“U geschiede naar uw geloof”- De Kracht van Overtuigingen

Hieronder volgt een bijdrage van Christina over haar eigen persoonlijke ervaringen.

Als ik denk over de psychiatrie en de ervaringen die ik ermee opdeed – inmiddels beslaan die meer ruim twee decennia – dan komt een stukje uit een lied van Frank Boeijen (1) door mijn hoofd spelen:

“Geloof ze niet, geloof ze niet….”

De rest van het liedje gaat over iets heel anders, onder andere over ‘kunnen wij geen vrienden zijn’. Ik weet al een hele tijd dat ik ‘geen vrienden kan zijn’ met de diagnoses die de psychatrie over mij uitsprak.

conviction 5

Wat je gelooft, over jezelf, over anderen, over het leven, is  van enorm belang. De kracht van de geest en wat die gelooft is heel groot. Dat is althans mijn gedachte erover. En niet alleen de mijne. In het boek ‘Een Cursus In Wonderen’ staat iets als: ‘Je zult zien wat je gelooft en het is je gegeven te veranderen wat je gelooft’.

Ik ben ergens in mijn jeugd, door hoe ik bejegend werd, gaan denken ‘ik zal wel gek zijn’. Ik werd zo veel tegengesproken en ontkend in wat ik voelde en dacht en zei, dat ik de conclusie trok dat er iets mis moest zijn met mijn vermogen de werkelijkheid te kennen. Nu is dat precies wat men zegt over psychoses: de persoon is het contact met de werkelijkheid kwijt.’

Lang voordat ik psychotisch werd had ik dus al dit idee van ‘ik moet wel gek zijn’. Ik denk dat het wit is en mijn omgeving houdt vol dat het zwart is. Tja. Omdat je als kind en jongere niet bij machte bent hier uit te komen, is een onbewuste conclusie: “Ik zal wel gek zijn”.

Veel later kwam ik dus het idee tegen dat je wáár maakt wat je gelooft (bv over jezelf). Ik ben dus ‘netjes’ psychotisch geworden. Mijn geloof ‘ik ben gek’ heb ik waargemaakt.

In mijn vele gesprekken met anderen die psychoses ervoeren, kwam ik dit thema vaker tegen: men maakt zeer verwarrende situaties mee als kind en gaat dan onbewust twijfelen aan het eigen vermogen om de werkelijkheid te kennen. Denk bijvoorbeeld aan een meisje dat incest meemaakt, maar de dader houdt later strak vol dat het ‘nooit gebeurd is’. Opgroeiend concludeert deze vrouw onbewust ‘wat ik denk dat ik heb meegemaakt, klopt niet, er is iets mis met mijn waarneming’.

De gedachte “ik zal wel gek zijn” zet zich vast en op een gegeven moment, in een heel moeilijke situatie, zou deze zich wel eens waar kunnen maken. ‘U geschiede naar uw geloof’.

conviction 3

Het is maar goed dat ik later andere dingen ben gaan geloven. Op een gegeven moment – na omzwervingen zoals jarenlang psychiatrische medicijnen slikken, me laten vertellen dat ik een manisch depressieve stoornis had, enzovoorts – kwam ik in aanraking met een spirituele leer die mij hielp om het anders te gaan zien.

Ik ging meedoen aan een groepje dat deze leer bestudeerde en begon, in feite met skepsis en ‘voor de lol’ de ideëen/begrippen uit het boek zo goed en zo kwaad als het ging uit te testen door toe te passen. Mijn idee was meer ‘’stel nou dat het eens waar zou zijn’ dan dat ik er al bij voorbaat vast in geloofde. Ik vond het eigenlijk maar gekke principes maar aangezien ik in zekere zin niet veel beters had om mee bezig te zijn, ging ik ermee spelen.

Eén van de ideëen in die leer die mij het meest trof was ‘er is een bron van Vrede in ons waar we steeds naar kunnen terugkeren’. Vanuit nieuwsgierigheid ging ik dan maar, in situaties van stress op zoek naar die innerlijke vrede.
En’verdomd’. Ik vónd ‘m vaak ook nog.

Ik herinner me heel sterk een moment dat ik in de auto zat bij iemand. Een bekend patroon herhaalde zich: er werden opmerkingen gemaakt die ik helemaal niet kon waarderen en ik wist uit eerdere situaties dat als ik er tegen in zou gaan, het waarschijnlijk met ruzie en in elk geval met een rotgevoel zou eindigen.

Op dat moment moest ik even denken aan wat ik gelezen had: ‘er is een innerlijke vrede in ons’. Ik dacht ‘oh ja???’, maar maakte contact met mijn hart en ging ernaar op zoek: kan ik nu, hierbij, ook vredig blijven. Toen voelde ik een soort innerlijke rust en merkte dat ik geen behoefte had te antwoorden op de opmerkingen. Korte tijd later kwam er nog wel een reactie bij me op die ik toen rustig kon uitspreken en die niet tot stekeligheden of verdere onenigheid leidde. Ik had een groot gevoel van triomf: “Het werkt! Ik kan dit soort situaties doorstaan zónder in de nesten te raken!”

Dit moedigde me aan om deze ‘tactiek’ te blijven gebruiken en oefenen.

Gaandeweg voltrokken zich allerlei veranderingen in mijn leven. Ten goede. Ik verzoende me met mijn familie na decennia van conflict. Ik ging gezonder eten en viel heel veel af. Ik durfde zomaar weer een opleiding te beginnen. Ik ging voor grote groepen mensen voordrachten houden. Allemaal dingen die ik niet verwacht had; ik was toch die beperkte, defecte persoon met een gaatje pardon ziek brein in haar hoofd? Die nooit innerlijk evenwicht kon hebben maar steeds risico liep op nieuwe psychoses, manische fasen, depressies? Hmm…

man climb red arrow. Isolated 3D image

Mijn overtuiging  ‘ik moet wel gek zijn’  had gaandeweg, zonder dat ik me er concreet bewust van was, plaatsgemaakt voor een ander geloof. Iets als ‘er is een kracht groter dan ik die het goede voor mij wil’ – dus waarom zou ik dan niét genezen? Ondanks dat men me had gezegd dat dat niet kón en dat ik levenslang pillen zou moeten slikken.

Ook mijn overtuiging dat ik ondanks medicijngebruik toch, ook mijn leven lang, beducht zou moeten zijn voor nieuwe ‘ziekte-episodes’ werd vervangen. Had ik voordien geloofd dat ik geen innerlijk evenwicht bezat, als ‘manisch depressieveling’ niet kón bezitten, mijn ervaring bewees me dat ik heel wat meer innerlijke rust en evenwicht kon ontwikkelen dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Op den duur zag ik mezelf ook niet meer als een ‘manisch depressief persoon’. Maar als mens-met-innerlijke-vrede!

Op een gegeven moment dacht ik – voelde ik, zou ik kunnen zeggen – dat ik de medicatie niet meer zo nodig had. Het was niet zo dat ik er per se van af wilde. Ik had gewoon niet het idee dat ze nog iets voor mij deden. Ik heb ze sindsdien dan ook afgebouwd, heel langzaam, over een periode van meerdere jaren, afgaand op mijn gevoel. (Een verhaal op zich.)

In zekere zin ‘geloof ik het zelf niet’. En toch geloof ik het wel. Ik kan er niet onderuit, in elk geval: vanaf het moment dat mijn overtuigingen wijzigden,wijzigden zich ook mijn leven en omstandigheden. Later heb ik hier veel meer over geleerd en ook een methode leren toepassen (op mezelf en anderen) waarmee je heel bewust je overtuigingen kunt onderzoeken en wijzigen.

Kijkend naar mijn eigen ervaringen, dan zegt dit alles mij dat de ‘kracht van de geest’ veel groter is dan men zo aanneemt, bijvoorbeeld in de reguliere hulpverlening. Dus als men je zegt dat je ziek bent, een ‘stoornis’ hebt, en dat je medicatie en gesprekken nodig hebt en, nou ja, ‘gek bent’ – geloof ze niet…  Geloof ze niet!

Leer je eigen innerlijke rust te vinden, je eigen kompas te volgen.

NOOT
(1) http://www.youtube.com/watch?v=kQw6K9XaHPM

Christina maakte enige tijd deel uit van het kernteam van PsychoseAnders en schreef diverse artikelen voor deze site.  Ze maakte drie langdurige psychoses door, slikte zo’n twintig jaar lang psychiatrische medicijnen en bracht drie jaar door met opgenomen zijn.

Inmiddels is ze al lange tijd ‘symptoomvrij’ en ook sinds een paar jaar ‘medicijnvrij’, in tegenstelling tot wat haar in de psychiatrie voorspeld werd. Haar uitgangspunt is dat het heel goed mogelijk is om innerlijke rust op te bouwen, waardoor psychiatrisch medicijngebruik mogelijk op den duur kan worden afgebouwd.

Ze schrijft een nieuwsbrief die te lezen is op de site http://dehelendegeest.wordpress.com/ en biedt telefonisch ondersteuning aan mensen die een psychiatrische diagnose kregen maar op zoek zijn naar een andere kijk op zichzelf.

 

Advertenties

9 Reacties

  1. Hoi Christina
    ik denk dat het helemaal klopt, dat als je telkens aan bepaalde dingen denkt, of niet, dat het dan uitkomt.
    Ik zelf heb hele nare ervaringen met/in de psychiatrie, maar eigenlijk had ik dat vantevoren al voorzien.. ik kan zeer koppig en opstandig zijn en kijk ook altijd kritisch naar andere mensen die mij ‘zogenaamd’ willen helpen.
    Ik ben momenteel weer opgenomen, maar vantevoren had ik tegen mezelf gezegd (en vaak herhaald) dat als ik ooit weer opgenomen zou worden, het een stuk beter zou gaan en ook veel prettiger voor mij zou zijn. Dat is uitgekomen. Ik heb echt het idee, voor het eerst in mijn leven, dat een opname mij goed doet.
    Ik ben ook een stuk minder bang voor medicijnen geworden, omdat ik in een instelling ben die heel goed op bijwerkingen let, en mocht zoiets gebeuren dan gaat de dosering meteen omlaag, of krijgt de cliënt een ander medicijn.
    Ik heb nu (dus) een medicijn, waar ik blijkbaar goed op reageer en dat is na jaren zoeken en pijnlijk experimenteren een zegen.

    Ik ben momenteel nog niet zover om de psychiatrie achter mij te laten, maar voorzie wel, dat als dit zo doorgaat, dat het een keer zal gebeuren.
    Ik heb nog snel innerlijke onrust maar ik kan me handhaven en leer met de dag. Ik heb het idee dat ik vooruit ga.. ik voel me eigenlijk best gelukkig.

    Ik denk dat ik mijn verleden, door deze nieuwe, betere, ervaring, aan het genezen/helen ben en dan kan ik over een tijdje (geen idee wanneer) de psychiatrie in alle rust en vrede bedanken, en zelf verder gaan.
    Ik denk dat dat uiteindelijk aan God ligt, aan Zijn plan met mij (ja ik ben gelovig) en Gods plan is altijd goed.. overal leer ik van, en groei ik van.

    Ik studeer momenteel psychologie aan de Open Universiteit (derde jaar) en als ik hiermee klaar ben, wil ik of het onderzoek in gaan, of bij GGZ instellingen gaan werken als ervaringsdeskundige.
    Dat zal nog wel een paar jaar duren, maar tijdens deze opname heb ik alle boeken van een vak bestudeerd en wil over een paar weken tentamen doen.

    Ik kijk vooruit en ik heb doelen.
    En nog een grappige: een pilletje eraf, een pilletje erbij… en Diana is weer blij!
    Ja, voor nu, omdat ik nu eenmaal opgenomen ben en nu eenmaal een psychiater heb die pillen geeft.. maar wie weet is dat ooit verleden tijd….
    Bedankt voor je bijdrage!
    Groet
    Diana

  2. Dank je Christina, voor je bijzondere en persoonlijke verhaal !
    Ook mij heeft een cursus in wonderen zo veel goed gedaan en ik ervaar het als zo wáár.Terugleidend naar de waarheid en liefde en de eenheid die ik zelf ben, die wij zelf zijn.
    Dank je,Alle goeds en in liefde,
    Astrid

    Date: Thu, 27 Jun 2013 11:39:50 +0000
    To: mannabc@live.nl

  3. Bij mij is het net andersom gegaan: nooit gedacht dat ik gek zou zijn of worden, maar daarna is er toch het een en ander in die richting gebeurd. Wat is trouwens de genoemde spirituele leer?

    Jos

  4. Ik wil iets toevoegen over mijn ervaring met de Cursus in Wonderen, de spirituele leer waar Christina het over heeft. Ik ken de Cursus in Wonderen heel goed. Ik heb er een jaar of 5 vrijwel iedere dag in gelezen en ben er zo diep van onder de indruk dat ik er een beetje bang van werd, en sinds een half jaar bewust ben gestopt met iedere dag in de Cursus te lezen. Ik had het gevoel dat ik moest afkicken om te zien wat het effect van de Cursus zou zijn als ik er minder mee bezig was. Ik stoptie niet met lezen omdat het niet mooi zou zijn, of krachtig, maar omgekeerd: de Cursus is zó mooi en krachtig dat ik het gevoel had dat mijn hele wereld op zijn kop gezet werd. Ik ging me afvragen of ik niet het contact met “de werkelijkheid” verloor, omdat de werkelijkheid in mijn beleving zo sterk veranderde. Ik ging steeds meer zien dat de werkelijkheid, die ik mijn hele leven had ervaren als lelijk, kil en akelig, in wezen warm en liefdevol is, en vervuld van een wonderlijke en vaak diep weggestopte Liefde. Niet de liefde tussen man en vrouw, maar meer de liefde tussen mensen in het algemeen, die we om allerlei redenen (vormen van angst) meestal niet laten zien. En zelfs vaak niet bewust zijn.

    Die veranderde ervaring van de werkelijkheid is gebleven, hoewel ik soms, bijvoorbeeld als ik geírriteerd ben, wel terugval in mijn kritisch-afstandelijke en kille oordelen. Maar ik ben er volledig van overtuigd geraakt dat we onze eigen werkelijkheid “maken” door wat we geloven. Gedragstherapie is een toepassing van dit principe. En Byron Katie is bekend van haar “vier vragen die je leven (d.w.z. je overtuigingen) veranderen”.

    Zelf ben ik gestalttherapeut, en werk ook met overtuigingen als die aan de orde komen, als deel van het proces van een cliént.
    Paul ter Weijde

    • Hallo Paul,

      Ik weet niet of mijn reactie kan bijdragen maar ik wil toch even laten weten dat je eigenlijk heel goed bezig bent. Mensen zijn door de jaren heen geworden tot wie ze nu zijn. Als je het groter geheel ziet, dan is het eigenlijk heel logisch dat je aan jezelf ging twijfelen aan je eigen gedachten en daardoor net terugschoot in je veilige patroon.
      Eigenlijk is het heel mooi om te lezen hoe je het ervaart/ervaren hebt.
      Want als we heel eerlijk naar onszelf kijken, dan betekend een “andere mindset”, ook een verandering van en in je directe omgeving. Ik herken je situatie omdat ik het zelf ook heb gehad. Wow, wat was het eng, ik heb doorgezet en ben tot de warme liefdevolle wereld gekomen die nu mijn wereld is en het is heerlijk. Ik heb er wel e.e.a. voor moeten betalen, scheiding, werk, woning, 99% van mijn vrienden verloren etc…. Misschien was het wel een beetje veel, maar nu ben ik gelukkig, rustig, tevreden en fijne warme mensen om me heen. Zelfs mijn zoon is bij me komen wonen…………… Al met al, ik had het veel eerder moeten doen.

      Motto:

      “Je bent wat je denkt, en je wordt wat je wenst……”

      MvG,
      Marcel

    • Wow tof dat ik hier over een Kursus in Wonderen lees.

      Groetjes Lode

  5. dank je wel Christina, voor je herkenbare en mooie verhaal. groet, Caroline

  6. Dank Christina, voor je heldere en mooie verhaal. Ik kan het me de kracht van het geloof zo goed voorstellen, en je beschrijft dit heel mooi. In de uitspraak u geschiede naar uw geloof zit ook zeker een kern van waarheid. Maar het is soms moeilijk om echt ergens helemaal in te geloven, ik heb zelf altijd zo veel twijfels en mitsen en maren. Het helpt ook veel als anderen in je geloven! Ik vraag me ook wel eens af wat het doet met al die kinderen die diagnoses als ADHD of autisme krijgen, hoe dit hum zelfbeeld vormt. Lijkt me heel lastig. Bij mij is ook ooit de diagnose bipolaire stoornis gesteld, maar ik ‘geloof’ daar niet zo in. Wel zie ik het als een bepaalde kwetsbaarheid, blijkbaar heb ik het in me om op een ‘manische manier’ te ‘ontregelen’ onder bepaalde omstandigheden. Maar ik laat me hier niet door belemmeren en geniet van het leven, mij hersenen zijn gelukkig ook zo flexibel dat ze deze ontregeling weer prima in balans kunnen brengen.
    Hartelijke groet,
    R

    Ps Om nog even te reageren op het berichtje van Diana: knap hoe positief je erin staat en fijn dat je zo veel kracht en hoop kan putten uit de oneindige bron van geloof. Veel sterkte, blijf altijd in jezelf geloven.
    (Ik ben zelf, als psycholoog, ook 2x opgenomen geweest)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: