Psychose: Vriend in Vermomming

Het imago van de psychotische ervaring, de stembeleving of de zogenaamde waanvoorstelling is niet al te best in de huidige psychiatrische wereld. Het streven lijkt momenteel er vooral op gericht om dergelijke ervaringen te betitelen met woorden als gek, ongewenst, gestoord, gevaarlijk en verlammend. Er wordt veel energie gestoken in het zwartmaken van de ervaring en bovendien wordt er met man en macht aan gewerkt om de ervaring te onderdrukken.

Als je zelf voor het eerst met een psychose te maken krijgt dan is natuurlijk erg verwarrend. Als je dan in contact komt met ‘wijze’ mensen die je vertellen dat een psychose iets zeer ernstigs is, vaak ten gevolge van niet goed functionerende hersenen dan is het aanlokkelijk om dat perspectief dan maar over te nemen en er op die manier je eigen waarheid van te maken.

gandhi De vraag is echter of deze interpretatie van het verschijnsel ‘psychose’ de     ultieme waarheid is. Wellicht is het mogelijk een andere waarheid te scheppen door te overwegen dat een psychose niet een uiting is van een ziekte die met alle mogelijkheden dient te worden onderdrukt en weggestopt.

Wellicht is de psychotische ervaring een samengebundelde krachtsexplosie afkomstig van diepere lagen van je onbewuste, die op deze manier probeert je bewustzijn te bereiken. Alleen werkt het onbewuste vaak niet met net geformuleerde volzinnen, maar spreekt ze voornamelijk in symbolentaal, vergelijkingen en beelden die een sterke overlap vertonen met de soort beelden die je in de droomtoestand kan ervaren (zie Tweelagenbenadering)

Als je zou leren de psychotische ervaring te gaan beleven als een poging van een andere laag van jezelf om je een boodschap te vertellen die kan leiden tot begrip van de gehele situatie, dan kun je die psychose leren te omarmen als een roep vanuit je innerlijk om bepaalde angsten, onprettige gedachten onder ogen te komen. Geen enkele angst, schaamte of schuldgevoel is té groot om te bezien.

Het onbewuste zal je meedogenloos blijven achtervolgen totdat je bereid bent die psychotische inhoud en de daarom ontwikkelde interpretatiepogingen in je bewustzijn toe te laten, hoe onaangenaam het ook moge zijn.

Omdat je bewustzijn vaak een sterke weerzin heeft om zich te openen voor deze verwarrende situatie is het onder ideale omstandigheden ideaal als je iemand in je omgeving hebt die vaardigheden heeft ontwikkeld met het omgaan met symbolentaal. Iemand die de uitingen niet-letterlijk neemt, maar in staat is om zich af te stemmen op de bron van deze psychotische ervaring. Deze persoon zou je dan kunnen begeleiden in het samen vormen van een nieuw interpretatiekader dat een goede inbedding biedt voor het aangeleverde materiaal.

Zodra het onbewuste de boodschap heeft kunnen doorgeven aan het bewustzijn is het tevreden en is het niet langer nodig om dergelijke informatie over te dragen. De psychose heeft dan haar werk gedaan en opgelost is het probleem.

Het vak van psychosebegeleider zou in mijn beleving een rijke aanvulling betekenen voor de werkelijke oplossing van wat nu verworden is tot een horrorachtige chronisch schizofreniebeeld. De hoofdtak van een dergelijke psychosebegeleider is mensen te begeleiden in de afbouw van de medicatie opdat de psychotische boodschap haar werk kan doen en niet langer onderdrukt wordt.

Een psychose is in deze visie geen uiting van een ziek systeem, maar van een gezond systeem dat overbelast is geraakt en via de psychotische ervaring handreikingen doet om tot een nieuwe balans te komen.

Advertenties

100 Reacties

  1. Ik ben het in grote lijnen wel met je eens, alleen heb ik evaren dat je zelf meestal wel de boodschap door krijgt via bijvoorbeeld helderweten. Verder vraag ik me af of dit wel opgaat voor alle soorten psychoses. Ik denk dan bijvoorbeeld aan ernstige paranoia. Ook vind ik het gevaarlijk om te stoppen met medicatie, mischien kan lagere medicatie een rol spelen. Het duurt toch over het algemeen wel enige tijd voor de psychose verdwijnt.
    Als je psychotisch bent ben je heel gevoelig voor wat elke dokter zegt, want voor jouw is dat een onderdeel van de wanen, het kan je dus nog meer angst bezorgen.

    • wat ik heel vervelend vind in de psychiatie is dat er gesproken wordt over het feit dat je b.v psychotisch bent of dat je schizofreen bent. Ik heb nog nooit over een lichamelijke ziekte dat je dat bent (b.v je bent kanker nee je hebt kanker) Zo zou ik liever hebben dat ze spreken over dat je een psychotische aandoening hebt dan dat je psychotisch bent. Ik ben meer, heel wat meer dan mijn psychose. Ik ben in de eerste plaats mens en dat wil ik zo houden!!!!!!!!!!!!11

      • Herken ik me heel erg in. Je Bent Iemand, en je HEBT Iets (zoals iedereen iets heeft)

  2. “Als je het woord ‘ziek’ in de mond neemt, dan is het net, dat het er niet mag zijn. En daar geloof ik dus niet in, dat iets er niet mag zijn ” -Yarko van V., 2008

    Wie zegt dat een ‘psychose’ ziek is?
    Kunnen we kijken voorbij de ziekte, aandacht hebben voor de persoon die de ‘psychose’ ondergaat?
    Of misschien wel zelfs daaraan voorbij?

    INTRODUCTIE
    Mijn ‘psychose’ startte tijdens een sessie Kundalini yoga enige jaren terug. Ik heb haar grotendeels zelf uitgewerkt, met behulp van alles en iedereen wat ik op dat moment tegen kwam.
    Ik had via studie en anderszins vernomen van ‘psychosen’ en hoe daar doorgaans mee omgegaan wordt. Het voelde voor mij instinctief niet juist om het ook op die manier te (laten) doen.
    Ik heb slechts heel kort ‘in de psychiatrie’ gezeten waarbij ik uiteraard, naar de huidige conventie, neuroleptica slikte. Hier heb ik in dusdanige mate onder geleden, dat ik op een gegeven moment een suïcide poging ondernam.
    Nadat ik afgebouwd was (waarin ik direct na die poging begonnen was), ging mijn leven gelukkig weer verder.
    Ik heb er (soms) nog steeds verdriet van dat ik toen naar die overdosis gegrepen had, maar ik was helemaal radeloos geworden door de (bij)werkingen van de medicatie, en de manier van benaderen door ‘hulpverleners’.
    Alsof mijn innerlijk, en mijn dromen, er niet (meer) mocht zijn.
    Alsof ik er niet (meer) mocht zijn.

    VISIE OP, BENADERING VAN EN OMGANG MET PSYCHOSE
    Een ‘psychose’ is voor mijzelf eigenlijk een uiting van het (diepe) onderbewuste.
    Wat betreft de achterdocht en angst die dan naar boven kunnen komen..
    we lijken allemaal bang voor elkaar te zijn, diep van binnen!
    En verward, en angstig, en eenzaam.
    Omdat we bijna allemaal vanuit het ego leven, en niet vanuit wie we wezenlijk zijn.
    Dan bouw je eenzaamheid, en angst op.

    Een ‘psychose’ (of andere crisis) is een prachtig moment om dit onder ogen te zien.

    Ik heb zelf meerdere ‘psychosen’ gehad, en dit heeft mij erg veranderd. Ik heb ze benut als groeimomenten door het onder ogen komen van pijn, dat ik jaren ontvlucht was.
    Doordat ik jarenlang niet geluisterd had naar wat ik van binnen echt voelde, doordat ik mijn gevoelens en eigenlijke behoeften aan de kant geschoven had. Want ik was bang voor afwijzing door andere mensen. Bang voor afwijzing door andere mensen, wanneer ik naar mijn innerlijke, eigenlijke, stem luisterde.
    Bang voor afwijzing, wanneer ik in mijn kracht ging staan.

    Eigenlijk kreeg ik d.m.v. de ‘psychose’ de ‘rekening’ gepresenteerd.

    Ik ben dus het grootste deel van de tijd niet bij de psychiatrie in behandeling geweest, wat mijn eigen bewuste keuze was.
    In plaats daarvan kwam ik bij mensen, die zich niet bang of onderdrukkend naar mij opstelden.
    Mensen die zelf al heel wat ‘overwonnen’ leken te hebben. Dit inspireerde mij, om mijn eigen onderbewuste onder ogen te gaan zien (wat nu heel mooi kon), ‘aan te pakken’ en ‘om te vormen’. Om mijn eigen angsten, de rauwe angsten.. het rauwe verdriet, te DOORLEVEN.
    Ik werd dus door de klachten gedreven om vrede in mijzelf voor elkaar te krijgen, en zodra ik dit bereikte ging ik weer normaal eten en kwam terug in een ritme. Slapen ging dan vanzelf ook weer goed; ik was uit de ‘psychose’.
    Ik was een tijd erg ‘gevoelig’: de ‘psychose’ kwam soms terug. Ik bevond mij in een situatie, waarin ik erg op mezelf was teruggeworpen (geen eigen huis, geen inkomen). Misschien was dit juist wel een mooie gelegenheid om iets in/van mijzelf te ervaren, wat ik anders misschien veel later ervaren zou hebben: een stukje innerlijke helderheid en kracht, als een zon die door de wolken heen schijnt. Ik verlangde naar die zon.. maar ik was zo bang en verdrietig!
    Vooral was ik (diep) verdrietig over de verbroken relatie met een man.
    Ik dacht dat ik nooit meer zo een (diep, natuurlijk voelend) contact met iemand kon hebben.
    Dat ik voor altijd alleen zou zijn.
    Alleen onder de mensen..
    omdat ik gevangen zat in mijn eigen ego.
    Ik heb soms dagen gehuild, omdat ik me zo kwetsbaar, verdrietig en naakt voelde.
    En tegelijk voelde het zo mooi, bevrijdend.

    Ik had me zo lang eenzaam gevoeld en ik wilde dit niet meer.
    Ik wilde mij weer net zo verbonden voelen, als dat ik mij als kind regelmatig gevoeld had.
    Zo’n mooi geluk, zo’n mooie vreugde en helderheid. En daaronder, vrede en stilte.
    Het kunnen hebben van contact met dat wat zich op dat moment om me heen bevond.
    Contact vanuit mijn hart.
    Mijn hart was ‘verduisterd’ geraakt toen mijn ouders van elkaar scheidden op mijn 11e. En door allerlei andere gebeurtenissen.

    Contact vanuit mijn hart, en kunnen vertrouwen op het Leven ook dat in mijzelf, dat dit mij steunt en beschermt en ik daardoor kan groeien en mij ontwikkelen als wie ik eigenlijk ben.
    Bijvoorbeeld doordat ik de juiste mensen tegenkom en op de juiste plekken terecht kom. Dat ik de juiste dingen weet te zeggen op momenten dat dat nodig is, en steeds beter kan aanvoelen waar ik behoefte aan heb. Dat ik sterk kan zijn in mijn ‘kwetsbaarheid’ en dat mijn daden en stem vanuit mijn hart komen en niet (enkel) vanuit mijn hoofd.. of vanuit rauwe emotie zonder hoofd of hart.
    Dat ik van binnen kan stromen en me lekker in mijn vel voel en diep in mezelf vreugde ervaar en mij door die vreugde laat leiden door mij in Liefde te verbinden met dat wat zich om mij heen bevindt, hoe dat er ook uit moge zien.
    Door een ritme op te bouwen en een huis in te richten en deze met de juiste aandacht te onderhouden. Door mijn intenties te zuiveren en zuiver te houden en te genieten van mezelf, van anderen en van het leven.
    Door gewoon weer te gaan werken en een studie op te pakken alleen nu met een andere insteek, namelijk genieten van de reis door de bestemming een beetje los te laten.

    Liefde. Leven.
    Ik had een heel diep verdriet omdat ik dit verloren leek te hebben rond mijn elfde levensjaar.
    Dit zat achter al die angsten, achter al die ‘wanen’.
    Verdriet.

    Ik had dit niet onder ogen kunnen zien en uitwerken als ik meteen onderdrukkende neuroleptica had genomen. Je krijgt hierdoor NIET DE KANS om het uit te werken: om de ‘psychose’ te benutten om te groeien als wie je in wezen bent. Om pijn los te laten en anders in het leven te gaan staan.
    Naar mijn mening kun je een mooi stuk van jezelf naar boven laten komen als je de moed (en ondersteuning vanuit de omgeving!) hebt om een psychose (ten dele, stapje voor stapje?) te doorleven.
    Meteen aan de neuroleptica is naar mijn mening een gemiste kans!
    Ik ben echt voor minder van dat spul, of helemaal niet want in een crisis zit een mogelijkheid tot transformatie. En ik geloof echt dat dit kan, dus dat mensen elkaar door een ‘psychose’ of soortverwante crisis heen kunnen helpen zonder (teveel) ingrijpen zoals in de vorm van (neuroleptische) medicatie en iets/iemand ‘ziek’ noemen. Wat is nu eigenlijk ‘ziek’?
    Laten we eens aandacht zonder oordeel voor elkaar hebben!

    “Het nieuwe is, dat de hulpvrager als mens wordt gezien los van zijn daden en gedrag, los van de gedrukte stempels er onbevooroordeeld mag zijn en kan praten met een medemens die werkelijk een luisterend oor en aandacht heeft. ” -Martha R., 2008

    De ‘psychose’ was de weerstand tegen gaan leven vanuit mijn hart (waar geven gelijk staat aan ontvangen) en tegelijk de groeimogelijkheid.
    De ‘psychose’ was de blokkade, die ik te ‘overwinnen’ had. Hoe pak je dat aan?
    Niet door een dusdanig hoge dosis pillen te slikken dat het alles onderdrukt, maar door haar uit te werken.
    En stap één is om het te laten zijn, in een veilige omgeving. En te leren (ervaren) er niet bang voor te zijn. En dan vervolgens deze kracht(en) te richten naar dat wat je werkelijk wil.
    Focus. Discipline.
    Kracht. Helderheid. Liefde.
    Dat zo omstreden woord: Liefde*

    Wil je jezelf tot een wijs en liefdevol mens ontwikkelen, dan zul je je duistere kant(en) onder ogen moeten zien en daar vrede mee stichten. En dan gaan samenwerken, om iets moois op te bouwen. Ermee versmelten; er een mee worden.
    Net zoals een enge en krachtige draak, die later vriendelijk wordt, omdat je hem zijn plaats gewezen hebt en nu is de draak een deel van jou geworden; je hebt de draak getemd, she’s now under your command. Wat wil je in jouw leven?
    Nu is de draak een kracht geworden, een kracht van jezelf dat jouw leven en dat van anderen in aanzienlijke mate kan verrijken.

    Een kracht om in Liefde te leven, om te zijn wie je in wezen bent namelijk een deeltje van dat wat ons allemaal met elkaar verbindt: een deeltje van het Leven.

    Ik verlangde, vanuit de duisternis, naar het goede naar het mooie naar Liefde, naar contact naar verbinding naar te Leven wie ik was.
    Te leven vanuit mijn Hart, te leven met mijn Hart.

    Dankzij de ‘psychosen’ heb ik een stukje uitgewerkt wie ik eigenlijk ben namelijk iemand die vanuit haar hart leeft een ‘liefdewezen’ maar ook een wezen met kracht en helderheid.
    Een heel wezen.
    Een heel mens.

    Het was vreselijk. Maar het kon niet anders.
    Nu ben ik er heel anders door geworden.

    Kracht.
    We zijn bang voor onze eigen kracht.

    Diana van Landeghem
    studente wijsbegeerte en psychologie aan de Rijks Universiteit Groningen
    lid cliëntenraad van het Universitair Centrum Psychiatrie, van het UMCG te Groningen

    *Liefde: onvoorwaardelijke, onpersoonlijke Liefde. Dit kan zich uitdrukken als compassie, of zuivere creativiteit

    • Dankje wel Diane
      voor het in liefde geschreven zo dieperliggende deel in vele mensen.

    • Heel mooi geschreven, ik maak op het moment precies hetzelfde mee. Het begon bijna 2 jaar geleden en ik ben nu 19. Ik ook ben met anti psychotica gestopt omdat het niet eens hielp, en ik dacht dat ik liever thuis mijn angsten voor mijn gedachtes onder ogen wou zien, en te leren begrijpen wie ik werkelijk ben. Maar sinds een paar dagen voel ik me weer de oude ik, nog steeds met mijn problemen, maar het lijkt alsof ik de kracht en inzicht ben verloren die ik had opgebouwd, juist toen het zo veel beter ging, Is mijn pyschose meschien over, en maak ik nu nog mee wat ik heb geleerd wat ik van mijzelf ken? Ik krijg aleen geen moment rust van mijn “donkere kant”

    • Diana, bedankt voor je prachtige stuk!

      Als moeder van een dochter die op haar 12 haar eerste psychose heeft gehad en nu 16, er nog 2 heeft gehad, geeft het me veel mee om te kunnen aanvoelen wat er aan de hand is tijdens een psychose . En dat het een helingsproces kan zijn als je de psychoses op de manier vertaalt!

      Ik heb respect voor alle mensen die een psychose op deze manier doorleven! En wens ze liefde en licht!

