefte aan Zorgzaamheid

Zoals ik al eerder heb gezegd ben ik erg onder de indruk van het boek van de Noorse Arnhild Lauveng: ‘Morgen ben ik een Leeuw’. Op een heldere en krachtige wijze weet deze vrouw die volledig hersteld is van haar schizofrene episode allerlei fascinerende aspecten aan te reiken welke zinvol kunnen zijn voor mensen die nog aan het worstelen zijn met de vreemde verschijnselen die gepaard kunnen gaan bij een bewustzijn dat overbelast raakt.

Het boek is al aanleiding geweest voor het artikel ‘Optie bij Onhandelbare Druk: Splits je Geest‘ en tevens voor ‘Vechten met Levende Symbolen‘. In deze huidige bijdrage wil ik stil staan bij een bepaald dilemma dat ook een erg storende invloed kan hebben, en vooral als je opgenomen bent of vaak door periodes van eenzaamheid gaat.

Arnhild Lauveng beschrijft het dilemma waarop ik doel als volgt:

“Dan maar liever de schuld geven aan de ziekte of aan de stemmen of aan wat dan ook, als ik maar niet hoefde toe te geven welke akelige, laaghartige en onbegrijpelijke behoeften ik had: behoefte aan aandacht en zorgzaamheid, behoefte om gezien te worden, behoefte om aan de eenzaamheid te ontkomen. ‘Ze doet het alleen maar om aandacht te krijgen,’ en dat zou ik nooit willen toegeven. Niet eens tegenover mezelf.”

(Morgen ben ik een Leeuw, p.61)

Je kunt je voorstellen dat je juist op die momenten dat je wat de weg kwijt bent, of op die momenten dat je je opgesloten voelt in je kamer of in een kliniek (of misschien zelfs in je eigen woning), dat er dan een vrij natuurlijk verlangen kan ontstaan, namelijk een verlangen naar genegenheid, geborgenheid en zorgzaamheid.

Vaak is echter de omgeving niet of nauwelijks in staat om daadwerkelijk deze steun en oprechte, warme aandacht te geven. Het is ook een enorme grote stap als je echt aan een hulpverlener of andere mensen om je heen om deze zorgzaamheid zou vragen. Je stelt je dan namelijk wel erg kwetsbaar op. Wellicht tref je af en toe een vriend, familielid of  hulpverlener die ook in staat is je wat te geven op dit vlak en wordt niet in dossiers geschreven dat ‘patiënt veel om aandacht vraagt.’

Ik kan me ook voorstellen dat het voor een hulpverlener niet altijd duidelijk is wat een cliënt vraagt.

Het is jammer dat er soms omstandigheden kunnen ontstaan waarin je je zelfs kunt gaan schamen voor je eigen verlangen naar iemand die je ziet, die er (al is het maar even) voor je is.

Schizofreniecongres 2009 gesponsord door Farmaceuten

Het project Psychose Anders richt zich op het aanbieden van een andere manier om naar psychoses te kijken. Om zuiver te kunnen kijken naar een alternatieve benadering kan het handig zijn om bewust te leren omgaan met de informatie die uit het reguliere circuit wordt aangereikt.

Een handige tip hierbij is altijd om te kijken naar de financiële banden die gekoppeld zijn aan bepaalde visies. Laten we als voorbeeld eens kijken naar het 5e schizofreniecongres dat op 19 november 2009 in Zwolle wordt gehouden. Je kunt de folder downloaden. Als je dan op de laatste pagina kijkt van deze folder dan zie je daar het volgende bericht staan:

Tegenwoordig wordt het steeds algemener bekend wat de aard is van de invloed van de farmaceutische bedrijven op de wetenschap, artsen en psychiatrie (zie bijvoorbeeld de uitzending van Radar op 31 augustus 2009, zie clipjes onderin en De Farmapsychiatrische Wetenschappelijke Trukendoos).

Er zijn mensen die zich erg kunnen opwinden over deze praktijken, maar ikzelf denk dat het constructiever is als mensen zich er bewust van worden en met een milde glimlach in staat zijn om door de duistere belangenverstrengelingen heen te kijken.

De sponsoren van het schizofreniecongres 2009 zijn Janssen-Cilag (bekend van antipsychotica als Risperdal, Imap en Invega), Eli Lilly (bekend van vooral Zyprexa met de verzwegen diabetesrisico’s) en de nieuwe ster aan het antipsychoticafirmament: Schering-Plough die straks de lucratieve schizofreniemarkt (en meteen ook de manisch-depressieve markt, immers hoe meer markten hoe meer winst) willen veroveren met hun nieuwe middel: asenapine (in Amerika inmiddels goedgekeurd door de FDA met de naam Saphris).

Het is natuurlijk kristalhelder dat farmaceutische bedrijven die een schizofreniecongres sponsoren dat doen omdat ze hun antipsychotica willen promoten. Zij zijn er bij gebaat om vooral zoveel mogelijk patiënten te hebben in de wereld die ervan overtuigd zijn dat ze een chronische hersenziekte hebben: dat levert immers een heel leven lang inkomsten op.

Vandaar ook dat ze dit soort congressen steunen omdat daar deze boodschap over de ongeneeslijkheid van deze verschrikkelijke ziekte wordt verkondigd en bestendigd.

Op een dergelijk congres zul je geen ervaringsdeskundigen aantreffen die een lezing geven over hoe ze ontdekten dat de psychose het gevolg was van allerlei onhandelbare stress en angsten, en hoe ze in staat waren om in een begripvolle omgeving te ontdekken hoe ze zelf de oorzaken konden aanpakken en dat daarbij medicatie vooral een geestverlammend en psychose-onderdrukkend effect had.

Nee, op het congres worden organisaties als Anoiksis en Ypsilon in het zonnetje gezet omdat ze respectievelijk al 15 en 25 jaar bestaan. Deze organisaties hebben getoond uitstekende spreekbuizen te zijn voor het establishment met hun boodschap over de gestoorde, vaak genetisch bepaalde ziekelijke schizofrene hersenen welke nog een beetje in het gareel kunnen worden houden door het nemen van neuroleptica, of major tranquilizers zoals ze vroeger werden genoemd.

Als er daadwerkelijk een tegenbeweging op gang zou kunnen komen dan moet deze bestaan uit mensen die genoeg hebben van die boodschap van ‘we kunnen je niet genezen maar wel heel je leven je psychose onderdrukken’ en iets anders willen, namelijk mensen die hen begeleiden in het leren begrijpen van de werking van de geest die gek kan gaan doen op allerlei typische manieren ten gevolge van ondraaglijke angsten, geestelijke pijn en stress.

Zie ook: Weiger Schizofrenielijst