      Overigens voel ik aan dat je gelijk hebt, ik ken dit wegstoppen van emoties op een mildere manier, zich uitend in grote onrust en vreetbuien. Tot ik zelf ontdekte wat ik deed en de emotie eronder onder ogen durfde te zien en te VOELEN!
      W.s. zou het bij mij een hartaanval hebben kunnen veroorzaken.

      Nogmaals , bedankt!

      Marieke

    • Mijn gunst Diana, wat inspirerend. Mijn dochter heeft in maart 2008 een psychose gehad. Ze heeft enkele maanden medicatie gebruikt, maar weigerde die verder te gebruiken omdat ’t haar stemmingen bepaalde, zei ze. Nu heeft ze nog het spontaan gegiechel, concentratie problemen. Ze ziet nu een psychologe … hoe kan ik haar helpen als moeder. Ik onderken de benadering van psychose niet als ziekte, maar als een deel van het diepe onbewuste dat een boodschap naar het bewuste tracht te brengen. Hoe kan ik haar helpen?

    • Dank je wel Diana voor je mooie verhaal. Je hebt dit al weer enkele jaren geleden geschreven, maar dat is nu het mooie van internet. Je beschrijft exact wat ik ook ervaar en hoe ik tegen mijn eigen psychoses aankijk. Ben blij dat er meer mensen met ervaringen zijn, die op deze manier tegen psychoses aankijken. Goed dat dit gedeeld wordt. Hopelijk zal het binnen de zorg nog eens doordringen dat het echt tijd is voor een andere benadering.

    • Lieve Diana,
      Dankjewel voor je fijne tekst. Ik heb zelf ook psychoses ervaren en gelukkig nooit opgenomen geweest of medicijnen gehad. Ook ik ervaar zo nu en dan de rijkdom die je kan voelen. Ik ben nu 28 en heb af en toe mijn depressieve momenten maar psychoses zijn het niet meer.
      Op dit moment heeft mijn vader psychoses en is hij opgenomen omdat dit het beste leek om te doen. Hij heeft het wel heftiger dan dat ik dat heb gehad. Jouw tekst is voor mij heel erg ondersteunend in hoe ik me voel om er mee om te gaan en daarvoor wilde ik je bedanken.

    • Diana, ik ben erg onder de indruk van je verhaal en herken het heel erg diep, ik ben zelf ook in herstel van psychose (vanuit kundalini bewustzijns verruimend, maar tevens een zo diep openbaren van mijn oudste angsten en pijnen). Ik zat vast in mijn egeo en (aangeleerde) programmeringen…en moest onder ogen zien wat de wereklijke pijn en angst was onder de psychose begraven…Ook ik heb zo weinig mogelijk en eigenlijk geen reguliere hulp en medicatie gehad, omdat ik ergens wist dat dat niet het juiste pad was, ik heb juist verder gezocht naar wat het was dat de psychose had laten komen. Wat had ik weggedrukt? Wat was zo lang onbewust geweest? Daarnaast gaf de psychose mij ingangen naar andere belevingen van ruimte en tijd, van lagen van bewustzijn, van verlichtende realiteiten…van denkstrukturen die me gevangen hielden..ik zag het, ervaarde het, maar was volkomen uit mn lichaam en kon niet terug voordat ik erkende dat ik in een psychose zat en er een reden, een diepe reden voor was en die reden heettte voor mij angst. Ik ben nu steeds meer terug aan het gaan naar mn lichaam en struktuur en begin het geheel te zien van mijn verhaal. Ik dank jou zo voor je verslag, ik was erg op zoek naar anderen die me/het herkenden, ook een andere aanpak van binnenuit herkenden…en je hebt me erg geholpen door gewoon je verhaal hier neer te zetten, dankjewel. Jose Smit

    • Hoi allemaal
      bedankt voor jullie fijne reacties.. ik zie ze nu pas! Internet is (ergens) tijdloos.
      Ik heb (dus) weer een psychose gehad in 2009 en werd gedwongen opgenomen in Zuid Limburg, waar ik ook dwangmedicatie kreeg (stel je voor, een opname zonder medicatie)..
      Ik heb door die medicatie meer geleden, dan in twintig psychoses achter elkaar.. ik kan beter met de psychose(n) omgaan dan met een dergelijke dosering aan medicatie.
      Ik heb moeten vechten om de medicatie te (laten) afbouwen, want ik leek geen zeggenschap meer te hebben over mijn eigen lichaam en geest. Ik was alles kwijt!
      Ik heb enorm geleden in dat jaar (2010, werd eind 2009 opgenomen) maar heb me er weer uitgevochten, letterlijk vechten vechten voor en om mijn eigen leven.
      Nu woon ik weer in Groningen. Ik heb vier boeken geschreven en uitgegeven (www.dianavanlandeghem.nl) waarvan twee over mijn psychosen.

      Mijn geloof in Liefde en het Leven is nu zo’n beetje getransformeerd in het christen-zijn: het geloof in God en in Christus. Maar ik zie de basis ervan nog steeds als Liefde.
      Ik denk dat er een intelligentie, noem het Liefde, of God, is die alles stuurt en die alleen maar Liefde is. Door God komt alles (uiteindelijk) weer goed, zelfs (ook) al zou je overlijden…
      Maar ik heb het overleefd, en jaren na het schrijven van bovenstaand stuk onderschrijf ik het nogmaals.

      Een psychose is niet eng of gek, het is een prachtige mogelijkheid voor transformatie van lichaam en ziel. Een psychose is niet ziek maar een ontwikkelingsmogelijkheid, en het zegt dingen over het wezen van de mens die je anders nooit zou tegenkomen.

      Gelukkig heb ik nu een betere band met mijn (huidige) psychiater, die het serieus genomen heeft dat ik van een hogere dosering antipsychotica knetter suicidaal word, en mij daarom niet meer zal geven… ook al ga ik door een crisis.. was een paar weken geleden maar ben daar ook weer uitgekomen. Medicatie is helemaal niet nodig. Je kan zelf, vanzelf van een psychose herstellen.
      Ligt eraan hoe je ermee omgaat, en hoe je omgeving erop reageert.
      Medicatie verlengt alleen maar de duur van herstel, of maakt herstel voorgoed onmogelijk.
      Onderschrijft
      Diana van Landeghem

      • Hi Diane en de rest

        Hoe gaat het nu met je/jullie. Ik leef 20 jaar lang met mijn psychosen. Liefde is het sleutelwoord om jezelf en je omgeving te helen, maar als je er midden inzit is liefde ver te zoeken. Ik vraag me af of psychose hebben geen verslaving is? Ikzelf vind het heerlijk, als ik ná de psychose mezelf weer “ontdek”. Het is net of ik telkens weer herboren word. Ná de psychose kan ik weer dingen ondernemen en weer van hele andere perspectieven benaderen. Ik heb een drukke baan, juist wanneer ik geen inspiratie meer heb “verlang” ik naar een psychose.

        Na mijn studie ben ik in een psychose geraakt. Mijn ouders wisten er geen raad mee en lieten mij opnemen in het Valerius kliniek in Amsterdam. Ik was toen 25 jaar. Ik had mijn afstudeerfeestje gemist! Dat vind ik nog steeds jammer. Ik heb me letterlijk uit de kliniek moeten vechten. Diegene die daar toen werkten en dit lezen zullen zich dat misschien nog herinneren. Misschien aardig om te vertellen hoe eigenlijk op deze site terecht ben gekomen.

        Ik ben een scriptie van een student aan het redigeren en stuitte op het engelse woord “salience”dat zich in het Nederlands als “salliantie” laat vertalen. Na te hebben gegoogld kwam ik op deze site. Dit woord wordt in de psychiatrie dus vaak gebruikt. Enfin… Toen las ik al die verhalen …. Meestal doe ik het niet, maar nu voel ik me enige tijd weer zwakker worden en denk dat ik weer in mijn “psychose” stand ga verkeren. Hoe triest ik het ook vind dat ik het heb en niemand in mijn omgeving het weet, worstel ik me eruit.

        Laat ik eerst mijn verhaal delen toen ik me letterlijk uit de kliniek heb uitgevochten. Midden in de nacht werd ik wakker (bleek dat ik 7 dagen had “geslapen”) in een vreemd bed, vreemde mensen en vooral de geur… Nog kan ik die stank ruiken. Penetrante zweetlucht van patiënten. Ik gilde en ineens stormden mensen op me af. Niet gekleed in dokterspakken, maar gewoon. Ik dacht dat ik te maken had met ontvoering. Ik heb de boel daar erg ontregeld. Omdat ik stage had gelopen bij de politie, wist ik zelf een interne nummer van kantoor in Driebergen Zeist te bellen. Ik gilde dat ze me moesten helpen omdat ik ontvoerd was. Omdat het midden in de nacht was, werd ik direct naar de centrale van de meldkamer doorverbonden. Politie had wel contact opgenomen met de kliniek, maar ja ik was opgenomen.

        Ik smeekte om me ouders te bellen en dan zouden zij wel losgeld betalen om mij vrij te laten. Maar dat verhaal versterkte alleen hun beeld hoe zij mij op dat moment zagen, namelijk: psychiatrisch patiënt. Ik hoorde de verpleging bellen om een arts te bereiken, wist ik toen niet…Nadat ze met een man of 10 mij hadden gepakt, stopte ze mij in een isoleercel. Ik woog toen amper 50 kilo en was erg tenger, maar ik had een kracht van 100 PK. Fysieke kracht. Later zag ik hoe ik die arme mensen die daar die nacht dienst hadden had toegetakeld, Mentaal was alles in de war. Ik kan me niet precies herinneren wat er in mij omging. Ik kan mijn psychoses ook vaak niet meer reproduceren, maar ik ben wel zover dat ik het kan HERKENNEN!! Én dat vind ik een winst.

        En ik denk dat jullie het allemaal hebben. Je herkent het en dan is de vraag, wat doe je? Ga je mee met je psychose of ga je het negeren ? Beide ervaringen heb ik achter de rug. Terug naar de kliniek. Toen ze mij in de isoleercel hadden gedumpt, was mijn gedachte dat ik ontvoerd was helemaal niet gek meer. Ik zag een po met daarin nog ontlasting en een matras op de grond. De deur was van dikke staal met een klein raampje wat alleen van buiten geopend kan worden. Zij spraken met mij via het raampje.

        Ik voelde mij brak. Ik huilde diep, maar was wel strijdbaar. Ik hoorde dat ze op de gang nog aan het praten waren en op een gegeven moment was het stil. Ik besloot om het matras voor het raam te plaatsen, zodat ze me niet konden zien. Het was een donkere kamer. Ik maakte van mezelf een kleine propje, in een foetushouding. Na ongeveer een kwartier hoorde ik ze praten. Ze opende het raampje en ze konden niets zien door het matras. Was overigens een heel zwaar matras. Ik was vastberaden, ik zou mezelf uit de hel gaan redden.

        Ik was angstig, maar voelde de oerkracht in me en die was immens. Wist nooit dat ik het in me had. Als je mij zou zien dan geloof je niet dat ik daar mannen van meer dan 90 kg heb gevloerd. Ik zou het nu niet kunnen. Maar blijkbaar wel vlak ná mijn psychose. Ik ben er namelijk van overtuigd, toen ik wakker werd in de kliniek dat ik al uit mijn psychose was. Enfin…. Wat ik had verwacht en gehoopt: ze opende de deur en ik vluchtte, ik rende, verwilderd net een kat die opgesloten zat in een zak. Helaas aan het eind van de gang waren de deuren dicht. Alles was beveiligd. Uiteindelijk heb ik geprobeerd met ze te onderhandelen, maar dat lukte niet. Ineens stormden de ze met z’n allen op me af en grepen mij. Dit keer geboeid en in een wit pakje gehuld en weer in de isoleercel.

        Uitgeput was ik. Ik huilde nu echt heel heel diep. Nu nog als ik dit opschrijf. Nog zie ik een jonge dame die net haar studie had afgemaakt om de wijde wereld in te gaan en uiteindelijk beland in een donkere hol, LETTERLIJK! Ik weet niet hoelang ik daar lag, maar ze hadden op een gegeven moment een arts gevonden, een vrouw. Ze kwam binnen met een heel team en ik lag ongelukkig op de grond. Ze begon tegen me te praten. Ten eerste begon ze te zeggen dat ik in de war was omdat ik net bevallen was van een baby. MENSEN IK BEN NOG NOOIT ZWANGER GEWEEST! Nu nog ben ik niet zwanger en inmiddels 45 jaar oud. Ik snapte het niet. Toen ze de naam van mijn nichtje noemde, Sara wist ik dat ze mij verwarde met mijn broer.

        Toen pas begon ik harder te huilen. Toen pas was ik niet bang dat ik ontvoerd was. toen pas wist ik dat ik een kliniek beland was. Toen pas……realiseerde ik me dat ik het zelfde heb als mijn broer. Mijn broer was namelijk een paar keer opgenomen geweest in het Valerius kliniek. De laatste keer was met de geboorte van zijn dochter. Op dat moment was zijn dochter 5 jaar en die arts dacht dus dat ik de moeder was.pffff toe ik begon te huilen vroeg de arts of ik graag Sara wilde zien, waarop ik antwoordde wie is hier nu in de war? U snapt dat zo’n arts echt niet open staat om te luisteren naar zo’n psychoot 🙂 .

        Ik probeerde op mijn ademhaling te letten en legde heel rustig uit dat zij mijn broer bedoelde. Na wat gesoebat tussen arts en de verplegers eromheen werd ze weleens waar in “warrige” toestand door mij geïnformeerd dat ze toch echt een verkeerd dossier te pakken had. Op dat moment in een split off a second had ik besloten dat ik never nooit een etiket op me liet plakken, niet door een arts of wie dan ook! Mijn broer had vele psychoten en ik had dat allemaal van dichtbij mee gemaakt. Ik besloot om het te omarmen en ermee te leven. Het is een deel van mij.

        Toen ik aan de arts vroeg of ze eerst de po wilde weglaten halen en mij weer van de handboeien wilde bevrijden, moest ze nog even een paar checkvragen stellen. Bijvoorbeeld welk jaar we leven en de datum…. Oef! Ik wist het echt niet! Tijd , plaats was even niet relevant leek het. Eindelijk werd het ochtend en mijn ouders konden gebeld worden. Het was niet makkelijk om mij uit de kliniek te bevrijden. Mijn ouders moesten een soort verklaring tekenen, dat ze op hun risico zo “gek” als ik laten lopen. Ik werd met de auto opgehaald, terwijl we heel dichtbij woonden. Ik herinner me de Friese lucht. Het inademen van de Amsterdamse frisse lucht was nog nooit zo’n ervaring.

        Ik kwam thuis onder de blauwe plekken. Mijn nek was pijnlijk, nagels gebroken, tand door mijn lip. Gesloopt, eindeloos gesloopt, maar ik voelde ruimte, vrijheid een nieuw begin! Net een diploma op zak, nog geen baan en nu al een etiket opgeplakt te krijgen dat was me iets veel van het goede! Ik besloot na een week thuis te zitten bij mijn ouders om te vluchten. Een nieuw begin, met een een nieuw identiteit. Sindsdien heb ik mijn ouders noch mijn broer meer gezien. Sindsdien ben ik gewoon gaan meedraaien in de maatschappij. Ik had een vaste baan, carrière gemaakt. Maar misschien zullen mensen zich gaan herkennen dat je het niet volhoud om bijvoorbeeld lange dienstverband te onderhouden, omdat je moet dealen met je psychoses.

        Ik heb daarom gekozen om een zzp’er te zijn en zo tussen opdrachten door tijd te geven aan mijn psychotische behoeftes……

    • Hoi Diana,
      Dank je voor wat je schrijft. Ik ervaar mijn beelden en gewaarwordingen als kadootjes, dankbaar dat ik een gevoelig mens geworden ben. Me steeds weer opnieuw en verder kan ont-wikkelen. Soms ga ik over die beelden en gewaarwordingen nadenken en dan wordt ik weer even psychotisch. Dat hoort voor mij bij mijn leven.Door te mediteren heb ik geleerd mijn beelden en gewaarwordingen niet te worden, er naar te kijken vanuit mijzelf. Ik leef al een aantal jaren zonder medicatie en behandeling. Niet zomaar, dankzij begrip en steun vanuit mijn omgeving, daardoor lukte het mij om de dicipline op te brengen te mediteren, een vast en rustig ritme te hebben, meer in het nu te zijn,
      veel goeds voor jullie allemaal.

    • Bedankt voor je mooie en heldere omschrijving. Ik heb hier veel aan, het sterkt me in mijn beslissing om GEEN medicatie voor mijn psychotische neigingen te nemen. Enorm bedankt 🙂

      • Hoi Annie,
        Dankjewel! Sommige mensen hebben mischien soms even of voor langere tijd medicijnen nodig. Ik had ze toen gekregen in een crisis, dat was de eerste periode fijn omdat het ook rust gaf.Na een paar maanden ben ik daarmee gestopt. Het is niet makkelijk en we hebben mensen die we kunnen vertrouwen om ons heen nodig zodat we het niet alleen hoeven te doen en er voor elkaar kunnen zijn, ik denk dat dat veel meer steunt en helpt om de draad weer op te pakken als medicijnen. Volgens mij komen heel veel mensen in een crisis erachter hoezeer we elkaar nodig hebben en dan hoe goed het is om samen te zijn en elkaar op een gelijkwaardige manier te begrijpen. Mischien soms ook hoe moeilijk het is om open te zijn omdat je dan ook oordelen over jezelf en de ander of oordelen van andere mensen tegen kunt komen. Toch zijn we volgens mij zelfs daar niet alleen in, als ik dit soms voel dan zijn er vast nog veel meer mensen die dit ook voelen. Dus door te oefen toch open te zijn help ik een beetje mee dat er minder mensen alleen zijn. Dat kan iedereen. Eigelijk vind ik dat ook steeds weer heel bijzonder. Liefs

      • ps:Ik wens dat je iemand vind die je helpt en dat we er samen voor kunnen zorgen dat er op een liefdevolle manier met wat we psychotisch noemen omgegaan wordt.

    • Jouw verhaal geeft mij zo’n bevestiging van wat ik bij een dierbare vriend voelde. Zo’n mooi mens bedwelmd door medicijnen en verslavende middelen. Ik zag wie hij was en samen spraken wij met zijn stemmen. Hij werd rustig en hij knapte zo op.Hij zei me ook dat de stemmen verdwenen als ik er was. Maar doordat ik borstkanker kreeg kon ik niet meer met volle kracht hem ondersteunen en mijn omgeving remde mij af. Maar mijn hart vertelde anders. Ik hoopte dat deze lieve man de kracht had om te vechten voor zijn leven en kinderen,maar helaas heeft hij de keus gemaakt om uit het leven te stappen. Ik heb zo’n gruwelijk schuldgevoel dat ik mijn hart niet heb gevolgd. Wat een harde levensles. Ik wist dat ik hem had bereikt ,daar waar hij zijn genezing kon laten beginnen. Wij vertrouwden elkaar volledig. Het is nog maar 3 weken geleden en ik mis hem verschrikkelijk. Zo’n mooi mens. En toch lijkt het alsof hij er nu voor mij is….om de pijn te kunnen aanvaarden. Wat jij beschrijft vult helemaal mijn gevoel aan over mensen met psychoses. Het zijn allemaal mensen die hun gevoel zo hebben geopend ,dat ze daardoor in de war zijn geraakt. Hun ziel moet gelezen worden en ik kon Hans zijn ziel lezen……

    • Dank je wel Diana, voor je herkenbare kwetsbare verhaal. Wat mooi dat ik door jou verhaal en benadering mijn psychose ervaringen anders kan bekijken. Ik voel wat je bedoekd en heb het deels ook zo ervaren. Ik vertaal het al een leven voor en na een psychose.. Een storm die me reset en je leven weer vanuit een nieuw perspectief laat bekijken. Een soort razendsnelle transformatie in een relatief korte tijd/ervaring. Franka

      • Hoi Franka, ik scroll zo af en toe weer eens door de verhalen op deze website. En het is soms zo mooi om je eigen woorden te lezen geschreven door een ander. Ik heb met mijn psychose echt een bocht afgesneden in mijn leven. Een nieuwe studie, een nieuwe baan, maar helaas wel moeten breken met familie. Ik heb zoveel geleerd in zo’n korte tijd. De meeste van de verhalen hier zou ik voor die tijd afgedaan hebben als zweverig gezwam. Nu kan ik in elk woord voelen met welke intentie het geschreven is en het daardoor echt op waarde schatten. Het was een hoge prijs, maar uiteindelijk wel de moeite waard. Zalig zijn de onwetenden, maar ik zou niet meer willen ruilen met ze. Groeten Bart

  3. Ik krijg weliswaar met dwang medicatie toegediend en wordt geacht elke 2 weken een injectie met een antipsychoticum te halen, geen discussie mogelijk anders grijpt men gewoon naar een Rechterlijke Machtiging.
    Het GGZ systeem is dermate overbelast en corrupt dat dergelijke praktijken gemeengoed zijn.
    Gelukkig ken ik een aantal mensen binnen het GGZ die meer de alternatieve/complementaire benadering willen ondersteunen al valt dit niet altijd mee.
    Een ervan organiseert zelfs een lezing op het recovery center van iemand die Manisch depressief was en nu geheel medicijnvrij is dankzij begeleiding van hulpverleners. Een unicum binnen het GGZ denken.
    Men gaat er meestal van uit dat men alleen met een beetje pappen en nathouden de ergste symptomen wat kan verlichten.
    Er gaat vaak een hele wereld schuil achter een etiket of diagnose een wereld die gezien en gehoord wil worden, eerder is men ook niet tevreden.
    Er wordt veel geklaagd binnen het GGZ vanwege de tot op het bot verotte structuren en handelwijzen, klachten die er op wijzen dat men het niet zo goed doet als men eigenlijk wil doen geloven.
    Verder maak ik mee dat mensen worden gedumpt door familie en vrienden en collegas na een episode, en door de hulpverleners worden verleid en gedwongen hun leven in instellingen te slijten.
    Waarbij de zorg nauwelijks adequaat is om de werkelijke behoeften te verkennen en een opstap te maken naar een zelfstandige bestaan in de maatschappij.
    Sommigen worden zelfs liever maar vergeten door hulpverleners die met de handen in het haar zitten.
    Ze worden dan met grillig gedrag, drugs of drankgebruik geconfronteerd en weten meestal niet hoe ze daar adequaat mee om te gaan, het trieste hoogtepunt was dood door overdosis van een jongen op het zo veelgeprezen herstelcentrum.
    Vaak gebruikt me een schaamlap om de rottigheid te bedekken, redeneert zo van als mensen hun medicijnen maar gebruiken en allerlei vage hulpverleners tacktieken om het onvermijdelijke maar weeeer even uit te stellen.
    De conclusie luidt dat het GGZ dat eigenlijk in dienst is van de maatschappij en zorgt voor die mensen waar anderen van verlost willen zijn de maatschappij voortdurend een rekening presenteert.

    Dankgroetjes ut Sneek

    Boomvriend Ruerd

    • Hoi Boomvriend
      als je op de verkeerde plaats bent, op het verkeerde moment dan kun je dit soort dingen tegenkomen.
      In 2009 kwam ik in een malafide instelling in Zuid Limburg terecht, waar ik een RM van 10 maanden kreeg vergezeld met dwangmedicatie in de vorm van injecties. Ik heb vreselijk geleden door beide.
      Nu ben ik ‘in behandeling’ bij een vooruitstrevend instituut, en mijn psychiater zal mij nooit meer MEER medicatie geven want het is voor niemand prettig als een jonge vrouw knetter suicidaal door het leven gaat. Dat heeft niks met herstel te maken, dat is iemand kapot maken met drugs.
      Ik lijd zelf meer door medicatie dan door psychoses, ik kan met psychoses makkelijker/beter omgaan dan met (een hoge dosering) medicatie.
      Ik gebruik nu wel medicatie maar dit is ‘slechts’ een onderhoudsdosering.
      Ik heb een maand geleden een korte psychose gehad, maar kreeg niet meer (vanwege het risico van suicidaliteit) en ben daar in nog geen twee weken weer uitgekomen.
      Ik heb gewoon veel gepraat, en GEVOELD.
      Groet
      Diana van Landeghem

      • Dag Diana,
        Met veel interesse lees ik graag jouw beleving tav pychose . Je bent nu in behandeling bij een vooruitstrevend instituut. Mag ik vragen waar dit is, en de naam?
        bvd.
        goeds,
        Indra.

  4. Mijn dochter lijdt aan psychoses en we zijn er niet achter waar het door komt. Zelf houd ze het op PTSS en vind dat psychoses moet “uitwoeden” en wel op een daarvoor uitgezochte plaats in rust.zonder invloeden van buitenaf, zoals al eerder is gesteld de GGZ. Deze denken douw er een pil in het komt allemaal weer goed.
    Dochter heeft dan last van woordlinken en associaties met woorden. Het idiote is vergeef me het woord, is dat ik het kan volgen en als ze in de kliniek zit, we samen hartelijk zitten te lachen. Maar niemand die ons begrijpt. Waarom gaat zij wel in een psychose en ik niet?
    Ik voel haar pijn en wanhoop en weet dan een aantal zaken gerelateerd zijn uit ervaringen waar zij geen weg mee weet en ook niet over wil praten.
    Maar ik weet geen plaats waar ik haar de rust kan geven dat zij zonder medicatie haar psychose kan verwerken. We komen steeds weer in hetzelfde circuit.
    Zou graag weten of iemand hier een idee over heeft en me wil schrijven. Een liefhebbende moeder

  5. De benadering t.o.v. ‘psychoses’ zoals gepresenteerd op deze site, deel ik volledig! Hartelijk dank hiervoor!

    Zelf sta ik aan de ‘vooravond’ -zoals ik het zelf maar zal noemen- van het avontuur om de ‘psychoses’ een plek te geven, de oorzaak te ontrafelen en de ervaringen te integreren in mijn bewustzijn.

    Eerst iets over mijzelf;
    Zes jaar geleden kreeg ik te horen dat ik een hersenziekte (ontbrekend stofje in de hersenen) heb waar ik mee zou moeten leren leven en voor de rest van mijn leven medicijnen voor zou moeten slikken.
    Ik heb deze -standaard- psychiatrische benadering nooit geloofd maar heb verder nooit de verantwoordelijkheid genomen om zelf op onderzoek uit te gaan en mijn (onbewuste?) problemen onder ogen te zien.
    Ik leefde gelukkig verder, gewoon met baan, partner, huis, geld etc en tussendoor werd ik een paar keer in de boeien geslagen door politie, in een isoleercel gestopt en tegen mijn wil vastgezet in inrichtingen omdat ik ‘psychotisch’ was.

    Na deze ‘onderbrekingen’ was ik WEER vrienden, collega’s en mijn baan kwijt. En kon ik opnieuw beginnen.
    Met of zonder medicijnen; het maakte feitelijk niet uit. En ik werd bang voor de GEVOLGEN van betreffende ‘episoden’, nooit voor de ‘psychoses’ zelf.

    Nu heb ik het heft in eigen hand genomen en mijn psychiater gezegd dat ik wil stoppen (afbouwen) met mijn medicatie en mijn ervaringen en ‘ziektebeeld’ verder wil onderzoeken en d.m.v. eventuele transpersonele psychiatrie en / of Soteria dit wil leren integreren.
    Ook heb ik hem gevraagd wat vanuit zijn expertise een hulpmiddel zou kunnen zijn bij het stoppen / afbouwen van medicijnen.
    Hij had niets, zei hij. Daarbij werden zijn ogen glazig en leek hij zijn interesse volledig te verliezen. (misschien zat er een patient te wachten, dat kan ook?…)

    Wat mij trof als een ‘opmerkelijke’ uitspraak van zijn kant;
    ‘Als je hier vorig jaar mee was gekomen, had ik je meteen laten opnemen!’
    ‘Ah, de dreiging van de Rechterlijke Machtiging!,’ zei ik.
    Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat hij deze opmerking maakte om even te laten zien wie hier de macht had of iets dergelijks.
    Jammer want ik vond hem altijd zeer vriendelijk en betrokken. Wanneer je zelf besluit om je los te maken van je etiket en zegt te geloven in het zelfhelend vermogen van lichaam en geest, ben je niet meer interessant voor de (reguliere) psychiatrie. (?!)

    Enfin, ik heb er alle vertrouwen in dat het me gaat lukken ook al zal ik de nodige weerstand van mijn omgeving en de kronkels van mijn eigen geest moeten overwinnen.

    lfs,
    Gina

  6. Dag mensen,

    Wat een verhalen zeg, waar ik me wel deels in kan vinden. Mijn pyshose begon twee jaar geleden, twee weken na het gebruik van paddoo’s. Ik heb die genomen in een situatie die uiterst stressvol was (vriend kwijt geraakt, geen baan, financiele crisis, depressie. Die stressvolle situatie kwam waarschijnlijk al door de negatieve symptomen want die begon al twee jaar ervoor en ik trok me steeds meer terug etc etc.. Enfin, de drugs lokte te pyshose uit en heb daar een jaar hard ingezeten, toch was ik vastberaden geen medicijnen te nemen. Waarom? Deels vanwege het feit dat ik midden in mijn spychose een weekje zyprexa nam maar TOTaal van de wereld was en ik was angstig voor alle wat ik moest innemen (lag natuurlijk aan het innemen van die paddoo’s destijds). Dus geen medicatie voor mij, heb veel problemen zelf opgelost, voornamelijk minder gaan werken en een manier gevonden inhet leven om er mee leren om te gaan. Ik gebruik geen drugs meer, weinig alcohol, slaap veel, minder op stap en doe meer aan zelfverwezelijking. Ik was mzelf helemaal kwijt, mn karakter, ik leefde voor anderen en begon ook steeds wantrouwender te worden. Nu probeer ik het vertrouwen weer wat terug te vinden, toch ben ik nade pyshose wel angstig gebleven en strubbel ik nog wel wat met problemen. Maar goed, ik geloof er heilig in nu dat er iets meer is in ons bewustzijn om ons te laten zien dat we VERKEERD bezig waren. Misschien zijn we personen die balanceren op een andere dimensie (waar we overigens in 2012 naar toe gaan, ook wel de 5e dimensie.. zie internet). Ik merk zelf dat ik eeeeeeeenoorm gevoelig bent voor stress, voor negatieve personen en dit ook voel in groepsverband. Ik was er eerst zo angstig door, paranoia vooral, maar nu probeer ik van die gevoelens een tserke eigenschap te maken. Ik zeg nu ook vaak: wie voelgt zich kut of negatief, want ik voel nu van alles. Uhmmmmm mensen schrikken dan in mijn omgeving, maar snappen me wel en houden meer rekening me tmij. Mijn doel in de toekomst: zelfverzekerder worden, meer liefde geven en KUNNEN ontvangen, mijn gevoeligheid nog sterker maken en proberen hier mee om te gaan en me voor negatieve gevoelens proberen af te sluiten. Ik ben heden ook aan het mediteren en probeer veel tijd voor mezelf te nemen. Het leuke is aan dit universum dat alles op je pad komt als je EEN PAD wil uitstippelen en dat het nooit slechter kan gaan als je ‘beter’ en ‘sterker’ wilt worden…..

    • Hey Leeuwarden,
      Ik herken zo veel in jouw verhaal! Lijkt precies op dat van mij. Behalve dat mijn ‘psychose’ niet werd getriggerd door drugs, maar door me heel erg te richten op paranormale. Dit weer omdat ik mij ongelukkig voelde, niet het idee dat iemand om je geeft, gestressd, als enkel een werkpaard, tegelijkertijd enorm gevoelig, enz. Kortom, een manier om aan “de liefdeloze maatschappij” te ontsnappen in het paranormale en de liefde (in andere dimensies) die ik kan aanvoelen. Maar dat is ook niet de bedoeling – waarom ben je hier anders als mens op deze aarde?

      • Hoi Anna, jah ik ben zelf af en toe met dat paranormale bezig, maar zelfs in mijn psychosetijd kwam ik mensen tegu die tegen mij begonnen te praten met de boodschap dat ik meer kon dan ik dacht en dat ik zelfs paranormaal begaafd was. Terwijl ik zelf helemaal in de knoop zat en totaal niet wist wat ik had. Dan ga je je op je problemen richten voor zover mogelijk en dan zie je in dan je lange tijd verkeerde bezig bent geweest.

        Wat wel erg naar is dat ik voor mezelf wel 70% uit de pyschose ben en bang ben dat ik er altijd wat aan zal overhouden. Nog steeds heb ik soms nastemmen in mn hoofd, een druk hoofd, of als andere mensen er zijn een licht paranoia gevoel … maar al met al denk ik dat alles met ee nvroegere gebeurtenis heeft te maken. Ik heb te weinig vertrouwen in mensen..ik loop al 6 jaar onzeker o pstraat en heb altijd het gevoel dat mensen over me pratu en zelfs in gedachten over me praten. Nou dat had die psychose wel aangewakkerd. Maar dat is nog steeds niet weg… helaas… hier probeer ik nog wat mee te doen…

  7. Lieve mensen
    in 2005 kreeg ik mijn eerste psychose
    vanwege ervaringen van mijn zusje Sab in de psychiatrie
    en wat ik op mijn studie(s) had geleerd
    besloot ik, om deze zelf uit te werken
    het was een harde weg, ook een lange, omdat ik eigenlijk ZELF gevoeliger werd
    ik maakte (van)alles mee, zowel in dromen/astraal, als ‘in de stof’

    In 2007 kwam ik helaas in de Ggz
    deels ook mijn eigen ‘schuld’/toedoen omdat ik mij weer aan een groep aan het aan-passen was en daardoor ‘flipte’ ik
    bij Ggz leken de doktoren zich niet om mij te bekommeren
    ik kreeg epileptische aanvallen vd ‘antipsychotica’
    en had geen leven meer
    voor ong. 11 maanden
    daarna bouwde ik af, en ik nam een missie ‘op’ mij:
    de psychiatrie omvormen zodat het menselijker wordt
    en dat mensen die ‘psychose’ ervaren, als gelijkwaardige burgers behandeld worden

    ik schreef een boek
    ik publiceerde in blad FoolColor, en Open Geest (v. vereniging Anoiksis)
    en op een gegeven moment werd ik uitgenodigd, met mijn schrijfsels in de tweede Kamer
    ik praatte er ook veel over in het ‘ziekenhuis’
    mij waardig en gelijk voelend aan anderen
    ONGEACHT ROL
    ik wilde, ook, de psychiaters steunen
    ik werkte daarnaast, had een relatie etc.
    op een gegeven moment kwam er een psychiater
    die leek mij te haten
    en vanaf zo rond mrt 2009
    lijk ik geen leven meer te hebben
    maar ik ben er nog steeds
    ik adem, denk en voel
    ben wel enorm verdrietig
    en voel me soms radeloos
    maar dat heb ik al jaren
    wellicht, omdat ik zo GEVOELIG/ont-wikkeld ben
    ik heb een opname overleefd
    heb rest-verschijnselen van de opname, niet van mijn ‘gevoeligheid’
    ik ben een sterk ontwikkeld, fijngevoelig en MOOI mens

    en ik ben VOOR emancipatie van iedereen (die) in de psychiatrie (zit)
    een website, van nieuwe beweging:
    http://www.soterianederland.nl/
    Liefs o/
    Reb.

  8. Beste, mijn kind (14jaar) heeft een maand en half een zeer vreemde ervaring gehad. Het is begonnen met een griep met koorts, maar zij werd verward en zei dat ze het gevoel had dat ze zichzelf niet was. Met deze info zijn we dringend naar spoed gegaan waaronder ze verschillende tests hebben gedaan en ze vonden niets. We mochter naar huis maar zij was nog steeds verward, dit zou overgaan volgens de dokters. Inderdaad na enkele dagen is zij wakker geworden en begon vragen te stellen wat er gebeurt was. Zij nam haar draad weer op tot na 5 weken, dan werd ze s’morgens weer wakker en zei dat ze zicht raar voelde. We zijn naar een neuroloog geweest en kwam tot de constatatie dat ze psychotische problemen had. Ze heeft syprexa gekregen. Nu na enkele dagen is ze weer en voelt ze zicht helemaal goed. Mijn vraag is : moet ze verder worden opgevolgd, de gevolgen van medicatie ? Zal ze nog blijvend een goed leven kunnen leiden ? graag reacties aub.

    • Beste Juan,

      Ik ben geen arts en kan daarom dan ook geen aanbevelingen doen op medisch vlak. Echter, aangezien er ook aanwijzingen zijn om niet klakkeloos aan te nemen dat artsen het allemaal zo goed weten is het verstandig om zelf je overwegingen te maken. Ik zou proberen te voorkomen dat je dochter verslaafd raakt aan de Zyprexa. Als het mijn dochter zou betreffen zou ik weer stoppen met die medicatie en zien of de hersenen het weer op eigen houtje kunnen redden. Misschien kan de zyprexa achter de hand gehouden worden als het rare gevoel weer terugkeert?

      Op mijn site ga ik vooral in op de psychotische ervaringen die vooral voortkomen uit psycho-emotioneel-mentale oorzaken. Een psychose die ontstaat door een koorts is wel een ander geval. Dat lijkt wel iets weg te hebben van een mild delier of iets in die geest. In die zin lijkt het dan ook niet zo constructief te zijn om te achterhalen wat eventueel de verstopte boodschap achter de psychose zou kunnen zijn.

      • Beste PsychoseAnders,
        Bedankt voor uw reactie. Mag ik de link van uw site ? Uw laaste paragraaf kan ik niet duidelijk plaatsen. Bedoelt u dat het echt sonctructief zou zijn om te achterhalen wat eventueel de verstopte boodschap is ? Wat betreft de medicatie, hebt u hiermee ervaring wat betreft de gevolgen ? Met dank.

    • Zyprexa blijkt een zeer effectief medicijn te zijn alleen meer dan de helft van de mensen wordt er (zeer) dik van.
      Als u deze bijwerking niet wilt hebben, kunt u beter een klassiek middel gebruiken, in een zo laag mogelijke dosering.
      Groet
      Diana van Landeghem

  9. halo, ik ben een vrouw van 33 en mijn broer lijdt aan wat ze chizofrenie noemen, hij is 35 en zijn psychoses zijn reeds 18 jaar aan de gang. Ik ben zelf artiest en wel thuis in de geestelijke wereld en de wereld der symbolen, Ik heb ervaringen gehad die door artsen en dergelijke als psychoses zouden kunnen worden bestempeld,maar waarvan ik weet dat ze inderdaad een veranderde bewustzijnstoestand zijn.
    Mijn broer echter, die bij mijn ouders woont, is er slecht aan toe, hij krijgt de stempel schizofreen en neemt al jaren medicatie,maar zijn toestand verbetert niet omdat hij zich volgens mij eenzaam voelt en onbegrepen, wonende in het huis van mijn ouders in een klein dorp in spanje waar hij eigenlijk geen vrienden en banden heeft, sinds enige tijd heeft hij wel een vriendin,die bij hem woont,maar hij is enorm tiraniek en agressief geworden,hij valt ook mijn ouders aan en hij drinkt heel veel,neemt kalmeringspillen en slaapt weinig, eet ongezond en beweegt weinig. Hij hoort continu stemmen die hem vanalles vertellen omtrent familie en vrienden die niet op waarheid berusten. Hij lijd enorm.
    Ik ben ten einde raad en ook mijn ouders, die een psychiatrische opname willen vermijden maar het eigenlijk niet meer aankunnen en hem op een negatieve manier beinvloeden door hun onkunde hem te begrijpen en wat dieper te kijken.mijn moeder zelf neemt ook al jaren antidepepresiva,en ze kettingroken allemaal, maar ze zien niet dat dit gedrag geen echte genezing kan brengen.
    ik denk dat mijn broer dringend hulp nodig heeft maar geen psychiatrie.
    Daar was hij reeds en die mensen zijn niet in staat om hem echt te helpen, hij is ernstig getraumatiseert door de ervaringen die hij had in de psychiatrie, waar hij enorm veel medicatie kreeg en hij als een zombie werd. hij wil daar in geen geval terug heen.
    Ik ben eigenlijk op zoek naar een goede healer die in zijn aura kan werken en dit gecombineert met intense therapie gedurende een aanzienlijke tijd. Weet er iemand of zo een centrum bestaat waar mensen kunnen worden opgenomen, een soort healingshuis waar ze mensen opnemen die heel zwaar psychotisch zijn en die helpen door healing,en therapie? Als iemand enige ideen heeft,laat het me aub weten.
    Het is een dringende zaak. Ik hoop op beterschap en de juiste hulp
    dank Isabelle

    • Vanwege de persoonlijke aard van je bericht heb ik je een mail gestuurd. Het zou fijn zijn als er zich een psychose-anders-behandelnetwerk zou kunnen ontstaan waarin ook ruimte is voor alternatieve hulpverlening. Ik zou dan ook iedereen die denkt zinvol te kunnen zijn bij het leren begrijpen van de achtergronden van een psychose, willen stimuleren contact op te nemen via waterput1-at-hotmail.com. Het kan daarbij gaan om mensen die een eigen (mogelijk natuurgeneeskundige) praktijk hebben of andere vaardigheden hebben om ook in de energie van mensen zelf te kunnen werken.

  10. In de psychiatrie kijken ze weinig diep en is weinig diepgang, vooral met/van dit soort ervaringen.
    Ik doe nu vooral alles zelf dmv schrijven en goeie contacten met ‘collega patienten’. Gelukkig gaat het vrij goed met mij.
    Ik wens hem het allerbeste maar zou zelf ook weinig weten.
    Misschien is een optie:
    Bernhard Lievegoed kliniek antroposofie, die zijn ook met geest/ziel bezig (en geven ook homeopathische middelen)
    Soteria.
    Ik wens hem en jullie het allerbeste.
    Vriendelijke groet
    Diana v.L.

  11. Wat een slappe hap allemaal!!!
    Gaan de mensen na een psychose ooit beseffen wat hun omgeving aandoen!! Nee joh laten staan die medicatie, wat een gezets en ik weet niet wat ik hier lees!.
    Zes jaren worden we geterroriseerd door een familielid met snelopvolgende psychoses, die mensen schijnen alles te mogen doen en wij een gezin met drie jonge kinderen moeten maar afwachten tot er weer iets gebeurd!!
    Spuugziek word ik hiervan, en het wordt verdorie eens een keer tijd dat de wet gaat veranderen.
    Psychotisch zijn is nu eenmaal een ziekte die behandeld moet worden.
    We leven nu eenmaal niet in wereld anno 2010 die bestaat uit groene weides en vlindertjes.
    Vraag de families van psychotische mensen maar, mensen die lijden onder psychoses zijn niet voor rede vatbaar en vreselijk egoistisch.
    Ik kan geen respect opbrengen voor mensen die zich niet laten behandelen, jullie weten niet wat jullie je omgeving aandoet.
    En wij kunnen het weten.

    Desiree

    • begrijp je precies

    • Het is al een tijd geleden dat Desiree haar reactie plaatste, maar blijkbaar roept deze nog steeds veel op…
      Ik kan me de frustratie en machteloosheid die betrokkenen voelen, goed voorstellen. Ik denk wel dat het belangrijk is te beseffen dat het waarschijnlijk zo is dat ALLE mensen die te maken krijgen met psychoses, of je nu zelf een psychose hebt (gehad), familie of partner bent, of behandelaar, zich gefrustreerd en wanhopig kunnen voelen.
      Een psychose is diep ingrijpend. Ik ben me er niet van bewust dat deze site zou zeggen ‘laat maar staan die medicijnen’.
      Wèl wordt er gezegd, dat er een andere kijk mogelijk is op psychoses dan de kijk die de gangbare psychiatrie presenteert. Of het een lichamelijke ziekte is, is voor mij persoonlijk heel erg de vraag. Ook als het wel zo zou zijn, is het mijn ervaring dat een niet-lichamelijke aanpak (therapie bijvoorbeeld, en het aanleren van nieuwe vaardigheden, het verwerken van onverwerkte zaken enzovoorts) zeer goed kan werken en meer een werkelijk ‘oplossing’ biedt van de problemen dan (alleen) pillen. Die voegen nl. vaak nieuwe problemen toe en bieden geen werkelijke verandering, terwijl ze de persoon afstompen.
      Ik vind het persoonlijk niet correct om te stellen dat ‘mensen die lijden onder psychoses niet voor rede vatbaar en vreselijk egoïstisch zijn’.
      Correcter zou zijn dat iemand die IN een psychose ZIT niet openstaat (vaak) voor de mensen om hem of haar heen en niet goed meer kan reageren op wat er gebeurt. Op dat moment. Na de psychose heeft men daar vaak veel spijt van. Niet altijd, soms is er een heel grote behoefte om de problemen te ontkennen. En dan bv inderdaad, de medicatie te weigeren.
      Dat is echter niet wat deze site propageert. Het gaat niet over ontkenning maar juist over bewustwording.

    • tot je het zelf krijgt en dan opeens wel graag begrip zou krijgen van de omgeving. Praat nooit top deze manier tot je er zelf mee te maken krijgt (niet een familielid, nee zelf een psychose krijgt). Er zijn bovendien verschillende gradaties en mate van ernst wat betreft psychoses.

  12. Ja, ik geloof ook dat de omgeving vaak meer lijdt aan een psychose dan degene met de psychose zelf.
    Ik zelf ben lithium gaan slikken vooral voor mijn gezin (man, dochter), meer voor hen dan voor mezelf.
    Afgelopen weken vroeg ik me af hoe ik me zou voelen zonder lithium, maar kom daar voorlopig toch op terug, het geeft ook veel goeds. (Ik ben licht manisch-depressief).
    Ik was erg onder de indruk van Dianes bijdrage.
    Ben blij met deze site,
    veel liefs, Meike

  13. Na mijn eerste opname nu 6 jaar geleden (ik ben manisch-depressief met psychosen) ben ik transpersoonlijke psychologie gaan studeren, omdat ik ook geloofde dat mijn psychosen een boodschap inhielden. Dat geloof ik nog steeds, maar ik denk dat dat geloof het slikken van medicijnen niet hoeft uit te sluiten. Het is jammer dat psychiaters inderdaad niet vragen naar de inhoud van je psychosen en alleen praten over het onderdrukken van de symptomen met medicijnen. In mijn geval ben ik net lang genoeg psychotisch geweest om de boodschap zelf te achterhalen en gelukkig kreeg ik op tijd de medicijnen om erger te voorkomen. Nu moet ik zelf wat doen met die boodschap (mijn angsten onder ogen zien).

  14. ZELF de psychose oplossen
    twee jaar geleden was ik nog in Groningen, dit ben ik allemaal kwijtgeraakt door de gevolgen van een ‘psychose’ (lees: dwangmaatregelen van de psychiatrie). Ik deed daar een psychologische test en daaruit kwam dat ik een sterk TRANSCENDENTAAL bewustzijn heb. Ik ben toen weer lichtelijke ‘psychotisch’ geworden, en stuitte tegen de MUUR van de psychiatrie. Ik zei dat die ‘psychose’ te maken had het met transcendentale bewustzijn, en dat (teveel) medicijnen dit de kop in drukken en je daardoor jezelf kwijt bent. Niet dat ik geen angsten etc. had maar ik had tenminste nog mijn eigen gedachten en gevoelens en dit maakte het draagbaar. Ik miste het sterk, dat ik er niet met een ‘reguliere’ psychiater over kon praten terwijl ik vind dat dit wel zo hoort te kunnen(!!).
    Omdat ik er met niemand over kon praten vooral in de psychiatrie niet, resulteerde dit opeens in een gedwongen opname. Hoewel ik niks deed, werd over mij opgeschreven dat ik een gevaar voor mijzelf en anderen was. Ik denk dat ze dit opschreven, enkel omdat ik ANDERE ervaringen had. Maar die ervaringen hadden betekenis voor mij en ik wilde ze uitwerken. Dan kan zo’n ziekenhuis een mooie plek zijn om even te rusten en mee te kunnen eten, en dan kun je de tijd die ‘vrij’ is en de aandacht van de psychiaters en verpleegkundigen gebruiken om je ervaringen een plek te geven. Maar ik kon (mocht) er niet over praten, en ze gooiden me telkens in de isoleercel.
    Ze wilden me dwangmedicatie geven en ik vroeg mij af waarom in godsnaam? Ik doe toch niks raars, waarom doen jullie zo tegen mij. Bovendien is het leven met medicatie nagenoeg ondraaglijk voor mij: ik krijg er voortdurend zelfmoordgedachten van. Toen grepen ze mij met z’n zessen vast en spoten het in, en ik werd suicidaal ik leefde in een hel. Ik had totaal geen contact meer met mijn gevoelens of gedachten was mezelf totaal kwijt. Ik kon niet meer ontspannen en werd voortdurend gek in mezelf. Dit, omdat ik mezelf niet meer kon (mocht) uiten. Het was vreselijk.
    Omdat ik mij zo verzette, kreeg ik een rechterlijke machtiging en die heb ik nog steeds.
    Ik vind het absurd om mensen op te sluiten als ze bijzondere ervaringen hebben er lijkt voor die mensen geen plaats te zijn in deze maatschappij. In Afrika word je geeerd als je ‘psychotisch’ bent en in Azie blijf je opgenomen in de familie en daar herstellen mensen ook sneller. De psychiatrie in Nederland is om depressief van te worden het gaat alleen maar om pillen niet om mensen(!!).
    Ik heb wederom reeds 8 zelfmoordpogingen achter de rug en nu ben ik afgebouwd met de ‘medicatie’ waardoor ik weer mezelf kan ervaren. Ik ben wel sneller overprikkeld en kan grote angsten hebben maar ik heb mezelf gelukkig weer meer terug.
    De psychiatrie heeft mij op geen enkele manier geholpen en totaal niet naar me geluisterd. Dat doet ze naar niemand. Omdat ze zo biologisch georienteerd zijn.

    Ik ben blij dat ik nog leef.
    Diana

    • @Diana,

      Bedankt voor het delen van je persoonlijke ervaringen. Wat heb je een afschuwelijke tijd achter de rug!

      Bij het lezen van je verhaal, moest ik opeens sterk denken aan iets wat ik meemaakte de laatste keer dat ik gedwongen opgenomen was.

      Ik zat in het rookhok samen met een andere ‘patiënt’. Een oudere, gepensioneerde man die naar eigen zeggen een beetje doorgedraaid was na de recente scheiding van zijn vrouw. Hij was nooit eerder in contact geweest met de psychiatrie behalve dan dat zijn dochter in dezelfde inrichting werkte als waar wij opgenomen waren en zij ervoor gezorgd had dat haar vader daar zat. (voor zijn eigen bestwil uiteraard…)

      Hij legde me vol vuur en passie uit hoe het Universum in elkaar zat en maakte er tekeningen bij om het te verduidelijken. Hij sprak erover alsof hij het licht gezien had en hoewel ik me zijn exacte uitleg niet meer kan herinneren, weet ik nog wel dat wat hij vertelde, heel geloofwaardig, diepzinnig en spiritueel klonk.

      Hij was zo enthousiast dat hij besloot zijn inzichten te delen met het verpleegkundig personeel. Daarna was hij opeens verdwenen van de afdeling. Bij het avondeten vroeg ik aan een SPV’er: ‘Waar is H.?’ Ze gaf niet echt antwoord en ik trok meteen de conclusie dat hij in de isoleercel zat.

      De volgende ochtend was H. er weer. Hij was helemaal versuft en de sprankeling van de vorige dag was volledig verdwenen. Ik vroeg hem wat voor medicatie ze hem in Godsnaam gegeven hadden. Hij wist het niet maar ik neem aan dat het een hoge dosis anti-psychotica was.

      Ik probeerde ons gesprek terug te brengen op zijn inzichten van de vorige dag maar hij wilde er niets meer van weten. Hij noemde het symptomen van zijn ziekte en zei dat hij blij was met de hulp van de psychiatrie bij zijn ‘behandeling’.

      Het is zo jammer dat het helende potentieel van deze ervaringen verloren gaat door het toedienen van medicatie en gebruik van de isoleercel. Binnen de reductionistische, materialistische visie van de psychiatrie is er geen ruimte voor spiritualiteit en wordt het zelfs geinterpreteerd als een ziekte.

      Ik wens je heel veel sterkte Diana en ik hoop dat je jouw ervaringen kunt integreren in je dagelijks leven waardoor je niet meer geconfronteerd hoeft te worden met zulk onbegrip en de radicale ‘behandeling’ die daar op volgt.

  15. […] Reacties Sharon on Psychose: Vriend in Vermo…Diana van Landeghem on Psychose: Vriend in Vermo…marieke on Psychose: Vriend in Vermo…Vraagje on Het Niet Kunnen Stoppen […]

  16. Een hele hoop transcendentale ervaringen achter de rug in een psychose:

    Ook ik ben in een psychose beland… Na een langdurige ongezonde relatie met een Narcistische vriendin… Nu ja narcistisch ook hier heb ik mede dankzij de psychose inzicht in gekregen.. Narcisme is een soort ego-verdedegingsmechanisme maar het bleek voor mij heel ongezond lange tijd blootgesteld te zijn aan dit emotioneel misbruik en manipulatie… Uiteindelijk begon ik mij in deze relatie zo waardeloos te voelen het ging van kwaad naar erger… Ze loog, manipuleerde mij, en brak mij volledig af, ze gebruikte mij en ik werd steeds verder en verder gekwetst tot ik het na 4,5 jaar moegetergd niet meer kon pikken en dat de bom ontplofte ik zei dat het over was en dat ze ongeloofelijk egoïstisch was al was ik smoorverliefd ,,

    nu ik had niet echt de kracht niet meer maar kon het niet verdragen dat ik deze stap zette en ze deed nog een laatste machtspelletje … Ze belde me en deed weer superlief waarbij ik het nogmaals wilde probeerde… En hoopte dat het wel goed zou komen, eigenlijk was ze terwijl al bezig met iemand anders maar ze kon het gewoon niet pikken dat ik de stap had gezet… Of ze was verschoten van mijn boosheid en gaf het nog een keer een kans terwijl ze eigenlijk al besloten had dat ik niks waard was…. Uiteindelijk toen ik zei dat ik wilde praten omdat ik me er niet meer goed bij voelde zei ze toen dat ik het moest afbollen en liet geen woord meer horen, ze had al iemand anders verleid terwijl en zelf daarvoor een relatie kapot gemaakt…

    ik verging toen van de pijn en was volledig het noorden kwijt geraakt en toen had ik een soort van burnout en depressie…. Ik ben terwijl blijven zoeken naar oplossingen… doordat ik terwijl ook van alle werk had en niet de rust en steun kon krijgen… Ook thuis was het toen een enorm probleemgebied… mijn denken ging steeds sneller en sneller ik kon de slaap niet meer vatten …. ik stond op de rand van een psychose zonder dat ik het wist al voelde ik echt wel aan ik had het gevoel dat ik gek ging worden… ik ben er dan in gevallen… (lees: uiteindelijk is door de vele verandering ik ben toen weg gegaan thuis mijn ego geknapt)

    Toen had ik de meest mooie ervaringen en ik vond niet dat ik ziek was al begon ik wel ook vreemd te doen… Ik had enorm veel kwaadheid in mij als reactie op dat misbruik en dat moest er uit…. Ik heb enorm veel wijsheid opgedaan toen, laat ons zeggen kosmische wijsheid, ik had er altijd al veel interesse en geloofde wel dat er iets moest zijn,,, maar toen kreeg ik echte spirituele ervaringen waar ik mij niet op had voorzien…. Tijd bleek niet meer te bestaan, mijn gevoel bepaalde de tijd en ik heb een ervaring gehad in het citadelpark in gent op een zonnige dag.. waarbij ik mij WERKELIJK één voelde met alles al raakte ik de tijd en mijn oriëntatie kwijt…

    Het was één organisme ik was één met de wereld, de dieren, de mensen… Het leek wel een cadeau alles zag er zoveel mooier uit en WIJ WAREN HET GODDELIJKE TONEELSPEL … Ik voelde dat ik tussen de echte wereld en de spirituele wereld hing al was er nogsteeds een barriere die ik voelde… Het leek wel Godsbewustzijn…. Het voelen van het geheel … Een cadeau voor al dat afzien leek het voor mij…. Ik voelde werkelijk hoe god zich moest voelen als een geheel maar ja natuurlijk nog een barriere in die zin dat ik nog net niet zelf door de ogen van bijvoorbeeld een eend kon kijken of door de ogen van een verliefd stelletje dat ik bezig zeg… Al voelde ik wel alsof ik alles was tegelijk

    Ook kreeg ik snachts visioenen er flikkerden zoveel beelden door mijn hoofd … En kreeg ook de nucleaire AHA ervaring waarover Sean Blackwell het heeft in zijn filmpjes … Het gevoel dat ik alles wist en dat alles was zoals het moest zijn… Ik dacht een gave te hebben maar zag ook van alle beelden ook van bijvoorbeeld terrorisme en zo verder… Hierdoor begon ik ook te denken dat ik een gave had die nog mensen hadden en dat die misschien wel in area 51 one zaten of zoiets … Kortom zo zie je door verkeerde conclussies wel stillaan paranoia kunt worden…
    Ik begon te denken straks gaan ze mij nog komen zoeken met de CIA ( weer zo een bekende ! :))

    Alles beleefde ik intenser en ik voelde ook echt aan wat mensen voelen en kon daardoor ook beter weten wat ze dachten… En ik wilde de mensen overtuigen van het kiezen voor indiaan te worden of zoiets omdat mij dat veel mooier leek

    Ik zag het ook tijdelijk als een opdracht van de sterren dat omdat ik ook snachts uit mijn bed werd gehaald omdat ik het geluid van de fabriek naast mijn huis veel intenser hoorde en voelde.. Dacht ik dat ik geroepen gedwongen werd naar buiten te gaan… Ik ging naar buiten en opnieuw zag de sterrenhemel er gigantisch mooi uit.. Ik voelde dat ik tot mezelf moest komen dat … De fabriek was een soort gong om een spirituele ervaring of het komen tot jezelf en het contact met moeder aarde en de sterren te vieren..

    Toen ik in de spiegel keek leek mijn geest boven mij uitsteeg en boven mijn hoofd hing… Ik zag het dan in beelden van nog veel hogere shakra’s die boven je hoofd hingen… En dacht echt dat we allemaal stillaan naar een hogere dimensie gingen maar dat ik er al was… Dat we opnieuw spiritueel zouden gaan leven… Zoals bijvoobeeld de maya’s dacht ik….

    Ik had op het eind van mijn relatie nog naar Earth song van michael jackson geluisterd en was toen al heel emotioneel geworden van de muziek… Nu in mijn psychose luisterde ik vaak naar deze muziek… Naast andere muziek van (lamb en Saybia) Nu ik dacht dat iedereen dat ook kon voelen ….Maar dat ze nog niet voor open stonden… Ik zei ook tijdens een gesprek op school toen ik begon te ontsporen THIS IS IT THIS IS IT zei ik kwaad ten opzichte van alle onrecht… Terwijl ik de film nog niet eens gezien had ! Later bleek dat die film ook heel spiritueel was…. En ik ben er wel van overtuigd dat onze michael erg bezorgd was over onze planeet en ook spirituele aanleg had…

    Nu er waren natuurlijk ook heel slechte ervaringen…. ik had het gevoel dat ik alles trachtte vast te houden .. elk contact dat ik had met mensen werd met mijn ziel bedraad en mijn geest hield hield dat contact vast als een proces waarbij ik dan later weer verder mee zou doen bij het volgende contact…. Nu er waren natuurlijk op school al veel mensen die zich zorgen maakten en wss gesprekken hadden over mij waardoor het proces dat ik met hen had gehad verstoord werd….

    Dit maakte mij paranoia, want de processen die mijn geest wilde volgen werden nu door van alle andere hoeken beïnvloed en veranderd met betrekking tot mij… Ik voelde dat ik besproken werd van op afstand.. Het leek alsof de bedrading in een warboel sloeg…. En toen kreeg ik uiteindelijk een soort van aanval waarin ik de controle volledig verloor … Ik was die week al achterdochtig er was een agent bij mij geweest omdat ik geen paspoort had en omdat ik bij mijn ouders thuis de boel op stelten had gezet… En mijn geest wou ook die contacten met die mensen vasthouden…

    Meerbepaald : Het was mijn geest die mij de mogelijk leek te geven om alles vast te houden om bedreigingen voor te zijn en om de uitwegen te vinden en vooral om met hen een proces aan te gaan en op te volgen… dit werd nu in een warboel geslagen door anderen… Ik wilde dit niet ik wilde zelf de processen met hen verderzetten.. Voor mij is het dat ook wat je ziel doet zowat intuïtief maar zonder je ego beleef je dat fully!! Die aanval was wel heel vreemd !!!

    Ik stond in mijn appartement en in eens was het sterker dan mezelf ik voelde letterlijk het bekende! Alle bedrading die ik vast leek te houden sloeg door elkaar!!! en dat lijde er bij mij toe dat ik letterlijk voelde dat er afluistermateriaal in mijn woning was verborgen (OPNIEUW ZO EEN BEKENDE)… Ik voelde dit vooral in mijn been. In mijn been kwam precies een soort kortsluiting en terwijl die vasthing aan de contacten met de mensen waarmee ik in contact leek te staan… Toen keek ik naar mijn kast daar zat het volgens mij !!!!! Nu ik leek wel onder invloed!!! Terwijl besefte ik dat ik een psychose had voor de eerste keer!! Dat is het vreemde je voelt iets in jou en dat is dus echt zo want je voelt het echt maar toch wist ik terwijl dat het niet echt was… Maar opnieuw een symbolisering ! Ik heb mij toen op mijn bed gelegd en ik dacht dat het hiermee over was… En lach zowat te ijlen of te hallucineren, alsof mijn beeld uit miljoenen piksels bestonden met allemaal een uniek vormpje en kleurtje die ik nu duidelijk kon zien…

    Dit is nog een tijdje door gegaan ik zag toen mooie zaken als licht (met een diepere betekenis) en bijvoorbeeld een donker café als duister (met een diepere betekenis). Opeens voelde ik mij ook heel slecht in die nieuwe G-star merkkledij en dat moest echt van mij af…. Ik ging naar een indische winkel en kocht mij een geheel nieuwe outfit… Dit voelde veel beter… Ik voelde mij wel heilig op dat moment…

    Zo ging het nog een tijd door maar ik stuurde vreemde mails naar leerkrachten… En veel leerkrachten begonnen zich zorgen te maken … Wat ik al niet al te graag had omdat ik vooral rust en warmte zocht…. Uiteindelijk kwam ik telkens met een andere verhaal… Ik werd uiteindelijk op gesprek gevraagd…. Maar bestreed het … Ik wist dat men mij ziek wilde bestempelen en ik vond niet dat ik ziek was…. Ik voelde mij juist heel goed… ik draafde maar door dat ik door de sterren was gezonden…

    Nog een laatste contact dat ik had met een leerkracht zei ik dat ik dacht dat ik een beetje helderziend was geworden hij richte mij op ziekteinzicht maar dat aanvaarde ik niet omdat ik mij dus goed voelde…. Nu blijkbaar maak je terwijl wel enorme vermoeide overtoeren waardoor ik de volgde dag toen ik wakker werd mij in eens imens slecht voelde totaal in mezelf geklapt en ik wilde gewoon dood… Ik heb toen direct gebeld en ben die avond bij een (goede) psychiator gegaan.. Ze legde direct de ernst van de situatie uit en tekende een tekening van het aftakelende proces van schizofrenie, of het weerkerende normaale niveau van een gewone psychose….. Nu omdat ik in mezelf was geklapt was ik heel bang dat ik schizofrenie zo hebben. Ik dacht dat ik er zou in blijven en zei dat ik dan dood wilde !!! Ik zei echt plakaf als het ik er niet uitkom wil ik dood…..

    Ze stelde een directe opname voor! En gaf mij een eerste lichte dosis anti-psychotica , ik zei wel dat ik erg gevoelig was voor medicatie dus gaf ze zo licht als ze dacht te kunnen om toch effectief te zijn…

    In de psychiatrie zelf werd ik op een enorm gestructureerde en enorme rustige afdeling gestopt.. De crisis afdeling… Nu wat je daar allemaal ziet is niet bepaald leuk maar ik was blij dat er mensen waren…. Uiteindelijk ebde het na 3 dagen al weer weg al kon de medicatie toen wss nog maar een miniem effect hebben… Maar ze wilde mij daar zo gelijk blijven houden… En wat ik daar allemaal zag choqueerde mij vaak… Een ex cocaineverslaafdmeisje zat daar al 2 jaar zag mensen die er niet waren en was gediagnosticeerd borderline en schizofrenie… Bij iedere opstaat werd ze de isoleercel ingesleurd… Nog iemand gediagnosticeerd manisch depressief werd volledig platgespoten en dagenlang volgepropt met medicatie zodanig hij zag er ontzettend slecht uit…. Nu wat later liep hij ook al weer fier in de tuin met een pijp…

    Mij gingen ze ook steeds zwaarder en zwaarder medicijnen geven bij de minste klachten… Terwijl ik al helemaal geen psychose meer had… Dus ben opgestapt en ben kort daarna gestopt met de medicatie…

    En nu heb ik het probleem dat ik nog heel vaak gewoon wil dromen en ik mij bijna niet op de dagdagelijkse taken kan houden ik heb gekozen voor een spirituele manier van leven… Maar studeren het lukt mij haast niet meer… Waarschijnlijk zal ik moeten stoppen en zal ik mijn weg op een andere manier moeten zoeken, maar werken ook dat zie ik mij niet meteen doen… Ik droom er eigenlijk van om spiritueel samen te leven en ik zou wel heel graag mensen willen ondersteunen bij dit soort ervaringen…. Misschien wordt deze droom ooit waarheid…

    Heeft iemand tips om terug goed te functioneren in de maatschappij ?

    Het is een hele boterham… En misschien wel heel verwarrend ! maar geloof mij dat is het ook 🙂
    Veel liefs!
    Onlylight

  17. [quote=”onlylight”]
    Het was één organisme ik was één met de wereld, de dieren, de mensen… Het leek wel een cadeau alles zag er zoveel mooier uit en WIJ WAREN HET GODDELIJKE TONEELSPEL … Ik voelde dat ik tussen de echte wereld en de spirituele wereld hing al was er nogsteeds een barriere die ik voelde… Het leek wel Godsbewustzijn…. Het voelen van het geheel … Een cadeau voor al dat afzien leek het voor mij…. Ik voelde werkelijk hoe god zich moest voelen als een geheel maar ja natuurlijk nog een barriere in die zin dat ik nog net niet zelf door de ogen van bijvoorbeeld een eend kon kijken of door de ogen van een verliefd stelletje dat ik bezig zeg… Al voelde ik wel alsof ik alles was tegelijk [/quote]

    Herkenbaar….
    Jaren geleden las ik bij een Duitse vriendin volgende
    omschrijving voor psychose in een ” Fachbuch für Psychiatrie ” :

    ” Wenn das Bewusstsein von Gott und die Welt zusammenfällt. ”

    ” Wanneer het bewustzijn van God en de wereld
    te-samen-valt. “

  18. Hoi Only Light! en Icesurfer
    ik herken veel in jullie reacties. Ook van waar je mee zit en dat je een spirituele samenleving zou willen waar we allemaal in Liefde bij elkaar zijn en waar het prettig en warm vertoeven is (als ik het daar goed mee heb).
    Ik ben jaren geleden jarenlang ‘psychoisch’ geweest en toen wilde ik dit ook. Studeren lukte werken lukte niet en ik dacht op andere manieren iets bij te zullen dragen aan de maatschappij.
    Ik denk ook dat dat kan.

    Helaas ben ik in de psychiatrische molen beland en daar hebben ze mij onder dwang veel antipsychotica gegeven en hier werd ik helemaal ‘gek’ en suicidaal van. ik was al mijn ervaringen kwijt gewoon alles en achter bleef leegte. Bovendien was ik heel onrustig door de ‘medicatie’ (lees: troep) en door dit alles wilde ik niet meer leven.
    Nu heb ik een stuk minder medicatie en heel langzaam keert mijn Eigen Zelf weer terug, die ik zolang gemist!!! heb. Ik WIL een spirituele dimensie in mijn leven ik WIL mezelf zijn dan maar een beetje ‘psychotisch’.
    Zij waren toen van mening dat ik een gevaar voor mezelf en anderen was. Dat was helemaal niet waar! Zij waren een gevaar voor mijn gezondheid!
    Ik had alleen mijn eigen ervaringen en dieweken af van het ‘normale’.

    Blij voor je dat je het ziekenhuis zo kon verlaten. Er zitten veel mensen gedwongen. Blijf er alsjeblieft uit de buurt!!
    Ik wens je alle goeds en alleen al met je denken oefen je invloed uit op deze wereld.
    Verder is er geen toevalligheid.. alles is EEN en elk zelfs klein dingetje heeft betekenis. Je bent verbonden. Jij en ik en samen zijn we EEN.
    Dag lief Medeschepsel.
    Diana

  19. Hej Sharon, Icesurfer en Diana

    Bedankt voor de reacties! het doet me groot plezier!

    @ Sharon..Ik ga eens verder kijken wat het juist is …

    @ Icesurfer.. Thx! het is leuk om te weten dat je niet alleen bent en dat het dus bestaat .

    @ Diana Inderdaad dat is precies wat ik bedoelde op een liefdevolle warmere manier van echt samenleven met spirituele dimensie . Volgens mij is het heel goed mogelijk dat er inderdaad nu een overgang zal zijn naar zo een samenleving… We moeten wel als je ziet dat alles vervuild raakt en veranderd in wasteland en uit balans, bovendien is de samenleving erg verhard en nogal materialistisch…

    Ik denk inderdaad dat we aan het begin van een nieuwe periode aan het aanbreken zijn… Maar ik denk ook dat wij nog een hoop geduld zullen moeten hebben, Er zullen al een hele hoop grondleggers zijn maar zulke revoluties vragen tijd… Misschien dat er toch al kleine community’s zullen ontstaan waar het al zo is… Maar het kan zijn dat we daarvoor beter zullen moeten verhuizen ;)…

    Nu waar ik wel rust in gevonden heb is de visie van kabbalah (namelijk er moet slecht zijn om te kunnen groeien; als er geen slecht is er ook geen goed, als er geen ellende is, is er ook geen plezier, als er geen koud is, is er ook geen warmte, als er geen honger is , is er ook geen voldaanheid en, zonder verlangen is er geen plezier van vervulling en ga zo maar door,….) De creator wil het precies zo om progressie te kunnen maken en om dat precies zo te kunnen leren. Achter alles zit een intentie goed of slecht elke intentie heeft een ruimere betekenis namelijk het is een les, een les die je mogelijk maakt om te groeien. Meer uitleg op http://www.perceivingreality.com

    ……………………..

    Wat ik voor mij ook wel bewijs lijkt van de waarheid van Sean Blackwel zijn visie ! Meer bepaald dat een psychose altijd wordt veroorzaakt door het knappen of uit elkaar vallen van het ego. Is dat ik vlak voor mijn psychose laat ons zeggen de prodromale fase zoals men dat noemt in de psychologie… Dat ik toen van alle theorieën beter begon te begrijpen die ik had geleerd…. En uiteindelijk ben ik dan doorgestoot en had ik een eerste ervaring … Waarbij mij duidelijk werd dat ik een ziel heb die is beschermd en dat gaf mij het gevoel

    Het zelf en het ego zag ik als de ziel en de bewaarder….
    Ik zei: “je bent je zelf en je hebt je ego::: je bent je ziel en je hebt je bewaarder”… (tis hetzelfde alleen is het spiritueel bekeken !) dit had ik op school gezegd tijdens mijn eindbespreking van mijn stage… Ik haalde hun theorieën aan op een spirituele manier! Ik zei: “Je ego is als je hond maar je hebt hem nodig… Maar mijn hond is dood! Hij is niet dood maar hij hangt daar ergens, hij steek zich weg, hij heeft niks meer te zeggen, het is een puppy zei ik of een geslagen hondje”; 🙂 Ik was ook erg bezig met dood en geboorte en de planeet en zoverder…

    Toen dacht ik helemaal nog niet aan een psychose al zei ik wel dat het niet meer stopte in mijn hoofd en dat ik het gevoel had dat ik zou gek worden…

    Ik had ook nog nooit de filmpjes van Sean Blackwell gezien.

    Spijtig is het dat er vandaag nog niet echt een alternatief is ipv psychiatrie… Ik mocht eerst ook alleen buiten met een bodygard en slechts heel eventjes! vreselijk!!!! Alsof ik een gevaar was!!! Bovendien toen ik eens in hun bureau kwam en ik kwam wet verder voelde de verpleegster zich bedrijgt ” ACHTER HET BUREAU BLIJVEN, He !!! Alsof ik hen zou aanvallen.. Nu ja langs een kant is het te begrijpen.. Ik was er nog maar twee dagen en er zullen wel mensen zijn die zulke dingen doen… Zulke zaken zijn erg kwetsend… Zeker op zo’n moment, het getuigd toch van een zeer slechte houding tegenover mensen met deze ervaringen…

    Spijtig dat er nog zo weinig alternatieven zijn. Al heb ik iets gelezen van dat Soteria… Waar ik mij ook nog ga in verdiepen… Misschien zouden wij als ervaringsdeskundigen ons wel kunnen engageren om een netwerk te vormen zodanig dat die mensen bij ons terecht kunnen voor rust steun en het trachten begrijpen van de symbolisering… Om ze dan tot rust te stellen…

    Desnoods via massage warmte liefdevolle aandacht en dergelijke en koken voor hen en zo verder… Misschien zouden wij zo een praktijk kunnen beginnen, in een huis met voldoende liefdevolheid, massage, evt energiewerkers chakra en zo verder ! 🙂 ben weer aan het dromen maar het zou zeker revolutionair zijn en ik ben er van overtuigd dat er het veel beter kan dan in psychatrie… Moest iemand zin hebben om dit te gaan verwezenlijken.. ik ben vrijwilliger!! 😉

    Groetjes

    Onlylight

  20. Wat jullie bedoelen met deze revolutie is mij duidelijk.
    Vroeger noemden we dat de psychedelische revolutie.
    Nu verwacht men al langer wederom dat soortgelijke
    revolutie kan plaatsvinden.
    Het probleem en de werkelijkheid :

    Psychiater Frank van Ree gaf hierop al jaren geleden
    een antwoord in ‘groene’ interview :
    ” De psychedelische revolutie is
    verijdeld door de psychiatrie !”

    Dat betekent in de praktijk, iedereen die echte spirituele
    ervaringen beleeft en met de psychiatrie in aanraking komt,
    wordt door diagnose gepathologiseerd / gestigmatiseerd
    en getraumatiseerd. Je eigen familieleden gaan je wantrouwen. De omgeving gaat je zien als iemand
    met een psychische ziekte, waar je maar beter uit de
    buurt kunt blijven. Een nieuwe partner kan relatie met
    jou beeindigen, wanneer je haar/hem verteld dat je diagnose psychotisch, bipolair of schizofreen hebt.

    De maatschappij wordt voorgelicht door de pers en
    politici. Ze zijn zelden of niet op de hoogte van hoe het werkelijk eraan toe gaat binnen de psychiatrie.
    De pers is niet of onvoldoende geinformeerd over in hoeverre het wetenschappelijk onderbouwd is wat
    b.v. de biologische psychiaters beweren.
    Politici maken wetten dwangopname/dwangverpleging.
    Christelijke politici blijken de grootste voorstanders
    van dwangbehandeling ! Waarom ?
    Psychiaters zitten vast aan voorschriften ziekenfondsen.
    Ziekenfondsen eisen van psychiaters diagnoses
    uit ziektenkatalogus DSM.
    Zo lang deze circel niet doorbroken wordt,
    zal er niks veranderen in de psychiatrie en blijven
    wij gevangenen, van de psychiatrie i.p.v. (ver)lichten.

    Daarom lijkt mij de manier om je van de ketenen
    van het patriarchale dwangsysteem psychiatrie
    te bevrijden politieke invloedname.

    Alleen de politiek kan m.i. de openbare mening
    vormen en de pers de ogen openen.
    Wanneer deze processen eenmaal opgang komen,
    zullen ze elkaar versterken.
    Er zijn momenteel 2 vrij jonge partijen in Nederland, die
    de potentie hebben om ´die wezenlijke veranderingen
    op gang te brengen.

  21. Je zou de psychiatrie kunnen beschouwen als de Inquisitie. Geen enkele spirituele ervaring is geoorloofd. Het is allemaal ‘ziek’. Alle buitengewone ervaringen zijn ziek, het mag er helemaal niet zijn.
    Alles wordt verdoofd/onderdrukt met lobotomiserende ‘medicatie’, die ‘sommigen de rest van hun leven moeten blijven slikken’.
    Ik heb meer geleden onder deze ‘medicatie’ en hun dwang (ik werd er suicidaal van) dan onder welke ervaring van mij dan ook.
    Wat ik ervaren heb, is dat er helemaal geen aparte ervaring mag zijn je mag er niet over praten en het is allemaal ziek. Het is verschrikkelijk hoe de psychiatrie bezig is over ‘psychose’.
    Diana

  22. “..en blijven wij gevangenen, van de psychiatrie i.p.v. (ver)lichten”

    Amen

  23. Ik wist niet dat ik reageerde op een artikel haha, meer op deze site dacht ik. Maar het artikel inmiddels gelezen. Steengoed en een helemaal waar.

  24. @Diana. Ik ben trots op je! Blijf voor ogen houden dat je met een hele mooie ontwikkeling bezig bent. En je niet verzetten! Verzet je niet tegen het kwaad. Blijf rustig dan komt alles goed. Ik heb al die ellende de laatste keer dat ik ‘een psychose’ had niet meegemaakt omdat ik rustig bleef. Volledig vertrouwde in mezelf. Ik was vrijwillig en ben heel snel weer weggegaan. (alleen op het politiebureau gooide ze me in een cel, een paar uur lang…daar heb ik heerlijk mijn visioenen zitten beleven….;-)

  25. Weet iemand of ‘psychosebegeleider’ zoals hier wordt genoemd een daadwerkelijk beroep is? Ik wil dat graag worden…weet ik meteen weer wat ik moet doen als mn baas me niet meer wil vanwege mn psychiatrische ziektebeeld 😉 😉 😉

    • Nee, het is geen beroep.

      • Niemand houdt je tegen dit beroep op te starten! Mensen die het zelf meemaken en meegemaakt hebben, weten wat belangrijk is. Mits een goede coaching of counselling of andere begeleidingsopleiding als achtergrond.

  26. Onderstaande tekst heb ik enige tijd geleden geschreven. In de periode dat ik zelf aan het opkrabbelen was van mijn psychose en alles wat daaraan ten grondslag heeft gelegen. Ik ken de GGZ als ‘patiënt’, cliënt en medewerker.
    Nu zou ik de tekst iets aanpassen echter doe ik geen afbreuk aan de eeerder geschreven tekst. Toen was de tekst zoals die bedoeld was.
    De strekking blijft hetzelfde. Geef de Mens ruimte om zijn/haar eigen proces/transformatie te ondergaan.
    Heb het goed in alles.
    Johannes.
    http://www.whitewind.nl
    PS1
    Ik werk in de Verslavingszorg. Dat maakt onderstaande tekst duidelijker.
    PS2
    Zie mijn filmpje op Youtube van de afgelopen week op het Mailieveld.

    In mijn werk stel ik regelmatig de vraag aan cliënten wat zij willen. Het eerst antwoord ligt meestal op materieel vlak, een huis, geld, auto etc. Als voorwaarde om dat te realiseren is een baan nodig. Het liefst een baan waarmee ze genoeg, en als het kan iets meer, geld verdienen om dat te bekostigen.

    Een logische redenering als je rekening houdt met de omstandigheden waarin ze jaren geleefd hebben. Na enige tijd gewerkt te hebben aan herstel, intensief aan de slag geweest voor het vinden van een baan en een huis, zijn ze gesetteld. In onze begeleiding hebben wij regelmatig gesprekken met cliënten over de tijd die komt nadat ze gesetteld zijn.

    Uit ervaringen weten wij dat cliënten dan in een ´zwart gat´ vallen. De aandacht die de materiële vormgeving krijgt, vraagt veel energie waardoor de persoonlijke ontwikkeling om als mens te leven pas komt als er eigenlijk geen tijd meer voor is.

    De cliënten worden dan meegenomen in de maalstroom van het dagelijkse leven. Bij de eerste de beste tegenslag, op sociaal gebied, emotioneel vlak en bij gevoelens van afwijzing ontstaat de eerste behoefte om voorbij te gaan aan dat, wat ze tot dan, gerealiseerd hebben.

    De zwakkere en kwetsbare van onze samenleving moeten mee kunnen draaien op een niveau waartoe ze (nog) niet in staat zijn. De aandacht die nodig is om ze te ondersteunen is gevat in procedures en tijdsvlakken. Gebaseerd op gemiddelde normen die afgeleid zijn uit onderzoeken op wetenschappelijk terrein.

    Ik juich het toe dat rehabilitatie, in zowel de psychiatrie als verslavingszorg, toenemende aandacht krijgt. Rehabilitatie is gericht op het eigen vermogen van de cliënt in relatie tot zijn omgeving. Dat in tegenstelling tot de eisen die de omgeving stelt aan de cliënt.

    Uit ervaring is duidelijk geworden dat wanneer je ´maatwerk´ beoogt een cliënt succesvol kan integreren en rehabiliteren. En maatwerk is de cliënt een spiegel voorhouden in plaats van je eigen spiegel te projecteren. Daarbij is het nodig om de cliënt te bejegenen die past bij de vermogens van de cliënt en niet bij het beeld wat de begeleider of hulpverlener graag zelf wil creëren.

    Als begeleider of als hulpverlener dien je iedere keer bewust te zijn van waar je mee bezig bent, wat je doet, waarom je het doet en wat de betekenis daarvan is voor de cliënt.

    Dat is de juiste intentie om de zwakkere en kwetsbare in onze samenleving een volwaardige plaats in te laten nemen met als resultaat dat daarmee de eenheid wordt hersteld.

  27. Bedankt voor je bijdrage, Johannes. Ik zou nog een aanvulling willen geven. Ik vraag me wel eens af of sommigen die perfect in staat zijn om zich te handhaven in de maalstroom van het dagelijkse leven, eigenlijk niet dermate zijn ‘gemechaniseerd’ dat ze wellicht te weinig contact kunnen leggen met een diepere laag in hunzelf.

    Zou het niet mooi zijn als we iets konden oprichten waardoor mensen die het gevoel hebben dat er iets ontbreekt aan de ‘dagelijkse maalstroom’ makkelijker toegang kunnen krijgen tot manieren om daar onderzoek naar te doen. Een soort bewustzijnsverkennende ADV waarbij je dan wel wat inkomen moet inleveren.

    Anderzijds geloof ik ook in de mogelijkheid om in deze dagelijkse maalstroom actief te blijven, maar deze toch vanuit een ander perspectief te voeden.

    Prachtig overigens dat citaat van Einstein dat je op je site aanhaalt. Ik plaats het hier ook nog even omdat het ook wel van toepassing is.

    “De intuïtieve geest is een heilig geschenk, en de
    rationele geest een trouwe dienaar. We hebben een
    maatschappij gecreëerd die de dienaar eert, en die het geschenk is vergeten.” -Albert Einstein (1879-1955)
    (http://www.whitewind.nl/)

    Joost

  28. Beste Joost,
    Dank voor je reactie.
    Je aanvulling kan ik volmondig beaamen, ja de mens leeft in een overgecompenseerde ratio waardoor het ego zich zo dient te manifesteren omdat de mens zijn kracht heeft overgedragen aan het machtige ego. Overigens stelt het ego per saldo niets voor behalve de functie van trouwe dienaar. Daar slaat de Bijbeltekst ‘de armen van geest’ op, mensen die de ratio gebruiken als trouwe dienaar en geen dienaar zijn van de ratio/ego. De diepere laag is de intuïtieve geest, zo je wilt je hart, je Hara, je zesde zintuig.
    Al enige tijd denk ik ook dat ik niet kan blijven zitten en alleen maar teksten schrijven op mijn site. Dus ik zal mee denken op de achtergrond over mogelijkheden om de Mens iets te bieden om de dagelijkse maalstroom secundair te beschouwen en niet zoals vandaag de dag dat alles m.b.t. tot die maalstroom het leven beheerst.
    Als we de maalstroom niet willen dan komt dat ook als een ‘vlucht’ van uit het nu eenmaal menselijke leven. Ik ben het aan het onderzoeken waar je de mens op aan kunt spreken en ze zich bewust worden. Het de rug toekeren van het dagelijkse leven zet een ieder op achterstand in de ontwikkeling, want ook en misschien wel juist mensen die weten wat een psychose werkelijk is en ook nog de betekenis daarvan Weten zijn volwaardige en krachtige zielen. En juist dat maakt de omgeving angstig voor mensen die uit de dagelijkse maalstroom vliegen en met een stevige klap de ‘trouwe dienaar’ op zijn plaats zet.
    Ik zal jou en Joost binnenkort via de privémail contacten.
    Mooie avond en vriendelijke groet.
    Johannes

  29. Anti-psychotica is er vooral voor je omgeving is mijn mening. In onze samenleving moet je blijven functioneren in het werk en dat gaat niet als je in een psychose zit. Er is eigenlijk geen ruimte en tijd om te genezen en daarom wordt maar naar de chemische gevoels amputatie d.m.v. anti psychotica gegrepen. Begrijpelijk natuurlijk (hopelijk voelt niemand zich gekwetst door mijn gekozen terminologie).

    In andere samenlevingen is er vaak meer ruimte om je terug te trekken. In de derde wereld landen ligt de druk niet zo hoog als bij ons om goed te functioneren. Een paar jaar niet werken is dan niet zo’n punt. Dit zijn ook letterlijk de woorden van mijn Arbo arts.
    Voor de keuze gesteld heb ik afgewogen dat de anti-psychotica me bewezen gevoeliger maakt voor psychoses (dit blijkt uit onderzoek) als ik er weer mee stop of als ik onregelmatig gebruik, tegenover het angstloze, gevoelloze functioneren dat ik aan de positieve kant ervoer.

    Ik koos voor de angst in de hoop dat dit op den duur zou voorkomen dat ik chronisch patient zou worden doordat ik ongetwijfeld weer zou stoppen met de anti-psychotica en dan heb je pas echt een probleem. De derde mogelijkheid van een heel laven lang slikken wat het enige echte alternatief is naar mijn mening sprak me ook niet aan. Het betekent toch een leven lang ‘ziek’ zijn, afhankelijk van pillen en artsen.

    Onderweg kwam ik betere voeding met omega 3 en hardloop trainingen tegen waardoor ik mijn hardslag beter onder controle kreeg.
    Nog maar kort geleden merkte ik dat ik dezelfde rust die risperidon me gaf ook op natuurlijke weg kon ervaren, het kwam geheel spontaan en dat was na zeker 20 jaar onrust (uitmondend in 3 jaar psychotisch).

    Ik hoop dat de stijgende lijn doorzet en dat mijn keuze juist was. Wat het nu deed, het lopen, de voeding, de rust, de cognitieve therapie? Ik heb geen idee. Inzicht krijgen in de oorzaken van je spanning was ook een belangrijke component, cognitieve therapie dus.
    Ik heb mijn probleem dus eigenlijk op alle mogelijke terreinen aangepakt, sport, voeding en therapie. Zaken in mijn omgeving veranderden ook en alles bij elkaar werkt het beter dan een leven lang slikken want ik ben ook nog eens mezelf gebleven!

    Om voor elkaar te krijgen dat ik de therapie kreeg die ik graag wilde heb ik een klachtencommissie van het psychiatrisch ziekenhuis aangeschreven en me steeds zeer kritisch opgesteld tegen over elk alternatief en heb me steeds uit de macht van psychiatrie moeten ontworstelen. Uiteindelijk kreeg ik waarom ik vroeg na veel diagnoses en periodes waarin ik volkomen genegeerd werd door psychiatrie.

    Slikken of stikken was het enige wat ik hoorde. Ik ben wel veel gestikt maar na een jaar en de nodige klachten konden ze me niet meer negeren. Het is een slopend spel dat ik voortdurend blijf spelen en ik begrijp goed hoe makkelijk het is om dan maar te gaan slikken.

    Als deze rust die ik nu ervaar bij mij doorzet dan ga ik een langer artikel schrijven want ik heb sterk het vermoeden dat het kan. Genezen van een psychose zonder medicijnen.

    Zo ik ga nu weer een hardlooptraining doen, ben ik lekker weer buiten.

  30. Ik zit nog te denken over een aanvulling over mijn ervaringen met psychiatrie.

    Hoe kan het toch komen dat men een patiënt een heel jaar laat verrotten. Ik was gediagnostiseerd voor dagbehandeling maar kon dat niet aan. Dus werd me risperidon voorgeschreven maar daar durfde ik niet aan. Vervolgens gaf ik nogmaals aan dat de diagnose een wezenlijk punt van mijn angsten over het hoofd had gezien. Men had namelijk gesteld dat mijn vermijdende gedrag de angsten in stand hield echter ik beweerde dat er een oorzaak voor mijn angsten was. Na verder overleg (half jaartje verder) werd duidelijk dat de terminologie betrekkingsgedachten moest zijn. Nu was de oorzaak gevonden en was ook duidelijk dat exposure nog niet werkte.

    Daar ben ik blij mee. Maar ondertussen zit ik al 3 jaar thuis met verschrikkelijke niet aflatende angst zonder enige vorm van ondersteuning. Risperidon wilde ik toch niet?

    Ik heb aangegeven wel degelijk open te staan voor andere medicatie maar heb nooit meer wat gehoord van psychiatrie. Na nog een aanmaning als opvolger voor mijn verzoek om een andere behandelaar (half jaar later) kreeg ik wel een cognitief psycholoog te spreken maar deze gaf aan geen medicatie te mogen voorschrijven.
    Zelf experimenteer ik met valeriaan en ik zag net dat er iets als sint jans kruid bestaat. Ook herinner ik me een ervaring met betablokkers. maar hoe kom ik daar aan? Ik kan het proberen bij psychiatrie maar dat is geen korte termijn oplossing. Waarom moet ik eerst een studie medicijnen doen voor ik verder kom?

    Dus ja helaas anti psychotica slikken of stikken.

    En dan verbaast men zich ook nog over het grote aantal zelfdodingen. Hoe zou dat nu toch komen?????
    Waarom gaat er eigenlijk belasting geld naar een curatieve sector die geen tijd heeft voor patiënten die in die 20% moeilijke gevallen vallen. Is dat misschien omdat de jaarcijfers er niet door gekleurd worden? Ook niet een klein beetje rood…

  31. Hallo mensen
    ik heb soortgelijke dingen als jullie meegemaakt, maar gelukkig ben ik uit het meeste gekomen. In de psychiatrie gaven ze me telkens teveel antipsychotica, geen dagbesteding en totaal geen inleving bij de psychose. Dit heeft geresulteerd, in 12 suicide pogingen.
    Maar sinds een half jaar ben ik afgebouwd met dat ‘medicijn’ en nu ben ik toch aardig weer positief en goed bezig, en niet meer bezig met het beeindigen van mijn leven (bijwerking van de antipsychotica).
    Ik slik nu een klein beetje, en dit helpt mij in plaats van dat het mij ziek maakt/tegenwerkt. Zo heb ik helemaal geen last meer van achterdocht, waardoor ik dingen zoals sporten in een groep makkelijker kan volhouden.
    Ik slik ook Lithium en daar heb ik nagenoeg geen bijwerkingen van maar wel voordelen vooral dat ik evenwichtiger ben en daardoor (ook) meer kan.
    Ik sport momenteel bij Fit4free, daarnaast doe ik aan hardlopen, vrijwilligerswerk in een bejaardencentrum en studie aan de Open Universiteit. Hoe ik dit volhoud: bewust zijn van de planning (zo laat dit en zo laat dat) maar voor de rest helemaal bezig zijn met wat je NU doet. Zo vertaal ik dat idee van het NU in mijn psychose(n) in het dagelijkse leven. Ik heb veel van de psychoses geleerd die ik gehad heb. Zowel positieve dingen, maar ook dingen die ik liever achter mij laat.
    Het was maw voor mij niet alleen maar negatief: ik heb zoveel Liefde ervaren alsof ik rechtstreeks in verbinding stond met God. Alleen ontwortelde ik er ook door: ik gaf al mijn geld uit en kon mijn dagelijkse routine niet meer vasthouden.
    De psychiatrie had mij een klein beetje antipsychoticum moeten geven dan was het goed met mij gegaan. Ik heb maar een klein beetje nodig.
    Nu beginnen de doktoren om mij heen dat (toch) langzaam te beseffen en staat het zelfs in het behandelplan: niet meer dan 10mg Cisordinol per dag + inleven + dagbesteding.
    Ik heb het gevoel dat met wat ik nu slik ik aardig stabiel ben. Ik heb alleen zo nu en dan last van negatieve gedachten maar misschien heeft ieder mens dat soms wel. Daar moet ik nog mee leren omgaan.
    Ik wens jullie alle goeds.
    Diana

  32. Ik weet niet of ik het helemaal eens ben met de conclusie van het stuk dat uit de psychose symbolentaal komt die men moet kunnen begrijpen. Natuurlijk is het fout van de psychiatrie dat aan het hele psychotische verhaal geen waarde wordt gehecht, maar vaak is zelfs de symboliek van de psychoticus zeer verwarrend. Een groot probleem van de psychoticus is zijn oppervlakkigheid in het esotorische. Het zou hem veel helpen serieuzere boeken te lezen als: Shakespeare of het nieuwe testament. Wat ik in wanen echt moest doen is het kwade wegsturen. De echte wartaal waar geen touw aan vast te knopen was. Streng en met autoriteit. Nu heb ik geen last meer van stemmen.

    • Hoi Michiel, ik ben het met je eens dat er vaak sprake zou kunnen zijn van oppervlakkigheid op het esoterische vlak. De strenge autoriteit waar je het over hebt lijkt me inderdaad ook een krachtige variant ter bestrijding van wartaal.

      Het ligt er allemaal maar aan wie het ervaart, vermoed ik. De een is geestelijk scherper, is analytischer; de ander heeft een idee en denkt meteen dat het de waarheid is. Zoals ik in een artikel (1) zeg, zou het al erg mooi zijn als je in dergelijke omstandigheden de helderheid van geest zou hebben om te denken: “dit zou het kunnen verklaren, maar misschien ook niet. Het is een mogelijkheid, geen feit.”

      Ik heb ook gesproken met mensen die wel een erg simpele, oppervlakkige symboliek hadden die ze zelf in het geheel niet doorhadden.

      Bedankt voor je aanvullingen. Als je een uitgebreider verslag zou willen schrijven over je ervaringen en hoe je er uitgekomen bent dan hoor ik dat graag (contact via ”contact” in menu)

      (1) https://psychoseanders.wordpress.com/2011/06/28/vertroebelende-interpretatie-stelligheid/

  33. Hallo, ik had een email gestuurd naar Sharon voor jullie psychose anders netwerk, maar helaas heb ik daar nog geen reactie op gekregen. Op het moment ben ik bezig met mijzelf de genezing in te schrijven door veel gedichten te schrijven (een sonnettenkrans onder andere) en ga enkel voor het geluk en de liefde. Mijn geestelijke stabiliteit is helaas nog steeds een veel te gevoelig punt en belemmert mij in het hebben van een normaal leven en het aangaan van (liefdes)relaties op een zelfverzekerde manier. Ook zakelijk kom ik niet goed uit de verf terwijl ik zeer veel potentie heb in het gebied van de kunst en iets minder de wiskunde. Ik hoop dat ik snel antwoord krijg van Sharon. Ik zoek eigenlijk vurig naar genezing zonder teveel met vaagheid bezig te zijn. Ik heb natuurlijk wel gedachten over geestelijke zaken en vooral de christelijke religie heeft me veel steun gebracht en inzicht, maar ik wordt moe als mensen met hun theorietjes komen over aura’s, geesten, engelen, zwarte magie en weet ik veel wat. Geen vaagheid dus, want dat gaat eerder de kant op naar waar ik vandaan kom en niet wil zijn. Ik zoek scherpheid van geest en ben een vrijdenker die zich niet wil verliezen in waanzin en labiliteit, maar zijn intellectuele begaafdheid wil inzetten in deze wereld!

    • Hoi Michiel,

      Ik heb je een privé-mail gestuurd inmiddels.
      Excuses dat het even geduurd heeft en in ieder geval alvast bedankt voor je waardevolle aanvullingen.

  34. Hallo lieve mensen, ik vind psychose anders een heel goed initiatief.

    Bij mijzelf is psychose geconstateerd al heel lang geleden.
    Ik had stemmen in mijn hoofd en was ontzettend angstig.
    Toch heb ik medicijn gebruik zoveel mogelijk gemeden omdat iets in mijn bewustzijn zei dat het met medicatie dit probleem niet op zou lossen.
    Ik heb zowel afstand genomen van de psygologie als de medicatie.
    Geloof me dat ik blij ben mijn eigen weg te hebben bewandelt.
    Ik ben mijn eigen psygoloog geworden en ben er vrij sterk uitgekomen.

    Mijn opvoeding was niet geweest wat het zou moeten zijn.
    Jaren heb ik hier mijn ouders de schuld van gegeven, omdat ik toen vond dat het hun schuld was.
    Zodra je met jezelf gaat werken zul je uiteindelijk zien dat dit niet een eerlijke manier is omdat vaak ouders zelf veel problemen hebben en ik er vanuitga dat ze voor me hebben gedaan wat in hun macht ligt.

    Veel van mijn angsten en problemen zijn ontstaan in mijn kindertijd.
    Doordat dit allemaal heel lang geleden is en dit als traumatisch heb ervaren, zijn zulke ervaringen diep in ons onderbewustzijn opgeborgen.

    Nu we zelfstandig en volwassen zijn triggeren deze negatieve ervaringen zich in het dagelijks leven.
    Ik heb verantwoording voor mezelf genomen en door een hel gegaan door er heel stil naar te kijken.
    Uiteindelijk was niet het trauma of de angst de hel, maar het stil blijven om door de emotie te gaan.

    Ik persoonlijk vind het erg belangrijk van binnenuit te leven in plaats van buiten naar binnen te leven.
    Onthoud dat het leven zich van binnenuit voltrekt, en daar ligt ook ons werkterrein.

    Mijn werkwijze bestond voornamelijk door het denken ertussen uit te halen en mijn aandacht aan de stilte van mezelf te geven.
    Hierdoor zach ik dat er vaste punten in mijn lichaam waren die zich opdrongen en niet goed voelde.
    Hier liet ik mijn aandacht naar gaan en zach dat dit rot gevoel verdween.
    uiteindelijk door dagelijkse herhaling raak je gewend en getraind om stil te zijn waardoor je vanzelf in diepere lagen van jezelf komt.
    Oordeel hier niet over en laat het gewoon zijn.
    Zo hebben bij mij veel problemen zichzelf aan de oppervlakte gebracht waardoor ik ze heb kunnen doorleven en een nieuwe plaats heb kunnen geven.

    Het mooie hiervan is dat het onderbewustzijn niet meer loslaat dan je aankan.
    Het wacht gewoon op jou tot je een probleem hebt kunnen doorleven alvorens wat anders aan te bieden.
    Dit is dus wat we groei noemen!

    Wat ik verder heb ondekt is dat emoties gekoppeld zijn aan het denken.
    Emoties zijn een grove vorm van energie die zich manifesteren op vaste plaatsen in je lichaam.
    Maar zodra je meer aandacht krijgt voor het innerlijk door de stilte te beoefenen zul je zien dat er sprake is van energiestromen waar zich geen heftige emoties meer aandienen.

    Door niet te oordelen over jezelf maar ook niet over anderen, gaat uiteindelijk het denken met je mee om te vertalen wat in je bewustzijn is en speelt.

    Uiteindelijk zijn we niet meer dan een gecodeerd energetisch bolwerk waar verleden heden en toekomst in een en dezelfde ruimte aanwezig zijn, en jou stilte de sleutel is om het waar tenemen en waarvan het denken het voor jou vertaald in vormen die je zal begrijpen.

    Onze maatschappij heeft het denken ontwikkelt om ons kunstmatig economisch systeem tot een glorie te maken.
    Het denken word heden tendage ge-eerd als een supermacht waar je maatschappelijke status en intellegentie mee word verworven.
    Maar ik zeg jullie een ding, het denken heeft minder macht dan je denkt, en zijn functie is niet meer dan je innerlijke energie om te zetten in begrijpbare boodschappen.

  35. Ik ben het er mee eens dat onderbewuste processen zeker een rol spelen bij psychoses. Voor mij waren mijn psychoses een teken van mijn onderbewuste dat ik iets fout deed in het leven. Ik zat als het ware niet op koers. Die boodschap is zeer duidelijk tot me doorgedrongen.

    Ik geloof heilig dat als je jarenlang je onderbewuste behoeftes negeert, het vanzelf een keer boven komt. En dan met een enorme klap zoals met een psychose. Je onderbewuste moet een KEER de rekening opeisen voor je daden in deze wereld.

    En je onderbewuste werkt inderdaad niet met woorden en zinnen, maar met beelden en symbolen. Dat maakt het lastig. Vandaar dat een psychose zo verwarrend kan zijn. Net als dat je een nachtmerrie hebt gehad of een andere droom. waarbij je niet precies weet wat de betekenis daarvan is.

  36. Ik raak zonder medicatie in een zware psychose en verval vervolgens in een katatone toestand! Wat wil mijn ziel me duidelijk maken?

  37. Weet je ook waardoor je in die toestand belandt? Wat zijn je ideeen, je gedachten? Ik weet bijvoorbeeld waardoor ik ga denken dat ik de Christus ben (en dan stop met eten en drinken) en daardoor hoef ik een stuk minder medicatie te slikken. Ik heb nog steeds een beetje nodig, maar een stuk minder dan eerst. Ik heb ook zelfs een boek over mijn psychotische ervaring geschreven en uitgegeven, en dat heeft het ook al deels een plekje kunnen geven.
    Groet
    Diana

  38. Hoi lieve mensen
    momenteel zit ik in een moeilijke situatie. Ik irriteer mij mateloos aan bepaalde dingen om mij heen, en de mensen in kwestie reageren zeer boos op mij. Dit creëert een stress spiraal en daardoor kwam ik weer bijna in een psychose.
    Ik belde UCP op en mijn psychiater zei me om weer wat meer antipsychotica te slikken, niet om een zombie te worden maar om mij wat minder te irriteren, waardoor de stress spiraal/patronen doorbroken wordt. Ik vind dat jammer maar realiseer mij ook dat het waarschijnlijk nodig is voor de situatie van NU. Zodra mijn vriend en ik een EIGEN woning hebben zullen we op termijn weer kunnen afbouwen.
    Ik ervaar de laatste tijd een beetje een evenwicht tussen mij en de psychiatrie/’normale’ wereld. Ik heb amper contact met de psychiatrie maar als dat zo is dan zoeken we samen naar een oplossing. Ik realiseer mij dat ik lichaam EN geest ben maar dat ik blijkbaar anders functioneer als ik meer/minder pilletjes neem. Ik neem liefst zo weinig mogelijk maar als ik constant ruzie maak met mensen om mij heen omdat ik mij erger dat ik bij iemand anders in huis woon die alles op haar manier wil, is het misschien handiger dat ik iets meer neem, waardoor ik mij niet meer irriteer aan hen -en daardoor automatisch ruzies en daarbij komende spanningen vermijd.
    Maar ik ga de situatie zelf veranderen (eigen woning krijgen) en daardoor zijn die stress factoren weg en kan ik rustig gaan afbouwen naar 8mg. Gelukkig was mijn shrink het daarmee eens. Hij WEET dat ik niet teveel van dat spul kan hebben, dat een beetje wel draaglijk is maar dat ik nog steeds bijwerkingen heb -die wel te hanteren zijn. En daarom wil hij mij op een nog lagere dosis hebben -maar nu even niet. Dat is wel fijn om te horen. Want misschien is het een geestelijke arena, maar je lichaam heeft ook behoorlijk wat invloed.
    Groet
    Diana

  39. Je geeft zelf al een heleboel aan waar het aan ligt, dat het zo gaat. Blijkbaar geven de ergenissen je de zenuwen. Maar om daarvoor meer medicatie te gaan slikken? Is er niet een andere manier om de situatie wat draagbaarder voor je te krijgen? Probeer je rust te vinden!

  40. Mijn 1e psychose ging samen met een zenuwinzinking trouwens. Herkent iemand dit? Ik heb het over 14/15 jaar geleden, had een hele tijd onder druk gestaan en daar kwam een verschrikkelijke gebeurtenis bij op. en had van iemand letterlijk de zenuwen gekregen.
    Ik ben niet vergeten hoe het voelde trouwens een zenuwinzinking, maar helaas met psychiatrische diagnostiek te maken gekregen ipv dit daarin mee te nemen.

  41. Ik weet niet precies wat je bedoelt met een ‘zenuwinzinking’? Wel herken ik in elk geval dat de psychiatrie NIET kijkt naar wat er voorafging aan een psychose, of naar dieper liggende achtergronden zoals omstandigheden in de jeugd en dergelijjke…

  42. Ja wellicht moet je dat eerst (liever niet natuurlijk) meemaken om te weten. Het voelde dat mijn zenuwen op hol geslagen waren zoiets…..
    Onder voortdurende druk en angst geleefd was een oorzaak daarvoor.
    Zoiets als het toppunt bereikt hebben.

  43. Dank je wel voor de beschrijving Syl, ik denk wel dat ik herken wat je hier benoemt. Ik vermoed dat zo’n soort toestand zeer vaak (wie weet altijd wel?) voorafgaat aan een psychose.
    Mijn indruk is dat een psychose nooit zomaar ‘uit de lucht komt vallen’ maar dat er allerlei oorzaken en aanleidingen aan vooraf gaan; toestanden van stress ook die zo’n ‘zenuwinzinking’ kunnen veroorzaken. Onverwerkte traumatische ervaringen worden vaak aangeraakt, de persoon kan het niet aan waardoor de geest als het ware ‘uiteen lijkt te vallen’.
    Het goede nieuws is natuurlijk dat er aan die oorzaken en aanleidingen veel kan worden gedaan zodat de persoon kan leren volgende psychotische episodes te voorkomen of beperken.

  44. Een vraag en wellicht indien zo een artikel waardig.
    Is er een verband tussen een coma te hebben gehad als kind en psychoses krijgen als volwassene?

    • Interessant Syl, komt deze vraag voort uit je eigen ervaring? Als je er een goed artikel over kunt maken dan kun je die naar me mailen.

  45. Ik herinner me dat pas ja. Vele herinneringen waren vervaagd of er niet bij mij, ouder worden doet me meer herinneren.Ik denk dat er ook een verband is met het krijgen van depressie.Het gaat me niet lukken een artikel te schrijven hierover, ik heb het op deze site gezet, omdat via google ook weinig te vinden valt.Maar mss melden er zich er hier meer mensen met zelfde ervaring.Er is zeker een verband tussen coma en psychische problemen (het woord psychiatrische problemen gebruik ik liever niet). Ik heb dit mee willen delen om maar weer eens tot begrip op te roepen.En laat een psychotherapeut ed eens gaan zoeken naar achtergronden ipv te willen labelen. Ik denk dat het zeer plausibel is dat coma gehad als kind bij de volwassene tot uiting kan komen in depressie of psychose. Een psychose is een verkapte vorm die oproept tot verwerking en nu begrijp ik mijn diepe depressies van mijn 20-er jaren ook beter. Want herinner je maar eens niks tot weinig…. Ik kon (kan) de leuke dingen die er ongetwijfeld in mijn jeugd ook zijn geweest niet heugen.

    • wat ik me eigen wel eens afvraag gaan de mensen die een psychose hebben zich later wel eens beseffen wat ze een ander aandoen tijdens hun psychose. Sorry hoor ik heb hier even geen begrip voor. Ik heb iemand die psychose’s heeft geholpen tot er met. wat kan ik nu achteraf krijgen en schop onder mijn kont. De persoon wil geen contact meer want ik volgenens hem vreselijke dingen gezegd. ik moet maar rekening houden met de persoon, maar ik ben er ook nog. maar de persoon wil geen medicatie gebruiken,en geen behandelingen ondergaan.Ik heb de instelling gesproken om mijn verhaal te doen wat krijg je te horen we kunnen niet teveel zeggen beroepsgeheim maar ik heb hier wel op mijn tenen gelopen de persoon te helpen. Normaal heb ik veel begrip maar ik ben even heel erg boos en verdrietig op deze situatie dat ik zo ben behandeld door hem

      • Mijn antwoord op wat je je afvraagt, appel, is JA. Mensen die een psychose hebben voelen zich vaak later vreselijk over wat ze gedaan hebben tijdens een manie of psychose. Dit weet ik omdat ik heel erg lang betrokken was bij heel veel mensen die een diagnose van ‘geestesziekte’ krijgen. Ook als je zou rondkijken op forums voor mensen die zo’n diagnose hebben zou je zien dat daar heel vaak over gepraat wordt. Hoezeer men spijt en rouw ervaart van wat men gedaan heeft toen men niet ‘zichzelf’ was.
        Ik heb ook met heel veel ‘betrokkenen’ gepraat en wat zij meemaken is beslist vaak hartverscheurend. Het is enorm moeilijk om ermee om te gaan als iemand die dichtbij je staat kampt met psychoses.
        Dat instellingen hier niet goed mee omgaan in het algemeen kan ik ook beamen. Mijn indruk is dat er veel en veel te weinig aandacht en steun is voor de familieleden en andere naaste betrokkenen.
        Ik hoop dat je wel steun voor jezelf kan vinden en dat je een tijdje rust en ruimte kunt nemen om dit allemaal een plek te geven.

      • Hoi appel praat nog is met je maat ik heb het zelf twee keer gehad en mensen die het nooit gehad hebben zullen ons nooit begrijpen en kunnen ons onbewust uit ontwetendheid erg beledigen maar de steun is toch heel belangrijk hij zal het niet zo bedoelde hebben maar het verschrikkelijke is dat wij ons over het algemeen als we err weer uit zijn alls de herinneren wat er is gebeurd en al is het een woordje wij herinneren het ons net als een rare droom lullig dat hij zo reageerde maar mensen die het niet hebben beste maat of dierbare familie ze begrijpen ons niet en ik het zou zonde vinden voor jullie vriendschap wees niet beledigd misschien heb je nu een beetje duidelijkheid en komt het wel weer goed bij deze praat nog is met hem vraag wat je dan heb gezegd en hij zal je precies kunnen vertellen wat hij zij dacht voeld erover bedank voor je steun aan je vriend in ieder geval ik heb persoonlijk ook veel steun aan mijn familie al kunnen ze het logiserwijs niet begrijpen en dan spreek ik namens mijn lotgenoten en je maat mazzels

  46. Lieve Christina,
    Dan zal ik weleens met jou willen praten, dank voor de lieve reactie

  47. Beste lotgenoten,

    Ik heb intussen 3 psychoses meegemaakt met ongeveer telkens een jaar tussen. In het begin bijzonder slecht gereageerd op de pillen maar toch alles ” ondergaan “. De laatste psychose is gestart omdat ik in samenspraak met mijn psychiater even gestopt was met mijn lage
    “onderhoudsdosis”. Ik voelde dat ik helderder wilde nadenken op mijn werk. Nu neem ik na afbouw een onderhoudsdosis antipsychotica en terug een hoge dosis stemmingsstabilisator.
    Ik voelde bij het begin van de stemmingsstabilisator dat al het plezier uit mijn leven mij werd afgenomen. Ik was niet meer de ” lolbroek” van vroeger. Ik lachtte niet meer. Nu neem ik ze uit angst om te hervallen en ben die “gevoelloosheid ” aan het gewoon worden.
    Misschien best want ik zit momenteel in een echtscheiding en ben ontslaan op het werk. Maar ik heb moeite om mijzelf te verkopen tijdens sollicitaties.
    De enige waar ik nog gevoelens voor voel zijn mijn kinderen die stilaan van mij vervreemd worden door mijn ex. Tijdens de procedure wordt mijn ” ziekte ” tegen mij gebruikt voor de omgangsregeling te bepalen.
    Ik wil op termijn van die toxische pillen vanaf of alleszins van de stemmingstabilisatoren. Iedereen zegt mij een nieuw leven te beginnen , nieuwe vrienden , nieuwe hobbys, maar ik heb er moeite mee, ik denk door de pillen.
    Bij het opzoeken op de psychose anders site denk ik dat het anders kan. Ik was mij al bewust dat de psychose kwam samen met hoge emotionele gebeurtenissen. Nu snap ik dat dit komt door het naar buiten komen van onbewuste en verdrongen problemen en traumas.
    Ik heb inderdaad traumas die met de dood te maken hebben.
    Ik heb een psycholoog horen zeggen ” alle geloof behalve in jezef is bijgeloof.
    De stemmingsstabilisatoren verhinderen naar zeggen dat ik in een manie terechtkom die in een psychose kan resulteren.
    Mijn opvatting is dat dit mits therapie en ondersteuning van een lichte onderhoudsdosis antipsychotica, die manie kan vermeden worden.
    Ik ben van mening dat de psyciaters je lam leggen met pillen omdat ze -indien ze dit al overwegen – niet weten of de persoon liefdevol in familieverband ( cfr. Soteria) kan worden opgevangen ( stukgelopen relaties ? ). Of dat hun nut van psychiater samenhangt met de farmacologische behandeling van de in hun opleiding geziene biologische ziekte. Bang dat zij een beetje meer een psycholoog-rol moeten spelen ?
    Ik heb zelf door mijn openheid in mijn psychose relaties stuk gemaakt maar denk dat die op termijn toch zouden stuklopen dus beter dat het nu naar buiten komt zodat ik een nieuwe start kan hebben en weer gelukkig kan worden eventueel met een nieuwe partner. Maar dat geluk vinden wordt tegengewerkt door de pillen vrees ik.

    Nu tot slot mijn vraag ( sorry voor de lange intro ) : heeft er iemand ervaring met stemmingsstabilisatoren en wat dat met je doet en of stoppen effectief terug een psychose teweeg brengt ? Mijn diagnose is schizo-affectief of bipolair.

    groeten,

    Kris

  48. Vraag: Mijn zus heeft MS en ze gebruikt al jaren antidepressiva ivm bipolair aandoening. Nu heeft ze in juli 2012 ivm. de ziekte MS een intraveneuze prednisonkuur van 3 dagen gehad. (ze heeft wel vaker deze prednisonkuren gehad)
    Nu is ze daarna geleidelijk in een psychose gekomen, zou dit door de prenisonkuur kunnen zijn ontstaan?
    Ze is nu al bijna 4 maanden op de paaz met weinig verbetering.
    Het lijkt soms even goed te gaan en dan lijkt het dat ze helemaal terug is bij af.
    Misschien is het zinvol om een second opinion aan te vragen maar waar kan dat het beste gedaan worden? Met hopelijk een behandeling die bij haar past waar ze beter van mag worden!
    Wie heeft goede ervaringen met een speciaal ziekenhuis?

    Met vriendelijke groeten van een bezorgde zus.

  49. […] eigen zeggen ‘genezen’ is van de aandoening. Ik las op deze website het artikel ‘Psychose, vriend in vermomming‘, en dat heeft mij eigenlijk wel aan het denken gezet. Volgens dit artikel is het doormaken […]

  50. Wat een ontroerende en mooie verhalen om te lezen! Zelf werk ik in de ggz en train ik momenteel mensen met psychosen terug de maatschappij in. Ik heb ook tijden in klinieken gewerkt, ook hele zware. Hier werd inderdaad ook met het medisch model gewerkt. In de manier van denken van julie kan ik me ook vinden, maar dat ontkent nou eenmaal niet dat er bij psychoses in je hersenrn dingen gebeuren. Zo neemt bijv je dopamine toe. Dat is een feit. Om het dan ook helemaal los tr koppelen van het lichaam zie ik niet als verstandig. Het lijkt of julie je afzetten tegen medicatie, maar als dit positieve symptomen als hallucinaties dot verdwijnen zie ik geen probleem. Als je er last van hebt, neem medicatie zou ik zeggen. Op het moment dat je in de “normale” realiteit zit kun je denk ik veel beter pas op onderzoek uitgaan naar uit welkr lagen jou psychose komt en wat de reden is. Op het moment zelf heb je het al zwaar genoeg met aangaan van angsten. Ik las hier een verhaal van een dame die is opgenomen in een kliniek en wakker werd in de isoleercel. Ik herken dat wat jij schrijft bij mijn (ex-)clienten. Het is vreselijk dit te lezen en om dit te moeten meemaken, en het doet mij ook echt wat als ik als hulpverlener iemand in de isoleercel moet achterlaten, iemand moet vastpakken of dwangmedicatie geef. Wat ik wil zeggen is dat het personeel echt handeld uit goede bedoelingen voor de client(iig ik wel). Zoals hier geschreven lijken wij de boosdoeners, maar ik zou het fijn vinden als het ook eens vanuit de ogen van personeel wordt bekeken. Ik heb mijn ervaringen in de psychiatrie en gehandicaptenzorg op een blog online gezet. Ik zou het waarderen als julie het lezen en op de artikelen willen reageren. Mijn site is: http://www.gekken-werk.blogspot.com (waarbij de naam uiteraard sarcastisch en figuurlijk is bedoeld) Liefs, hulpverlener uit GGZ

    • Hallo Pewtje, bedankt voor je reactie. Ik zou de GGz-medewerkers ook niet willen neerzetten als bewuste boosdoeners. Ook ben ik niet per definitie tegen neuro-verlammende medicatie.

      We willen wel onder de aandacht brengen dat het medische model waarbij de oorzaak in de hersenen wordt neergelegd een desastreus effect kan hebben. Mensen die voor de volle honderd procent geloven dat de oorzaak een cerebrale is, werken dan ook – ook al hebben ze de beste bedoelingen – mee aan het indoctrineren van mensen met het idee dat ze een ernstige hersenstoornis zouden hebben.

      Het is vooral dat idee dat schadelijke effecten kan hebben op het zelfbeeld van de mensen die het betreft. Je kan dan namelijk zomaar gaan geloven dat iets wezenlijks in jezelf ‘kapot’ is, of niet deugt.

      Als je heel hard loopt gaat je hart sneller kloppen. Als je heel veel denkt en vooral dat denken mixt met angsten en onduidelijkheden dan maken je hersenen overuren. Zoals je na het hardlopen beter kunt uitrusten i.p.v. medicatie nemen om je hartslag te verminderen, zo zou je ook vooral moeten inzetten op het aanpakken van die gedachten, die angsten en soms ook die gedachten die groter zijn om te hanteren binnen het bestaande realiteitsperspectief.

      Dat wil niet zeggen dat bij een erg hoog denk-toerental er af en toe een soort van chemische nekslag mag worden toegediend, om het wat te kalmeren, maar er zou dan niet gedaan moeten worden alsof het gaat om een medicijn tegen een ziekte, omdat veel hersenactiviteit geen uiting hoeft te zijn van ziekte, eerder van een poging om om te gaan met heftige levensomstandigheden, problemen.

  51. Ik ben deze medicatie dans ontsprongen ik bennu bij qwantum touch. Alle zgn alt. Geneeswijzen en wat mij hielp heb ik op geschreven voor een sociaal verplegkundige die echt sociaal is. Hij zei waar ben jij geweest . Ik zei ik schrijf het op een korte opsommige. Weg uit dehell poort ggz. Bioresenantie. Edelstenentherapie. . Leefbewust com . Mail je vragen naar ron fonteine . Boele ytsma . Jesse van der velde alles over voeding oo deze site . Voeding is gezondheid…miss natural. Kom je beter in je vel wordt je sterker en kan je wat doen met de kracht van hoogsesisief. Ze wilden me vancalles aan praten . Maar zo is het niet . Opzouten met de medicatie rommel. Ze laten je op drijfzand lopen het trauma wordt lam gelegd. Ze zijn daar bij het ggz bezig uit verzonnen stempel … Het is eigenlijk een mooi plaatje hoogsensitief

  52. laat nooit geen een mens ter wereld zich een ziektebeeld aanpraten want het werkt slechts volslagen averechts en dodelijk gezien het aantal zelfmoorden.er heerst corruptie misdaad zakkenvullerij en meer in die schijnwereld is wetenschappelijk bewezen
    want het reactieve verstand word juist sterker door hun toedoen.werkelijkheid en vrije meningsuiting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: