Het stilzwijgen na genezing van ‘ongeneeslijke psychiatrische stoornissen’

INLEIDING

Vanaf het moment dat ik me heb aangesloten bij ‘Psychose Anders’, kom ik zeer regelmatig in contact met mensen die in het verleden gediagnosticeerd werden met een psychiatrische stoornis. Het is mij vaak opgevallen dat veel van deze mensen jarenlang geen enkel contact hadden met de GGZ, geen medicatie (meer) slikten en een prettig, sociaal leven leidden waarbij ze werkten en / of de zorg hadden voor een gezin.

Wat mij ook opviel, was dat deze mensen zich het liefst verre hielden van de psychiatrie vanwege negatieve ervaringen en ze zich geenszins konden verplaatsen in ‘lotgenoten’ die zich identificeerden met de hun toebedeelde diagnose en de daarbij behorende medicatie. Meerdere personen vertelden mij dat ze het opgegeven hadden om anderen te attenderen op het feit dat er andere methoden bestonden om zich uit de wurggreep van de psychiatrie los te maken.

De leugen van de ongeneeslijkheid van psychiatrische stoornissen

Bovenstaande was onder andere de aanleiding voor mij om iets te schrijven over mijn eigen ervaring met betrekking tot het begrip ‘chronisch en ongeneeslijk’; woorden die al gauw in één adem genoemd worden met diagnoses als bijvoorbeeld ‘schizofrenie’ of ‘manische depressie’.

Zelf heb ik diverse keren iets geschreven over mijn eigen proces waarvan met name ‘Na 7 jaar vrij van lithium: een afkickverhaal’ duidelijk weergeeft hoe het mij vergaan is.

Sinds enkele weken ben ik officieel geen ‘psychiatrisch patiënt’ meer. Mijn dossier is gesloten, ik slik geen medicatie meer en ik was eerder al voor 100% arbeidsgeschikt verklaard.

Toen ik dit – voor mij heugelijke feit – aan de mensen in mijn omgeving kenbaar maakte, waren de reacties wisselend. Hoe was dat mogelijk? Ik had toch een chronische, ongeneeslijke psychiatrische stoornis? Iedereen wist toch dat je daar niet van kan genezen maar mee moet zien te leren leven?!

Op zich een logische reactie want wanneer je een volgens de DSM ‘ernstige psychiatrische aandoening’ als zoekterm in bijvoorbeeld Google intypt, wordt bovenstaande keer op keer bevestigd.

De meeste mensen die geconfronteerd worden met een dierbare die een totale persoonlijkheidsverandering lijkt te ondergaan en opeens dingen zegt en doet die niet bij hem / haar passen, zoeken op internet naar wat er aan de hand zou kunnen zijn. De term ‘psychose’ komt meestal al gauw naar voren met alle daarbij behorende (dwang)maatregelen en (dwang)medicatie van dien…

Vanaf dat ik me anderhalf jaar geleden actief bezig ben gaan bezighouden met ‘Psychose Anders’, ben ik regelmatig in contact gekomen met mensen die ooit gediagnosticeerd werden met een zogenaamde ernstige psychiatrische aandoening. Zoals ik hierboven al schreef, leiden veel van hen nu een gelukkig, maatschappelijk bevredigend, sociaal en actief leven zonder dat ze ooit iets met de GGZ te maken hebben.

Ik begreep nooit precies hoe dit in elkaar zat tot ik dus kort geleden een telefoontje kreeg van de man die ik de laatste vijf jaar ‘mijn psychiater’ noemde. Hij informeerde naar hoe het met mij ging en vroeg mij waarom ik hem niet meer bezocht. Als hij alles wat ik hem in het verleden verteld had in mijn dossier had bijgehouden, had hij de reden kunnen weten.

Ik sprak hem namelijk alleen maar omdat hij het recept voor lithium voor mij uitschreef en combineerde dit met het onvermijdelijke bloedprikken om mijn bloedspiegel te laten controleren.

Iets dat belangrijk is wanneer je lithium slikt omdat onder andere nieraandoeningen, schildklierproblemen en zelfs acute vergiftiging niet ongewoon zijn als bijwerkingen van dit middel.

Toen ik hem een update gaf van mijn huidige situatie, zei hij; ‘Zo, dus u* heeft ons niet meer nodig!’

‘Nee,’ zei ik. ‘Daar komt het eigenlijk wel op neer.’

‘Goed, dan sluit ik bij deze uw dossier en schrijf ik een briefje aan uw huisarts dat u niet meer in behandeling bent.,’ antwoordde hij.

‘Wordt er eigenlijk nog follow-up onderzoek gedaan?,’ vroeg ik hem.

‘Hoe bedoelt u?’

‘Nou, ik neem aan dat het de bedoeling is dat de patiënt de psychiatrie uiteindelijk niet meer nodig heeft. Dus ik vroeg me af of er onderzoek gedaan wordt naar hoe mensen eruit komen.’

‘Nee, dat gebeurt bij ons niet.’

‘Misschien is dat iets om te overwegen? Het lijkt me toch redelijk relevant!’

Degene die ik de afgelopen jaren ‘mijn psychiater’ noemde, wist hier niets op te zeggen.

Bij mij kwam er direct een ‘Aha!-gedachte’ boven.

Dus zó zat het in elkaar! Jarenlang word je verteld dat je lijdt aan een chronische, ongeneeslijke psychiatrische aandoening maar wanneer je uit beeld verdwijnt bij de GGZ word je uitgeschreven en wordt daar vervolgens niets mee gedaan. Ik ga er niet vanuit dat dit overal in Nederland het geval is maar bij deze grote regionale instelling is dit in ieder geval aan de orde. Geld is het probleem niet want kort geleden is er een nieuw, modern centrum geopend.

* Het viel mij op dat hij mij opeens met ‘u’ aansprak. De afgelopen jaren was het altijd ‘je en jij’. Zelf heb ik naar hem toe altijd de ‘u-vorm’ gehanteerd.

In feite is het een merkwaardig fenomeen: Je bent chronisch, ongeneeslijk ziek verklaard en kunt jezelf volgens deze tak van de medische wetenschap alleen staande houden door het gebruik van ‘medicatie’ maar wanneer je geen medicatie slikt en dus eigenlijk ‘genezen’ bent verklaard, word je uitgeschreven en gaat het dossier dicht.

AANVULLING (Geschreven door Joost)

Je zou kunnen zeggen dat de psychiatrie eigenlijk niet echt thuishoort binnen de medische wetenschap, want hoe zou je het binnen de normale medische wereld kunnen verantwoorden aan een patiënt als je hem eerst lange tijd vertelt dat hij een ongeneeslijke vorm van kanker heeft, maar als hij plotseling volledig geneest zonder medische verklaring, feliciteer je hem simpelweg en kijk je snel de andere kant op om tegen de volgende patiënt gewoon opnieuw te vertellen dat hij een ongeneeslijke vorm van ‘geesteskanker’ heeft. Dat is toch geen wetenschap?

Een echte serieuze wetenschap zou ieder geval van ‘genezing’ van een vorm van ‘geesteskanker’ moeten onderzoeken en proberen te achterhalen hoe het mogelijk is dat iemand beter is geworden.

Die gevallen zouden niet genegeerd moeten worden, maar juist uitgeplozen dienen te worden om zodoende andere mensen een realistischer beeld en een betere behandeling aan te kunnen bieden.

Helaas gebeurt het vaker dat artsen simpelweg té koppig zijn om te kunnen accepteren dat mensen werkelijk kunnen herstellen en opknappen door juist de verplicht gestelde potentieel giftige onderhoudsmedicatie te weigeren door voorzichtig, stapsgewijs af te bouwen. Dat het weigeren van de behandeling juist leidt tot volledig herstel is waarschijnlijk té confronterend om te kunnen hanteren.

Deze gang van zaken geeft duidelijk de tekortkomingen aan van psychiatrische aandoeningen die worden gepropageerd als zijnde ongeneeslijke hersenziekten, maar dat toch vaak niet blijken te zijn. Eerst behandel je een ziekte als een ongeneeslijke tumor en bij onverwacht herstel behandel je dezelfde aandoening gewoon als een soort van gebroken been dat weer hersteld is. Dit soort logica is natuurlijk schrijnend onwetenschappelijk.

We willen lezers aansporen om te laten horen hoe ze over dit verschijnsel denken: schrijf een reactie onderaan dit artikel.

Advertenties

105 Reacties

  1. Ja Sharon, dit is een heel raar fenomeen, want hier zouden ze n.l. echt iets van kunnen leren. En als je de goeie documentatie leest over lichamelijke ziektes, zoals bij kanker komt het net zo goed voor, ze hebben geen antwoord op voor hun onverklaarbare genezingen en toegeven dat ze het bij het verkeerde eind hadden? Dat schijnt niet te kunnen, want dat kan in de wetenschap toch niet? Dan komt bij mij de gedachte op “ze kunnen niks meer aan ons verdienen!!!” daarom zijn we niet interessant meer. Een chronische of ongeneeslijke patient brengt geld in het laatje. Dit is cru gesteld maar het ligt er toch dik boven op als ze geen belang stellen in mensen die “genezen” zijn. En ik zet genezen tussen haakjes omdat ik, wat zij zien als ziekte, dit gelukkig anders bekijk. Maar zij zouden toch juist belangstelling moeten tonen, zodat ze meer inzicht kunnen krijgen, wie kan hun dat beter verschaffen dan, in dit geval jij, een ervaringsdeskundige. Hier zie je ook weer dat starre vasthouden aan de wetenschap, die bovendien verouderd is. Maar we blijven aan de weg timmeren, mensen wakker schudden.
    Gezonde groet Aly

    • Hoi Aly,

      Ja, helemaal mee eens natuurlijk! En wat jij ook al schrijft, GELD is een groot ‘issue’.

      Gelukkig beginnen meer en meer mensen te beseffen hoe het allemaal echt zit.

      Gezonde groet terug,
      Sharon

    • Voor de artsen en specialisten geld maar een ding, voorschrijven en heel makkelijk geld verdien over de rug van de patient !

  2. Goed stk Charon! HELEMAAL mee eens..Toen ik zelf hersteld was van een “óngeneeslijke” bi polaire stoornis (met dank aan pionier psycholoog Niek Zimmerman uit Den Haag (www.medizimm.nl ) en ik de moeite nam terug te gaan naar mijn ex behandelend psychiater in het MCA in Alkmaar..was diens afwerende nonchalante en ja ARROGANTE reactie: Nu ja: als jij er in gelooft… Ik vond en vind dat zoooo terleurstellend en ook dom (kortzichtig). In plaats van INTERESSE te tonen, het verder UIT TE ZOEKEN, contact op te nemen met die Zimmerman…enfin: ik herken me dus helemaal in jouw verhaal.
    Ik ben overigens ook bij de non duality spirituele hoek uitgekomen dat me ook veel RUST en INZICHT heeft gegeven (mijn favoriet: Isaac Shapiro: hij is toevallig dit weekend nog in Amsterdam als jullie hem willen ervaren).. want het DENKEN an sich is natuurlijk ook een fors probleem als je daar nimmer enigzins ook LOS van komt te staan…begrijp je wat ik bedoel. Enniewee: dank voro je mooie artikel! En ook Joost voor zijn reactie. All the best, hoi, Bo

    • Hoi Bo,

      Bedankt voor je reactie! Ja, die arrogantie ben ik ook vaker tegengekomen en wat je schrijft;

      ‘Nu ja, als jij erin gelooft.’

      Bij mij wekt dit nogal wat verontwaardiging. Het heeft mij vanaf mijn eerste kennismaking met de psychiatrie al enorm verbaasd dat deze ‘wetenschap’ (en de psychiaters die er werkzaam in zijn) meenden beter te weten hoe het met mij ging dan ik zelf.

      Alsof zij in mijn hoofd konden kijken!

      Zelf heb ik mezelf nooit als ‘ziek’ beschouwd en kon dit ook helder verwoorden. Maar een discussie met een psychiater is moeilijk te winnen.
      JIJ bent de patiënt en HIJ is de God met een 8 jarige studie achter de rug op dit gebied.
      Sorry, begin me nu toch weer wat te irriteren, merk ik. 😉

      Het gaat weliswaar om de inhoud van bovenstaand stuk maar ik zie dat ik toch enkele slordigheden heb laten staan.
      Waarschijnlijk wordt het later vandaag verwijderd en opnieuw geplaatst.

      En Bo, bedankt voor het noemen van de naam van die psycholoog! We zijn altijd erg geïnteresseerd in hulpverleners die van betekenis zijn geweest.

      Hartelijke groet,
      Sharon

  3. Misschien geloven ze ons niet en hebben ze zo iets van ‘die zien we over een tijdje wel weer terug”

    Ook wanneer je vertelt aan andere mensen die manisch depressief zijn dat je geen medicijnen meer nodig hebt en dat je je genezen voelt,dan word je min of meer genegeerd.

    a.Je bent nooit manisch depressief geweest.
    b.Het kan gewoon niet dus ben je juist nu gek.

    Uiteindelijk maar opgegeven om mensen te vertellen dat het wel kan.
    Daarom Sharon ben ik ook zo blij met dit soort verhalen,al sinds 2006 zijn mijn man en mijn familie de enigen die echt geloven dat ik genezen ben.

    En mijn kinderen vinden mij nu heel normaal,ze hebben het er eigenlijk nooit over.
    Het is alleen zo jammer,want er gaat zoveel ,wetenschap, verloren als je begrijpt wat ik bedoel.

    Het heeft ook te maken met zelf inzicht,het heeft ook te maken met je gedachten niet meer serieus te nemen.Proberen in het hier en nu te leven en dat aan durven te gaan.

    • Dank je, Brighid.
      Inderdaad is het allemaal lastig… Aan de andere kant denk ik dan; “Waarom zou ik mensen ervan moeten overtuigen dat ik ‘genezen’ ben? Ik heb alleen maar ooit een diagnose opgeplakt gekregen waar ik niet om gevraagd heb.”

      Laat ik wel even opmerken dat ik weet dat veel lezers van Psychose Anders echt veel vervelende klachten hebben / hebben ervaren en absoluut wel (tijdelijk) baat hebben bij medicijnen en een (vrijwillige) time-out in een psychiatrisch ziekenhuis. Alle respect, ieder mens bewandelt zijn eigen pad immers.

      Maar wat ik intens jammer vind, is precies wat jij hier ook aangeeft: We geven het blijkbaar langzaam op om onze ‘lotgenoten’ de hand te reiken en te wijzen op andere manieren om met levensproblemen e.d. om te gaan.

      Ik vind het soms heel moeilijk.
      Ik heb een aantal hele lieve mensen leren kennen die geloven dat ze ‘schizofreen’ zijn. (Nee, nog niet eens ‘hebben’, ‘zijn’!) Haldol-depots en volledig ziekte-geloof (‘inzicht’) horen daarbij.

    • Hallo er is maar een patient belangrijk en dat is een zieke, aan gezonde mensen verdienen ze NIKS!!

      • Ik voel mij erg mishandeld en miskend door de psychiatrie. Ik wil naar het Europesch Hof voor de rechten van de mens om de mishandelde manier van werken aan te klagen. Wil er nog iemand zijn verhaal doen? Mijn mailadres is teabannink@gmail.com

  4. Psychiatrie en GGZ is Big Business.
    Geen warm mensen werk. Chronisch onderhouden en standhouden.Alles boven de wet.
    Jammer dat het meestal de éérste stap is GGZ en psychiatrie als men een mentaal probleem heeft.
    Opleiding verpleging, medische beroepen hebben een groot tekort: het medisch model hanteert symptomen en ‘bestrijdings’middelen, precies oorlog…terwijl er holistisch veel mooier werk kan geleverd worden, werk met ‘betekenis’.Soms is een behandeling nodig , strikt onder controle en met mate, persoonsgebonden. Ontwennen zou een vast onderdeel kunnen zijn bij elke behandeling.

  5. Hallo,

    Door lithium te slikken worden mensen ziek gemaakt, de psychiater noemt je depressief zodra je reageert op de lithium. Ik werd doodziek van lithium. Toen ik dat vertelde zei de psychiater dat ik depressief was. Dat was ik niet. Ik leed aan angst- en paniekaanvallen, ten gevolge van mijn vele bijna doodervaringen. Als ik een aantal dagen niet sliep, door de angstaanvallen dan werd ik randpsychotisch. Ik kwam dagen in de isoleercel, werd van de wereld gespoten en de psychiater noemde me daarna manisch depressief. Door zo met me om te gaan kreeg ik nog meer angst- en paniekaanvallen.
    Je kunt stellen dat ik ziek werd gemaakt door de manier van behandelen in de psychiatrie.
    Frederika

  6. Beste Frederika,

    Eigenlijk ben ik heel benieuwd hoe het nu met je gaat,
    zonder medicatie nu?
    vriendelijke groet
    irmamulder

  7. Ik ben nog aan medicatie en heb pas onlangs een psychose gehad. Ik vind het zo deprimerend om altijd dat ongeneeselkijke label te moeten meedragen. Ik wordt er erg onzeker van en kijk vooral op deze website om moed te houden tegen al die labels en kortzichtigheid. Je mag mensen niet de hoop doen verliezen want dat gebeurt bijna.

    • Hoi Brenda,

      Fijn om te horen dat je onze site kan gebruiken om hoop uit te putten. Ik hoop dat je nooit de hoop verliest dat je je geest en je hart uiteindelijk zo kunt inzetten dat je zelf zonder verdovende medicatie je uitdagingen kunt aangaan en er als een sterkere vrouw uit kunt komen.

  8. Hallo,

    psychiaters geloven zelf dat hun diagnose ongeneeslijk is. Zij testen mensen nooit, helemaal niet als je in een instelling wordt opgenomen, maar ze maken mensen ziek met medicatie die ze mogen geven nadat ze een ‘vermoedelijke’ diagnose hebben gesteld.
    Ik werd meerdere keren opgenomen, en weggespoten in de isoleercel. Ik werd doodziek van de manier van behandelen die psychiaters voorstaan te doen.
    Na opname (begin 1998) volgde (in 1998 en 2003) gedwongen opname, ik wilde wel opgenomen worden omdat ik in de war was geraakt na een tweetal nachten niet slapen. De Riagg crisisdienst kwam en gedroeg zich belachelijk en regelde een gedwongen opname, waardoor mijn echtgenoot. Na het overlijden van mijn levenspartner werd ik gedwongen opgenomen nadat mijn oudste dochter klaagde bij haar huisarts. Mijn rouwverwerking en die van de kinderen werd bruut verstoord, ik had de juiste medicatie om te slapen, ik had geen angst en paniekaanvallen. Mijn puberkinderen werden ingelicht over de veronderstelde diagnose die nooit getest was of op waarheidsbevindingen berustte. Ik was als patiënt ‘vogelvrij’ verklaard. Na drie maanden gedwongen opname kreeg ik een Rechterlijke Machtiging bij ontslag en moest me aan allerlei bevreemdende afspraken houden. Mijn kinderen waren uit huis geplaatst door jeugdzorg.

    Ik was genezen van mijn psychiatrische diagnose, ik kan nooit meer psychotisch worden omdat ik op tijd weet dat ik moet gaan slapen met lorazepam dat me helpt tegen mijn angst- en paniekaanvallen. Toen ik die angstaanvallen had ging ik allereerst hyperventileren en niet kon ik niet slapen.
    Mijn pubers willen niets meer van me weten, ik ben verondersteld ziek, lijd aan een ongeneeslijke geestesstoornis…?… dit is de fantasie van de psychiater die nooit met me sprak, maar die me gedwongen opsloot in de isoleercel, een halfjaar na het overlijden van mijn echtgenoot.
    Ik woon alweer jaren thuis. Mijn verstandelijk beperkte dochter woont weer bij mij, dit heeft me € 60.000.- gekost om tegen bewijs te leveren aan jeugdzorg met behulp van videohometraining en mijn advocaat.
    Mjin dochter kan de fantasie die psychiaters uitkramen over mij als patiënt niet begrijpen en zegt dat je kunt zien hoe goed ik voor haar kan zorgen.

    Ik hoop via gerechtelijke procedures bij het Medisch Tuchtcollege mijn geld weer terug te krijgen en smartegeld te ontvangen om al het onrecht dat me aangedaan is enigszins te vergelden.

    Groet Frederika Veenbrink

  9. Wat betreft het wel of niet kunnen spreken over ziekte en dus ook het begrip genezing, houdt het verband met “de meetbaarheid”. Daarin zit het essentiele verschil tussen het voorbeeld van genezing van een tumor en een psychische diagnose. Oftewel de vaststelling is nogal dubieus.

    Wat zijn de maatstaven? Meten van …

    … Psychose
    aanwezigheid van één (of meer) van de volgende symptomen:

    (1) wanen:
    = Een overtuiging die ondanks tegenargumenen en feiten die normalerwijze voldoende zouden moeten zijn om haar te weerleggen, toch worden gehandhaafd.

    (2) hallucinaties:
    = Een perceptuele ervaring met alle dwingende subjectieve kenmerken van een echte sensorische indruk terwijl de normale fysische stimilus voor de sensorische modaliteit ontbreekt.

    (3) onsamenhangende spraak
    (bijvoorbeeld frequent de draad kwijtraken of incoherentie)

    (4) ernstig chaotisch of katatoon gedrag

    ————————————————————————————————–
    Gunstige prognostische kenmerken: (DSM-IV)

    (1) optreden van ‘opvallend’ psychotische symptomen
    binnen vier weken na de eerste waarneembare
    verandering in het normale gedrag en functioneren.

    (2) ‘Verwarring of verbijstering’ op het
    hoogtepunt van de psychotische episode

    (3) ‘Goed premormide’ sociaal en beroepsmatig ‘functioneren’

    (4) Afwezigheid van een afgestompt of vlak affect

    Deze laatste kan een neveneffect van medicatie zijn.

    • (1) wanen:
      = Een overtuiging die ondanks tegenargumenen en feiten die normalerwijze voldoende zouden moeten zijn om haar te weerleggen, toch worden gehandhaafd.

      Je bedoelt de psychiatrie?

      ir. niels van Geem (een modelletje van de werkelijkheid maken kunnen we allemaal)

  10. Ook ik wil mijn verhaal hier kwijt. Toen ik 21 was kreeg ik mijn eerste psychose. Ik dacht dat ik God was, ik sliep niet meer, was erg helder, erg actief, kortom alle bekende kenmerken, maar werd tegen mijn zin in opgenomen in een psychiatrie. Ik werd op Haldol gezet en na 2 maanden werd ik weer “normaal”. Achteraf, in mijn beleving was ik voorheen erg beperkt door emotionele problemen en als gevolg daarvan beperkt in mijn bewustzijn. Ik zie de hele psychose dan ook als een “ontwakening” Na 6 jaar wederom veel piekeren en introvert zijn, ontwikkelde de volgende psychose. Wederom euforie, echter gepaard met veel geld uitgeven en sexuele excapades. Ik realiseer me dat misschien, nu achteraf, met een goede begeleiding i.t.t. de reguliere psychiatrie ik meer zou zijn geholpen. Weer werd ik opgenomen en mijn psychose werd de kop ingedrukt. De diagnose was nu manisch-depressief en Lithium-medicatie werd gestart. Ik moest er echter niet aan denken dat de rest van mijn leven extase en depressie zouden worden onderdrukt, dus ik stopte met die in mijn ogen onzin. Inmiddels, 25 jaar later, gebruik ik geen medicijnen, leid ik een stabiel leven en draag de inzichten en het bewustzijn mee, dankzij de doorgemaakte psychoses. Nooit heb ik mijn “behandelaars” laten weten dat ik genezen ben. Voor mijn psychoses was ik “ziek”. De psychoses hebben mij ontwaakt en was een manier van genezen op zich. Ik ben erg blij ze ooit meegemaakt te hebben!

  11. Het is in de psychiatrie vooral controle waar het om draait. De patiënt komt binnen als een gevaar voor de samenleving of zoals dat in een van mijn rapporten eens zo fraai en ziekelijk door een psychiater werd geformuleerd: “opname is nodig om maatschappelijke teloorgang tegen te gaan” (serieus als je zo kan schrijven dan vraag ik me af wie ziek is). Maar goed het draait dus om controle. Men spuit je plat net zo lang totdat je er stoned en als een zombie bij loopt en dan is er verbetering (voor hun). Ik weet niet of ze dit bewust doen, waarschijnlijk speelt onkunde een zeer grote rol, maar dat mag geen excuus zijn. De psychiatrie is voor mij een grote excuuscultuur, omdat niemand de verantwoordelijkheid aan durft om ‘een gek’ weer meer lucht te gaan geven, want ó wee straks doet hij weer iets geks. Ik snap niet zo goed hoe men deze excuuscultuur zo ver heeft kunnen doortrekken tot zelfs in een zogenaamde wetenschap. Ik zie nu wel in dat de begaafdheid van de gemiddelde verpleger zeer laag is, maar dit is toch wel zeer belachelijk. De zelfgenoegzaamheid en het gebrek aan liefde en hoop. Mijn geloof is en blijft: de geest overwint alles. Men denkt maar dat men de menselijke geest haast wiskundig kan vastleggen op schrift, maar waarom niet ook met dichtregels? Zelfs beter waarschijnlijk, dit doet men al duizenden jaren. De arrogantie.

  12. Onlangs heb ik een psychose gehad en helaas in een ggz instelling terecht gekomen (al vaker geweest). Wat wilde de psychiater in opleiding (die nb daar de toko runde..) me graag labelen als manisch, maar ik ben nu eenmaal een gezellige vrouw. Ik vermoed dat hijzelf een asperger is. Laat hem dat onder ogen zien ipv clienten nodeloos labelen. Het is schandalig hoe de ggz werkt, gelukkig heb ik de kracht me daar uit te boksen, maar vermoeiend is het wel. Ik ben in het verleden genezen van manisch depressiviteit,depressies en ptts. Psychose is het enige waar ik nog niet volledig grip op kan krijgen maar ik blijf geloven dat ik dat ook kan genezen. Wie heeft gouden tips voor mij daartoe? En verband tussen psychose en hormonen (zwangerschap) kan iemand daar iets over zeggen?

    • Hallo,

      Ik probeer het eenvoudig te houden, maar een zwangerschap vraagt veel van je hormoonhuishouding. Die hormonen en de reacties daarop worden in je hersenen gehandeld, in je Limbisch Systeem.
      Het Limibisch Systeem is ook verantwoordelijk voor je – dag- en nachtritme = slapen, – hyperventilatie, waardoor je de grip op je leven denkt te verliezen, en – angst.

      Het is belangrijk dat je slaapt, voor en na de bevalling.
      Mijn ervaring met de medicatie lorazepam, is dat het de angst wegneemt, dat je ’s nachts kunt slapen en dat je helemaal geen last meer hoeft te hebben van je hormonen. De huisarts kan je lorazepam voorschrijven. Gebruik het niet meer dan dat je perse nodig hebt om te slapen en rustig te blijven, waarschijnlijk ben je dan zo van je onrust af.

      Liefs Frederika Veenbrink

    • Volgens mij heeft het wel degelijk met de hormonen te maken. Mijn zus en ik kregen psychoses tijdens de overgang.Nu hebben we er geen last meer van en gebruiken geen medicijnen meer.Maar hier moesten we wel zelf voor knokken.
      Veel sterkte

      • Hallo,

        Als ik een psychose kreeg was dit altijd gecombineerd met de prikpil: Een dag of twee voordat ik de hormonen weer gespoten moest krijgen raakte ik in de war en kon ik ’s nachts niet meer slapen waardoor ik ontspoorde in een psychose.

        Hormonen, zoals in grote hoeveelheid toegediend met de prikpil, maar ook de overgang, zijn wel degelijk redenen om psychosen te ontwikkelen!

        Stichting Vrouwen in de Overgang (VIDO) kunnen je verder helpen, zij zijn ermee bekend!

  13. Hoi,
    Zelf ben ik al sinds 2006 niet meer manisch-depressief en heb ook geen psychoses meer gehad.
    Persoonlijk zou ik niet mijzelf een stempeltje geven van ‘ik ben nu eenmaal een gezellige vrouw’.
    Onbewust kies je dan weer voor de gezellige vrouw omdat je het gevoel hebt dat je zo controle over de situatie hebt.Mij vonden de mensen ook gezellig en leuk en adrem enz.
    Zelf vond ik dat ook wel prettig,eindelijk werd ik gezien en kon ik iets betekenen.In mijn geval ging ik de mensen entertainen ,niet in de gaten hebbend dat het mij ontzettend veel energie koste en ik helemaal niet aan mijzelf dacht.
    De kunst heb ik ondervonden is om juist als je je goed voelt,je rustig te houden,zeg maar contra gedrag,de energie bij je te houden.De andere kant van mijn gezellige vrouw was de ongezellige vrouw,die bestaat dan namelijk ook en aan die kant had ik een grote hekel.
    Het werd in mijn geval de depressieve vrouw.

    Wanneer je leert de gezellige vrouw een andere draai te geven door wat neutraler te blijven,slaat de slinger ook niet meer zo uit en je leert ook dat je er mag zijn zonder die vrolijke boel.

    Zoals je jezelf niet hoeft te labelen als manisch,hoef je jezelf ook niet te labelen als een vrolijke vrouw.
    Wanneer je leert controle te krijgen op die deelpersonen van jezelf leer je ook controle te krijgen over je psychoses.In mijn geval sloeg de manie altijd door naar psychotisch waarbij ik stemmen kreeg die mij ontzettend geweldig vonden.Dat sloeg natuurlijk weer door naar de andere kant.

    Ik heb ook heel veel gehad aan de boeken van Eckhart Tolle,zoals ” de kracht van het nu’ en ‘een nieuwe aarde’
    Door zijn boeken te lezen heb ik meer inzicht gekregen in mijn denken en het niet meer zo serieus te nemen.

    Overigens had ik in april een stukje geschreven over mijn psychoses.

    https://psychoseanders.wordpress.com/2011/04/03/hoe-we-genezen-van-de-bipolaire-stoornis-ego-dood-en-het-einde-van-normaal/

    Ik hoop dat ik je iets heb kunnen helpen.

    Groetjes brighid.

  14. het ging mij niet om labelen brigit. Maar je zult zo’n psychiater die je niet kent toch iets over jezelf moeten vertellen had ik zo gedacht? Wellicht had ik dat na kunnen laten.Ik herken je verhaal niet ik ben niet vrolijk (of gezellig) om het vrolijk zijn. En heb al jaren geen last van depressies meer. Ik sta over het algemeen luchtig in het leven en zoek nog een oplossing voor de psychosegevoeligheid die alleen tot uiting komt na langdurig blootstaan aan stress.

  15. Neem me niet kwalijk dat ik het dan verkeerd begrepen heb,ik dacht dat hij jou manisch had gezien.Dan is het inderdaad een heel verkeerde diagnose.Stress is iets waar ik ook mee zit,ik probeer zo veel mogelijk rustig te leven maar aan sommige dingen ontkom je gewoon niet.Wel heb ik al heel goed geleerd om niet zoveel meer te moeten van mezelf,zo hoeft niet meer alles af en doe ik alles niet meer zo gejaagd,dat scheelt al een heleboel.

  16. Wat ontzettend herkenbaar allemaal, en wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met deze ervaringen. Ik heb 6 jaar in de psychiatrie gezeten. Door alle medicatie (in totaal meer dan 16 geprobeerd) werd ik nog depressiever en angstiger dan ik al was. Mijn psychose was wel weg, maar wat ik niet wist was dat angst en depressie een bijwerking kon zijn van antipsychotica. Naarmate de tijd vorderde kreeg ik dan ook steeds meer onverklaarbare angsten, voor van alles (douchen, autorijden, alleen zijn). Toen ik op een gegeven moment zo depressief was dat ik serieuze zelfmoordplannen aan het maken was, kreeg ik een ECT behandeling voorgesteld. Hiervoor moest ik echter wel binnen 2 weken alle medicatie afbouwen (Zyprexa, Lithium, Xanax, Propanolol en Welbutrin). Na de ECT (12 behandelingen) stelde de psychiater voor dat ik weer aan de Zyprexa zou gaan, omdat ik manisch werd (achteraf gezien waren dit afkickverschijnselen).

    Godzijdank heb ik dit geweigerd, en ben ik nu anderhalf jaar later nog steeds zonder medicatie. Na de ECT behandelingen kwamen de angsten en psychotische gedachten weer terug. Gelukkig had ik nu de kracht om ermee aan de slag te gaan, in plaats van het te onderdrukken. Ik heb me ook inmiddels uit laten schrijven bij het GGZ, alleen denkt de psychiater nu waarschijnlijk nog steeds dat dit door de ECT komt. Ik heb de diagnose Schizoaffectieve stoornis gehad, terwijl dit achteraf gezien een persoonlijkheidsstoornis was wat zich uitte in psychoses. Ik ben wel benieuwd wie de psychiater uit Alkmaar was die beschreven wordt door Bo, mijn psychiater zit daar ook namelijk.

  17. N.a.v. wat aly schreef, die opmerkte dat de medische wereld ook bij genezing van ernstige lichamelijke ziektes reageert met negeren… Ik denk dat het centrale punt o.a. is dat men de kracht van de geest negeert. Zoals ook elders op deze site genoemd wordt: men denkt dat het alleen om het lichaam draait en wat je met je geest doet (en kunt bereiken) wordt niet meegeteld.

    Ik heb weleens gehoord dat de indianen die voor het eerst schepen zagen naderen over de oceaan, deze niet konden zien. Dit omdat ze nooit zoiets hadden gezien en het in hun idee dus niet bestond dat je over de zee kon bewegen in een schip. Net zo vermoed ik dat als je echt heel vast gelooft dat iets zus of zo is, het bijna onmogelijk zal zijn om iets anders waar te nemen dan dat wat je gelooft.
    De consensus is helaas nog steeds: van een geestesziekte als schizofrenie of bipolaire stoornis genees je niet.

    Ik heb op een groot forum (niet hier in Nederland) voor ‘manisch depressieven’ herhaaldelijk geprobeerd te delen dat ik de medicatie kon afbouwen en dat ik geloof in genezing van de bipolaire stoornis. Ik kreeg twee soorten reacties:
    1. Géén reactie. Wat ik zeg valt plat neer en er volgt een grote stilte.
    2. Boze reacties. Mensen worden heel boos en van slag als je suggereert dat het mogelijk zou zijn om te helen van de manisch depressieve stoornis.
    Mijn idee is dat men zo veel geínvesteerd heeft in het geloof dat het niet mogeijk is te genezen, dat het heel moeilijk is om een ander idee te overwegen. Op zich vind ik dat ook wel begrijpelijk. Ik ben zelf ook een tijdlang zo geweest. Als je al je plannen hebt opgegeven, lang opgenomen bent geweest, kinderen krijgen of carriere maken maar uit je hoofd hebt gezet en aanvaard hebt (met veel moeite, want NIEMAND slikt met gemak psychiatrische medicatie volgens mij), dan is dat zo’n lang en pijnlijk proces dat het voor sommigen een onmogelijke opgave is om dan weer van richting te veranderen.

    Er is een verhaal over hoe ze olifanten temmen. Ze nemen een baby-olifant en binden hem met een dik touw aan een boom. Het dier wil natuurlijk weg en rukt en trekt aan het touw, maar het kan niet wegkomen. Na lange tijd verzet, leert de olifant accepteren dat het niet mogelijk is om weg te komen. Hij probeert het niet eens meer.
    Als de olifant groot is zou hij makkelijk het touw kunnen stuk trekken of de boom ontwortelen. Maar de volwassen olifant ‘weet’ dat proberen te ontsnappen geen zin heeft. Dus kan men hem met een dun touw aan een klein paaltje vastmaken en hij blijft staan.
    Dat komt bij me op als het gaat over het geloof van ‘patiënten’ in hun ziekte.
    En olifanten zijn niet dom als je het mij vraagt, evenmin als degenen die ‘binnen de psychiatrie blijven’. Maar als je eenmaal flink ‘ziek’ bent geweest, platgespoten, nare dingen hebt meegemaakt, opgesloten, en er wordt je verteld dat dit komt doordat je een ziekte hebt, en dat je dat kunt voorkomen door maar netjes de pillen te slikken – dan is het vrij logisch om daar dan – na een lange periode van pijn en rouw – aan toe te geven en te ‘berusten’.

    • Een prachtige vergelijking, Christina. Ik weet je reacties op de verschillende artikelen goed te waarderen!

    • Hoi Christina
      even een korte reactie.
      Ik vind het heel mooi en sprekend hoe jij de dingen opschrijft. Ik zelf geloof ook niet in medicatie en al helemaal niet in een leven als zombie die de hele dag tv kijkt, sigaretten rookt en koffie drinkt. Alleen maar omdat ie ‘ziek’ is. Ik heb genoeg hieromtrent ervaren (ook in een beschermde woonvorm). Ik zelf zit weer op de universiteit, heb daarnaast een baan, vrienden en ga naar de sportschool. Ik heb vrijwel geen psychische klachten meer. Ik slik wel medicatie, maar heel weinig. Op termijn wil ik ermee afbouwen.
      Ik denk dat een ‘ziekte’ een bepaalde aangeleerde (denk)gewoonte is, en dat kan je ook weer afleren. Ik berust nergens in. Ik wil iets van mijn leven maken. Ik laat mij mijn dromen niet kapot maken door de psychiatrie.. zij zijn er maar in dienst van mij (en mijn dromen)! Dat gaat aardig goed de laatste tijd.
      Groet
      Diana

      • Hoi Diana,

        De manier van leven in een woonvorm, als zombie, zoals jij omschrijft, zie ik puur als ‘hospitalisatie’, waarbij de patiënt zich laat leven door de omgeving, door het hospitaal, waarin eten en drinken geregeld worden, en waarin hij/ zij zelf niet meer hoeft na te denken over het gewone leven in de maatschappij.

      • Hoi Frederika
        ik kan me niet voorstellen hoe iemand zich daar goed bij voelt. Ik werd zeer depressief (levensmoe) van die behandelingen die bestonden uit alles uit handen nemen, en veel medicatie. Wat blijft er dan nog over (om je goed over te voelen)? Ik ben een vechter en als dat platgelegd wordt, dan hoeft het voor mij niet meer (het leven). Maar misschien voor andere mensen wel..? Misschien is het wanhoop van de mensen, die ze in zo’n positie drijft? En misschien is het bij de meesten tijdelijk dwz dat ze binnen een paar jaar weer een baan etcetera hebben. Ik zelf weet dat ik me op een verkeerde manier ‘aangepast’ had aan de maatschappij. Ik wilde daar niet uit, maar een niche die bij mij paste. Toen ik dat niet bleek te vinden, kwam ik in zo’n ziekenhuis terecht. Nu heb ik gevochten voor een positie en ik doe weer zo’n beetje alles zelf. Ik geloof, dat als je als mens goede methodes hebt gevonden om met het leven, andere mensen en de maatschappij om te gaan, dat je dan op termijn niet meer ziek hoeft te zijn cq kunt genezen van die ‘ziekte’. Ik heb trouwens een boek geschreven over mijn eerste psychose die staat op http://www.boekscout.nl/index.php?pagina=Etalage&actie=bekijken&id=2139&subid=Het_Goede,_het_Kwade_en_Zelfvertrouwen
        Groet
        Diana

      • Hoi Diana,

        Heet je boek “Het Goede, het Kwade en Zelfvertrouwen” ?
        Het gaat over je (doods)angst/ psychose, hoe het voelt en hoe je daar doorheen worstelt?

        Weet je, mensen die psychotisch worden hebben een of meerdere BDE-en gehad. Ik herken het op de tekening aan de voorkant van je boek. Mensen met een BDE maken dat soort tekeningen, alleen wordt een BDE niet (h)erkend door de psychiater of gebruikt de psychiater jouw doodsangst om je tot zijn handel in de psychiatrie te maken, terwijl een psychose op een hele andere manier behandeld moet worden als zoals het nu gedaan wordt in de psychiatrie.

        De medicatie maakt je ziek, laten we het daar over eens zijn. Je raakt versuft en het lijkt dat je je levenslust verliest, dus dat je depressief bent. Maar dat doet de medicatie, die ontneemt je alle lust om door te gaan of om dingen in structuur te zetten. Dat bedoel ik met hospitalisatie, het heeft niets met depressie te maken, maar wel met versuffende en ziekmakende medicatie die je alle lust ontneemt om nog maar iets zelf te bedenken.
        Ik ben anti roken, ook in de psychiatrie, maar dat is wel het enige wat voor je gevoel nog enige nut heeft, werken aan je verslaving, verder werk je nergens meer aan.

        Het is goed dat je een boek hebt geschreven.
        Het zou mooi zijn als je boek onder de aandacht van je (voormalig) psychiater komt. Psychiaters denken dat zij de enigen zijn die zien dat mensen gehospitaliseerd zijn, hoe meer wij onze waarheid op papier krijgen hoe beter het is.
        Volgens mij moet ik ook iets met mijn levensverhaal, en over de manier van werken in de psychiatrie, die ik kan vergelijken met de manier van werken in de A-verpleging, en ik vond het mensonterend wat ik meegemaakt heb in de psychiatrie. Al die keren dat artsen voor mijn leven hebben gestreden werden met alle opnamen in de psychiatrie te niet gedaan. Ik ben 7x (gedwongen) opgenomen in de psychiatrie, en ik ben 7x verpleegd geweest, om diverse redenen, in de A-verpleging. Ik weet waar ik het over heb.
        In de A-verpleging werd er alles aangedaan om mij er weer bovenop te helpen, in de psychiatrie werden BDE-en opgewekt in de isoleercel. Ik herken BDE-en meteen, omdat ik vanaf mijn 7e diverse BDE-en heb doorgemaakt.

        Het is natuurlijk belachelijk dat psychiaters mensen in de isoleercel stoppen en hen dan van de wereld spuiten, met geen eten en te weiinig drinken, met de Philipslamp van 150 Watt die midden in de nacht boven het bed aangaat, vastgebonden, liggend in mijn eigen poep en plas, Voor mij onbegrijpelijk dat artsen/ psychiaters dat op hun geweten willen hebben.

      • Dank je wel Joost en Diana.
        Heel herkenbaar wat je schrijft Diana over tv kijken, sigaretten roken en koffie drinken. Ik heb dit zelf een tijdlang gedaan, met een hele groep :D, tijdens een langdurige opname. Iedereen deed dat, er was ook verder niet veel nuttigs te doen! Zelfs de creatief therapeut zat met ons samen shaggies te roken en koffie te drinken (dat mocht toen nog, oei, ik ben oud!).
        Mijn gedachte nu is dat men rookt en koffie drinkt ook om spanningen te onderdrukken en zichzelf op te peppen. Mensen die schijnbaar ‘geen kant op kunnen’ – vastgepind zitten (als de olifant…) in een situatie waar eigenlijk geen uitweg uit lijkt (omdat hen dat verteld is en ze (nog?!) geen andere informatie hebben), gaan hun gevoelens maar verdoven en afleiden. Denk ik.

      • Hoi Christina
        ik denk dat die mensen (ergens) nog wel hoop hebben, want anders dan maakten ze er een eind aan (denk ik). Voor mij was er geen hoop meer, daarom vroeg ik euthanasie aan. Ik denk dat ik te opstandig was, dat ik tegen de omstandigheden vocht (en verloor) en dat ik erg veel last had van de bijwerkingen van het medicijn waaronder innerlijke onrust en apathie.
        Ik heb een hele strijd moeten leveren om eruit te komen en doe er nu alles aan om nooit meer in zo’n situatie terecht te komen. Ik heb nu weer een baan en ik studeer psychologie aan de universiteit. Ik zit bijna in het derde jaar. Verder sport ik en heb ik hobby’s. Ik heb het idee dat ik een tweede leven heb en dat ik een ander persoon ben geworden. Ik ben milder, socialer (extraverter) en sta meer met beide benen op de grond. Ik heb afscheid genomen van mijn waanideeen, maar slik nog steeds een beetje medicatie.
        Wanneer er iets van de psychose waar was, dan zie ik dat vanzelf wel wanneer ik doodga. En dat is, als het goed is, pas over een jaar of 50 a 60…
        Groetjes
        Diana

  18. […] Jaar zelfstandig vrij van…Christina opNa 7 Jaar zelfstandig vrij van…psychoseanders opHet stilzwijgen na genezing va…Christina opHet stilzwijgen na genezing va…syl opNuancering over Psychose […]

  19. Diana, wat een prachtige ontwikkeling maak je door. Geweldig dat je veranderd bent en psychologie studeeert en zoveel andere dingen doet. Ik had begrepen dat je al een boek had geschreven. Ik hoop dat je er nog één schrijft waarin je deze verdere ontwikkelingen beschrijft. Het is heel hard nodig dat er meer ‘succes stories’ komen van mensen die erin slagen zich los te maken van de psychiatrie en haar diagnoses.

    • Hoi Christina
      mijn tweede concept boek ligt al klaar. Ze heet ‘van Psychose naar Herstel’. Hierin staat ook heel veel over mijn herstel (dus niet alleen maar de psychose). Het is mijn derde boek.
      Er zijn twee uitgevers die interesse hebben. Een particuliere, die enthousiast is en Boekscout (weer) alleen bij de laatste moet ik dan weer rond de 500 investeren. Kan echter wel, van het vakantiegeld. Ik moet nog even afwachten welke het wordt. Ben ook zeer benieuwd naar wat de particuliere uitgever ervan vindt!
      Ja ik ging redeneren. 1. ik kan gaan schreeuwen en veel medicatie slikken, mezelf beschadigen en suicidepogingen ondernemen.
      2. ik kan gaan studeren en een baan nemen en mijn energie (daarmee) in andere dingen steken, en mij misschien op de langere termijn beter gaan voelen. Ik heb keihard geknokt voor de tweede optie, ondanks de medicatie en mijn ‘neigingen’. En sinds enkele maanden heb ik echt het idee dat ik in rustiger vaarwater ben beland en weer vrij gezond ben, geestelijk. Ik heb zo nu en dan nog restverschijnselen, maar die zijn inmiddels, sporadisch te noemen.

  20. Vandaag las ik dat in maart de levensbeeindigingskliniek van start gaat. Hier kunnen ook chronisch psychiatrische patienten terecht. Dit stemt me bedroefd, ik hoop dan ook dat psychose anders een lans kan breken in de toekomst, zodat mensen meer hoopvol gestemd worden.

    • Hoi Syl
      misschien moeten ze de patienten minder medicatie geven, dan hebben ze vanzelf meer hoop. Ik wilde jaren geleden ook niet meer leven, en zou naar zoiets gesnakt hebben. Maar wat bleek bij mij: ik werd overgedoseerd met medicatie en DAARDOOR wilde ik dood. Ik denk dat er toch wel vaak een oorzaak te vinden is van het extreme, uitzichtloze lijden en dat men niet zomaar een spuitje moet gaan geven, maar bijvoorbeeld de medicatie moet minderen en dan kijken hoe iemand tegenover het (zijn, haar) leven staat. Mocht dat ook niet baten dan kan altijd verder gekeken worden.
      Dus aan de ene kant vind ik dat ze het niet zomaar moeten doen en ligt een deel ook aan de psychiatrie zelf (bijv. een te hoge dosis onderdrukkende, geestverlammende medicatie geven) maar aan de andere kant zou het voor sommigen een uitweg kunnen zijn.
      Ik geloof niet dat ‘het’ leven ophoudt als je lichaam dood gaat. Ik geloof dat je altijd onderdeel van ‘het’ leven zal blijven. Misschien is het voor sommigen inderdaad een uitweg, maar waarschijnlijk komen ze in een volgend leven weer dezelfde dingen tegen.
      Diana

    • Die kliniek moet er natuurlijk niet komen, vaak zijn mensen overgedoseerd door medicatie, zoals Diana schrijft.

      Hoe erg moet het worden?
      Psychiaters moeten mensen leren hoe ze een positief zelfbeeld kunnen ontwikkelen waardoor het leven zin heeft en waardoor mensen de moed hebben om het leven te leven dat aan hen gegeven is.

      • Psychiaters maken mensen vaak kapot, met hun klinieken en methoden. Soteria is een veel beter alternatief. Daar worden de mensen tenminste in hun waarde gelaten, en hun levenskracht.

      • Hoe staat het nu met Soteria? Ik ben een groot aanhanger van die werkmethode. Lijkt me heel goed om mensen op die manier te benaderen.

    • Zonet de stelling van de dag ingevuld bij telegraaf.nl. Gaat erover wat je vind van de levensbeeindigingskliniek. Ik heb gesteld dat psychiatrische ziekten kunnen genezen en dat door medicatie een doodswens kan ontstaan. (andere oorzaken even daargelaten)

      • Mijn doodswens komt door (teveel) medicatie, niet door mezelf. Dus als ik zou sterven in een levensbeeindiging kliniek dan zou dat door de behandeling komen. Misschien is dat wel het doel van die medicijnen: lastige mensen opruimen.
        Ik ben blij dat ik nu een zeer lage dosis heb, die wel helpt en waarbij ik wel zin heb om (verder) te leven. Ik heb ECHT dood gewild door die dosering medicatie maar heb het overleefd. Ik hoop dat ik het nooit meer mag meemaken, want ik denk dat ik dan wel naar dat adres toe ga.
        Diana

      • Hoi Diana,

        Ik ben, net als jij, overtuigd van het feit dat je ziek gemaakt wordt van de behandeling in het psychiatrisch ziekenhuis en de medicatie die je voorgeschreven krijgt. Mensen worden patiënt gemaakt, er wordt niet naar hun (levens)verhaal geluisterd en worden direct opgesloten en ziek gemaakt met medicatie, zo is het bij mij gegaan en ik ken meerdere mensen met een soort gelijk verhaal.

        Ik probeer niet negatief over mezelf te denken, ik zie het ook niet als het opruimen van lastige mensen, ik ervaar het als puur onbegrip en te weinig inlevingsvermogen van de psychiater en hun verpleging.
        Het heeft niets met zorg te maken wat er gedaan wordt met mensen in de psychiatrie. Het is een machtsspel wat er gespeeld wordt waar ze mensen voor nodig hebben die ze onderdrukken met hun macht en ziekmakende medicatie. Het komt uit de slavenhandel zoals er met mensen in de psychiatrie omgegaan wordt.
        Mijn kinderen zijn me afgepakt door jeugdzorg, die op een soortgelijke manier, in het verlengde van psychiatrie en rechtspraak werkt.
        Er is veel mis in Nederland. We zijn de voorlopers van mensen die uit de psychiatrie zijn gekomen en die een boodschap hebben voor andere mensen, zo zie ik mezelf.
        Frederika

      • Hoi Frederika
        wat je schrijft kan ik alleen maar beamen. Ja ik denk dat ze mensen niet (bewust) opruimen, maar soms kan die medicatie zo werken, dat mensen er suïcidaal van worden en soms zo aan hun eind komen. Ik was dat ook en toen pakten ze me alles af waar ik het mee zou kunnen doen. Was toen heel frustrerend, maar achteraf wel goed. Ik had nooit zoveel medicatie moeten krijgen, en ik heb het ze telkens gezegd, dat het daar aan lag en toch heeft het zeker 10 maanden geduurd voordat men wilde afbouwen. Ik had dus dwangmedicatie.
        Groet
        Diana

      • Hoi Diana,

        zodra eenmaal opgenomen bent geweest is het psychiatrisch ziekenhuis altijd gemachtigd om je gedwongen op te nemen, je staat als het ware op hun lijst. Hier in Salland halen ze mensen naar willekeur ’s nachts van bed, om ze gedwongen te behandelen in hun “ziekenhuis”. “Eenmaal patiënt, altijd patiënt”.

        Dus na een ‘vrijwillige’ opname ben je hun ‘product’, ze kunnen geld aan je verdienen. Een onderdeel van deze handel in mensen, is de gedwongen, verwarrende, ziekmakende medicatie, die mensen werkelijk ziek maakt. Een ziek mens kan niet snel reageren, dat zag ik ook aan mijn zwaar zieke man, hij stierf aan alvleesklierkanker. Een psychiater noemt dat depressief, maar het heeft gewoon met de conditie te maken, als je je ziek voelt reageer je niet zo allert en je wordt selectief in je reacties, omdat je ziek bent, moe bent en het anders niet vol kunt houden, dus beperk je je reacties tot het hoognodige, en dat is wat psychiaters bewerken met hun medicatie, ze maken mensen ziek en noemen de reacties die dan ontstaan “depressief”. En zo wordt de mens patiënt gemaakt, om te dienen als handel van de psychiater. Psychiaters zijn de boeven onder de artsen: “Ze ontnemen mensen hun leven door hen op te sluiten achter de deuren van hun instituten”.
        De patiënt is na 3 à 4 dagen gehospitaliseerd, afhankelijk gemaakt van zorg en dat is dan ook uiteindelijk het grootste probleem in psychiatrische ziekenhuizen: patiënten zijn door hun hospitalisatie niet meer in staat een zelfstandig leven te leiden. Het beleid binnen het ziekenhuis is er op gericht om de patiënten afhankelijk van hen te houden “klapdeur patiënten” creëeren, door mensen bang te maken, door te beweren dat de patiënt lijdt aan een ongeneeslijke ziekte die telkens weer terugkomt, zo houden ze werk, en dat was net de bedoeling. Psychiatrische patiënten mogen niet genezen, dan is de handel ten einde en hebben de duur opgeleide psychiaters geen werk meer, daarom worden genezingen stil gezwegen! Omdat de psychiater werk moet houden. Stel je voor, dat mensen, door ons schrijven, te weten komen HOE je werkelijk van de GGZ af kunt komen, dan zou het beleid toch drastisch moeten veranderen in de GGZ, dan moeten psychiaters anders te werk gaan, door wel naar het (levens) verhaal van mensen te luisteren, door mensen gerust te stellen, omdat elk levensverhaal uniek is, maar omdat niets gek is.
        Psychiatrische patiënten zijn zo gemaakt omdat ze vaak een groot familiegeheim met zich meedragen. In elke familie speelt wel iets, en een iemand is het zwarte schaap, en wordt op die manier opgeofferd uit de familie, om te dienen als handel van de psychiater, maar ook om te dienen als schutmantel voor de familie. Familiegeheimen blijven zo goed bewaard, door een familielid tot psychiatrisch patiënt te laten worden. Maar besef je één ding: Jij als patiënt bent de sterkste uit je familie, ze laten het jou ondergaan, omdat jij zo sterk bent. Zij moeten zich schamen en niet jij. De familie voelt zich sterk gemaakt door de psychiater die hen uitleg geeft over de ongeneeslijke diagnose waar hun familielid aan zou lijden.
        Op een soort gelijke manier werkt het in alle families. Psychiaters weten dit wel, zeker als ze goed opgelet hebben in de college banken. Maar psychiaters zijn lang niet altijd bij machte om hele families aan hun tafel uit te nodigen en om families inzicht te geven in de familiegeheimen en de valkuilen die in elk gezin aanwezig zijn, maar waar niemand de dupe hoeft te worden, want dat gebeurd er als je een iemand uitsluit en bestempeld als psychiatrisch patiënt.
        Ik hoop dat ik het mee mag maken dat de manier van werken in de psychiatrie helemaal anders wordt en dat er oplossingen komen voor hele families.
        Zo ga ik naar familieopstellingen en hoop ik dat ik het Karma dat in onze familie is kan doorbreken met mijn opstelling.
        De familieopstellingen die ik vol zijn bij Interaktiel in Tiel. Margriet en Wim Wentink zijn gespecialiseeerd in psychiatrische problematiek.

        Liefs Frederika

      • Frederika toch!!! Wat een zwaar overdreven verhaal. Ik geloof inderdaad dat de psychiaters corrupt zijn. Waarschijnlijk na boven hun stand te leven na slecht inzicht in de daadwerkelijke problematiek gaande bij hun cliënten en eveneens slechte begeleiding van hun collega’s is het voor hun makkelijk om hun goed betaalde baan en makkelijke en veilige carrière perspectief zo te houden als het is. De vraag is enkel of ze zelf bewust corrupt bezig zijn. Het kwaad is vaak een hele banale zaak en men denkt vaak niet na over ethische zaken als eigen huisje, boompje, beesje maar overeind blijft. En helemaal bovenaan weten ze wellicht wel meer, bij de farmaceutische industrie, maar helaas is dit gewoon hoe de mens werkt als het gaat om geld en macht. Macht corrumpeert altijd! Men wordt laatdunkend ten opzichte van alles wat er mis kan zijn met eigen product als het geld en de macht zo groot zijn geworden. Dit is altijd zo geweest.

        Enkel geesteskracht en een scherpe pen kan dit doen breken. Spion slaat de maarschalk.

        Dan over familie. Het is inderdaad zo dat het verhaal dat alles chemisch-biologisch niet goed zit in de patiënt erg comfortabel is voor de familie. Te comfortabel. Dat families hier vrijwel altijd intrappen zegt waarschijnlijk ook wel wat over de disfunctionaliteit van deze families. Maar dat er een soort mysterieuze opoffering plaatsvind vanwege familiegeheimen is echt niet zo. Jij bent toch jij? Het is jou geest en het zijn jou gedachten. Uiteindelijk moet je je los maken van teveel met de schuldvraag bezig zijn en je eigen pad kiezen. Vrijheid.

        Overigens ging ik eerst onder de naam Michiel maar nu gebruik ik mijn wordpress-account LMS.

        Het beste,
        Michiel

      • Beste Michiel,

        Het gaat mij niet om de schuldvraag, het gaat mij om, wat mij is overkomen, hoe dat is gekomen en wat er is geschied in mijn familie en hoe mijn familie tegen mij aankijkt en hoe de psychiatrie, vice versa met de familie, OVER mij praat en niet MET mij praat.
        Mijn moeder (ze stierf in 2003), noemde me vanaf mijn 7e duivelskind, ze onderdrukte daarmee mijn ware ik, maar zo onderdrukte ook mijn ontwikkeling. Ik ben een intelligente vrouw, maar ik heb me niet kunnen ontwikkelen op mijn ware niveau, voornamelijk omdat mijn moeder/ familie op deze manier OVER mij praatte. Ik zie de psychiatrie alleen als voortzetting van het Karma dat mijn moeder over mijn bestaan heeft gelegd. Ik weet, vanaf mijn 7e, dat ik als vrij mens geboren ben en dat ik een eigen wil heb, alleen werd deze onderdrukt door mijn familie, omdat er zo OVER mij gepraat werd in de familie: Uit overbezorgheid, net zoals psychiaters uit bezorgdheid op hun manier over hun patiënten praten. Ik zie het alleen maar als “macht houden over de (emoties van de) patiënt. Ik zei vanaf mijn 7e al rake dingen, die niemand mij geleerd had, maar die ik wist… omdat ik een BDE had overleefd. Ik merk dat er verandering plaatsvindt in de GGZ, maar psychiaters zijn, net als mijn moeder die zeer intelligent was en die het nodige afwist van psychiatrische diagnoses, geneigd om de beelden/ inzichten die een BDE-er verteld over zijn bijna dood ervaring af te doen als “psychose”, zij kunnen het niet zien, zij hebben het niet meegemaakt, dus de patiënt heeft “waanbeelden”.
        Ik lieg niet, maar zo was het in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw. Daarbij wordt het rustige, zelfverzekerde gedrag dat ontstaat na een BDE uitgelegd als “depressief” en “niet geïnteresseerd in de omgeving”. Allemaal stigma’s, allemaal manieren om mensen, zoals ik, die anders zijn, die leven vanuit een ander “WETEN”, om die in hun macht te houden. Wat ik zag in mijn BDE, de Engelen, onze overleden dierbaren die het allerbeste met ons voorhebben, dat is niet te bewijzen voor mensen die dat niet gezien hebben. Het boek van Pim van Lommel “Eindeloos bewustzijn”, is een verademing voor mij, eindelijk worden BDE-en erkend, eindelijk mag ik zeggen dat ik (diverse keren) bijna dood was: doordat ik bijna doodbloedde tijdens ene KNO operatie, als 7 jarige, maar ook omdat ik bijna dood was en in coma raakte door een auto ongeluk als 11 jarige en omdat ik bijna dood was gegaan door een chronisch ontstoken blindedarm, waardoor ik weken tussen hemel en aarde gezweefd heb en waarbij mijn bloedbezinking op dodelijk niveau was gestegen en waarbij ik tijdens de operatie ook uitzonderlijke ervaringen heb gehad, omdat ik bijna doodbloedde, omdat ik te lang bloedverdunners had geslikt. Maar ik heb het overleefd, en dat heeft een reden!!! Ik heb hier nooit erkenning voor gehad. Mijn zwaarste BDE-en heb ik OVERLEEFD in de isoleercel van de psychiatrie, waarbij ik in 1998 moedwillig door mensen, weken van de wereld werd gespoten, waarbij ik weken van elk menselijk contact werd verstookt en waarbij ik weken vastgebonden werd. Waarbij mijn echtgenoot, hij was (huis)arts, werd verteld dat zijn vrouw ongeneeslijk ziek is, telkens weer zal ontsporen, en waarbij hem werd verteld dat hij beter kon scheiden van mij, omdat het (zgn.) beter was voor onze vier kinderen, drie normaal begaafd en een verstandelijk beperkte dochter.
        Mijn echtgenoot bleef bij mij, hij ontdekte in 2003, samen met onze toenmalige huisarts, zijn (oud) collega, dat lorazepam de medicatie is die helpt bij de doodsangsten (noemen psychiaters, psychosen), waaraan ik leed na twee/ drie nachten niet durven/ kunnen slapen. Deze doodsangsten werden VERSTERKT en OPGEWEKT door mijn BDE-en die opnieuw versterkt werden in de isoleercel van de GGZ. Dus, dat is wat ik beweer, dat psychiaters mensen ziek maken met hun manier van werken, door mensen in de isoleercel te stoppen en door mensen naar willekeur op te sluiten achter hun deuren, waardoor we de grip op het leven verliezen.
        Na de dood van mijn man geloven mijn drie normaal begaafde kinderen dat het beter is zo, door geen contact meer met mij te hebben, door hun verstandelijk beperkte zusje en mij hier alleen te laten wonen op het ouderlijk huis, door maar weg te blijven, nu al 5 jaar. Je weet niet waar je het over hebt als je mij tegen spreekt. Ik ben helderziende en helderwetende geworden door mijn vele BDE-en, mijn familie en een groot aantal psychiaters hebben mij voor gek verklaard, maar ik weet het, het wordt anders, het veranderd, al is het maar door het Karma wat we met elkaar in gang zetten. Maar ook door Pim van Lommel en psychiaters als Detlef Petry. En vergis je niet, ik heb contact met een aantal psychiaters, die het met me eens zijn, die uit eigen hand de manier van werken in de psychiatrie niet kunnen veranderen maar die maar wat graag zouden willen dat het veranderd in de GGZ. Let op! Het veranderd, omdat psychiaters artsen zijn, omdat artsen beloofd/ gezworen hebben om het goede te doen voor de mens, de patiënt, die aan hun zorg is toevertrouwd. Eigenlijk komt het er op neer dat psychiaters niet (goed) weten wat er werkelijk aan de hand is, hoe het komt, dat mensen ontsporen in psychosen, maar als ze het weten dat zullen ze werkelijk geneigd zijn om hun patiënten te begeleiden en te helpen/ verzorgen, zodat mensen/ patiënten een menswaardig leven hebben.

      • Hoi Frederika, ik weet wat een BDE is, wij kregen er op de middelbare school zelfs een video over te zien. Ik blijf sceptisch over je verhaal, maar bewijzen kan ik het niet, maar dat mensen zomaar naar willekeur worden opgepakt, omdat ze nu eenmaal psychiatrisch patiënt zijn geweest lijkt me gewoon sterk.

        BDE’s zijn in de geneeskunde overigens niet zo heel erg vreemd, het is wel redelijk algemeen aanvaard dat ze bestaan, maar men weet niet zo goed wat men er wetenschappelijk mee aanmoet. Men is er namelijk al een tijd achter dat ongeveer dezelfde ervaringen zich kunnen voordoen tijdens het bijna dood gaan bij verschillende mensen over de hele wereld. Zoals ik het begrijp kunnen ze dit goed scheiden van psychoses. Je BDE verhaal komt enkel zo messiaans over, ik vraag me af je werkelijk niet jezelf gewoon raar hebt gedragen.

        Ikzelf ben overig ook ex-psychiatrisch patiënt. Isolatiecel, platspuiten en onmogelijke rechterlijke machtigingen, het is mij allemaal niet vreemd. Ik wil niks meer met de psychiatrie te maken hebben, wat een achterlijke mensen. Maar ik denk simpelweg dat men moet stoppen naar simpele oplossingen te grijpen die korte termijn een leuk plaatje geven van de patiënt, maar lange termijn hele volksstammen lam leggen en in de WAO drukken. Men moet af van de chemische dwangbuis die medicatie is en men moet naar een model net als in Finland, waar men binnen 24 in een crisis de familie en andere belangrijke relaties als collega’s, vrienden en kennissen samen met de patiënt spreekt en simpelweg vraagt wat er moet gebeuren volgens al deze mensen. 80 procent geneest en blijft uit de WAO, hier in Nederland is het resultaat omgekeerd.

        Wat ik ook uit je verhaal haal, Frederika, is een hoop verzet. Ik weet niet of je een sterke identiteit heb naast die als psychiatrisch slachtoffer, maar pik die op en laat je niet mee sleuren in het onrecht waar jij als enkeling zo slecht vat op hebt. Dan winnen zij.

      • Hallo Michiel,

        Mijn rouwgedrag, een halfjaar na de dood van mijn man is uitgelegd als zijnde “manisch depressief, gemengde episode”. Welja, altijd goed, rouwen gaat nu eenmaal gepaard met heftige gevoelens en verdachtmakingen, dat ik me ‘vreemd’ gedroeg is heel makkelijk, ook door jou, achteraf. Ik heb RECHT op mijn rouwverwerking. Mijn rouwverwerking is echter verstoord, door drie maanden eenzame opsluiting in het psychiatrisch ziekenhuis, omdat ik opgeschreven stond in de arnalen van het ziekenhuis als zijnde Manisch Depressief, en omdat mijn oudste twee kinderen, examen moesten doen, wat hen veel stress gaf, en onzekerheid en dat is op deze manier op mij afgereageerd, ik was de boosdoener van hun concentratieproblemen, terwijl zij net als ik in rouw waren om het zware ziekbed en de dood van mijn echtgenoot. Onze rouwverwerking is niet erkend, mijn buren en vrienden staan heus nog achter mij, maar net als vele andere psychiatrische patiënten is het me niet gelukt om een baan/ vrijwilligerswerk buiten de deur te krijgen, omdat ik een label heb, als zijnde een ‘gevaar voor mezelf en mijn omgeving’, daarbij zou ik ‘geen ziekte inzicht hebben’, en ‘geen goede zorg voor mezelf en de mijnen kunnen geven’. De ambulant begeleidend psychiater, die indirect de oorzaak was van de gedwongen opname heeft dit later tegen gesproken, maar ik werd wel opgesloten op grond van leugens. Zo zijn mijn oudste dochter dat ik een handgemeen had met haar schoonmoeder, deze heeft dat naar mij toe ontkend en de verkering van mijn dochter is daarop ook uitgeraakt. Mevrouw dacht dat ze het wel eens aankon, voor haar gehandicapte zusje zorgen en het huishouden en alles wat daar bij komt, maar mijn hele gezin, dat waar ik voor leefde, mijn man en kinderen, is van me afgenomen, door de gedwongen opname, met alle gevolgen van dien, zoals jeugdzorg, de niet deugd zorg, die kinderen/ mijn pubers, heeft voorgepraat dat het beter is dat ze ergens anders gaan wonen, omdat ik, hun moeder de zorg niet aan zou kunnen, vanwege psychiatrische problematiek. De gezinsvoogd is ontslagen bij jeugdzorg, nadat mijn verstandelijk beperkte dochter weer thuis is geplaatst, omdat er teveel bewijzen tegen waren. Blijft dat mijn familie, net als jij, mij verdacht maakt, dat er wel iets gebeurd zal zijn, dat ik me “anders” heb gedragen dan normaal. Nou ik was heel anders, ik was opgelucht dat de zware lijdensweg van mijn man ten einde kwam en dat ik die zorg kwijt was, maar ik was ook verdrietig omdat hij dood was, en onze toekomst samen, genieten en leuke dingen beleven, er niet meer was. Mijn echtgenoot was bijna 65 en zou met pension gaan, en dat viel weg door zijn dood. Hoe vreemd zal ik me gedragen hebben? Ik huurde zelfstandig maatschappelijk werk in voor mijn rouwverwerking, dat wist de psychiater niet, en daarmee was ik iedereen te slim af. Van maatschappelijk werk had ik steun, de psychiater had ik op belafspraak en de medicatie kreeg ik van de huisarts. Maar net als jij vertrouwde niemand mij, ik had het in de hand, maar door verdachtmaking van mijn oudste dochter en foute huisarts (hij heeft zijn schoonmoeder en zwager ook in de psychiatrie doen verdwijnen), daardoor raakte ik in shock, zoveel energie had ik ook niet over toen de huisarts samen met de Riagg crisisdienst plotseling bij mij binnenviel nadat de oudste drie kinderen spijbelden die dag, zonder aan mij uit te leggen wat er aan de hand was: ik zou het wel merken, en ze belde de huisarts die samen met de psychiater een plan, een overval op mijn thuissituatie had bedacht. De huisarts beweert dat hij het voor mijn kinderen deed. Welja, mijn kinderen zijn de steun van mij, maar ook van elkaar helemaal kwijt. Mijn kinderen laten zich niet meer zien hier, hun gehandicapte zusje lieten ze tijdens mijn opname al in de steek, mijn broertje en zusje laten zich niet meer zien. Mijn schoonfamilie staat wel achter mij, maar doen niets, ze wonen in West-Brabant en hebben hun eigen sores. Mijn buren en vriendinnen staan achter mij, ze gunnen mijn dochter en mij een mooi leven en dat lukt ook wel aardig. Ik zit op zwemmen en doe andere dingen, ook vrijwillig voor oude mensen, voor wie ik boodschappen doe en bij wie ik op bezoek ga. Maar besef je dat mijn hele identiteit kapot gemaakt is? Mijn buren weten wel dat ik een leuke, goede moeder was, maar met alle verdachtmakingen is mijn hele gezinsleven kapot gemaakt. Hartelijk dank voor allen die daar verantwoordelijk voor zijn, maar ik zwijg niet langer en laat af en toe flink van me horen. Tuurlijk ben ik boos, er is me erg veel onrecht aangedaan en dat pik ik niet. Deze manier van werken moet veranderen. Als Finland daar een voorbeeld in is lijkt het me goed om daar informatie over op te zoeken en te vinden, waardoor de patiënt uit zijn eenzame lijden wordt bevrijd, want dat is wat ik doe, ik lijd in eenzaamheid, omdat er altijd verdachtmakingen op de loer liggen, omdat mijn familie gelijk heeft gekregen van de geldwolven van de psychiatrie. Want geld is macht en macht leidt tot ongehoord gedrag, zoals onschuldige Sallanders uit huis halen en eenzaam opsluiten in de isoleercel om geld te verdienen aan de situatie van dat mens. Vrijgevestigde psychiaters, die ik ook spreek, weten exact waar ik het over heb, ze zijn het ook niet eens met de manier van werken in de GGZ, maar ze kunnen, vanwege hun beroepsgeheim en – protocollen niets beginnen, ze zijn wat dat betreft niet zo eenzaam als ik, omdat de Nederlandse Staat, met de rechtspraak en dat hele systeem het toestaat om zo met mensen om te gaan. We staan nu eenmaal te boek bij de Staat als psychiatrisch patiënt, en eens patiënt is altijd patiënt. Er hoeft maar een iemand van de familie te komen die de psychiater belt met de boodschap dat ik niet goed spoor en ik werd zo weer uit huis gehaald en opgesloten, omdat ik geen ziekte inzicht zou hebben en omdat ik aan een ongeneeslijke ziekte lijd. Ik heb vele angsten, en dat is wat je leest, daarom ben ik zo fel, omdat ik weet, ook van mijn echtgenoot, dat het werkelijk zo geregeld is in Salland. Mijn echtgenoot was huisarts in IJsselmuiden en hij heeft het ook een keer meegemaakt met zijn patiënt. Toen heeft hij dat tegen kunnen houden, alleen voor mij was hij er niet, want ik was niet zijn patiënt. best moeilijk, maar zo is het wel gegaan. Mijn echtgenoot kon er niet meer tegen als ik zoveel doodsangsten kreeg, en daardoor werd ik opgenomen. Omdat hij overbezorgd raakte, omdat ze hem wijs hadden gemaakt dat ik mezelf wel iets aan kon doen… welja, dat moet nog steeds komen… ik heb recht van spreken en ik doe geen mens kwaad, als je me niet kent durf je zulke dingen te zeggen of te schrijven van mij. Als je me kent weet je dat het allemaal leugens zijn die op papier gezet zijn over mij, omdat ik gezien word als handel, omdat niet deugt zoals er gewerkt wordt in de GGZ, daarom. Uitzonderingen daar gelaten.
        Ik heb overigens geen begeleiding van welke psychiater dan ook, ik ga naar mijn homeopatisch arts (het alternatieve circuit) en naar mijn niuewe huisarts indien nodig.

      • Hoi Syl,

        Goed dat je dit schreef. Ik wil ook een berichtje achterlaten bij de Telegraaf. Ik werd doodziek van de voorgeschreven medicatie, Lithium, Zyprexa, Haldol en al dat soort zaken. Psychiaters maken mensen ziek met hun manier van benaderen en door het voorschrijven van medicatie.

        Op radio 1 was vandaag een intervieuw met Noraly Beijer, zij prees de manier waarop in de psychiatrie met chronische patiënten wordt omgegaan. Ik wou dat ik haar kon spreken, ze draagt een verkeerd beeld uit over de psychiatrie.

  21. Soteria is idd een goed initiatief. Persoonlijk vind ik het jammer dat ze aan de hand van kundulini werken.

    • hoi Syl, Ben erg benieuwd wat je tegen Kundalini hebt, ik beoefen Kundalini Yoga (ook wel moeder van alle yoga genoemd, en de yoga van de bewustwording) en persoonlijk doet het mijn geest zo ontzettend veel goed. Ik kan steeds meer mijn eigen levensverhaal omarmen, alle verliezen incasseren en alle geleverd verzet en strijd laten varen (tegen arrogantie, tegen de zgn deskundigen, tegen degene die mij op 3-jarige leeftijd zo’n pijn en schaamte en shock bezorgden), mede dankzij wekelijkse lessen. Ik ben dan ook erg benieuwd naar jouw ervaring?

  22. Zooo Frederika wat een uiteenzetting. Jeetje….Hoe kom je aan deze info? En als die sallandse praktijken waar zijn…..
    Wat een goede site is dit toch ik hoop dat we echt iets bereiken tegen de ggz tereur
    Zwarte schaap gevoel ken ik goed….

    • Hoi Diana,

      Het is waar, ik heb verschillende patiënten gesproken die op die manier opgenomen zijn in de Sallandse psychiatrie.

      Ik weet niet welke info je bedoeld?

  23. Neem aan dat je mij bedoelt? Ik bedoelde info mbt familie enzo. Maar nav Michiels reactie ik denk dat gevoelige/wetende mensen geweerd moeten worden.Omdat ze de spijker op de kop slaan eigenlijk, maar dat past deze maatschappij niet. Dus worden er maar diagnoses geplakt……

  24. Volgens mij zijn psychiaters net mensen en doen ze gewoon wat de hele kudde doet. Uit de band springen met andere gedachten kan dan ook voor hen eng aanvoelen lijkt mij.stel je voor je komt op een congres en ze zien je allemaal voor gek aan,dat durf zo,n psych echt niet aan.
    Dus ik denk ook dat door dit kudde gedrag ,je ook kudde behandelingen krijgt,ze doen het immers toch allemaal?

    Ik zelf ben geen voorstander van zomaar pardoes met de medicijnen stoppen,had ik dat gedaan toen mij de eerste paar keren een psychose over kwam had ik hier nu niet gezeten.

    Zelf zou ik voor meer bewustwording kiezen,dat er ook andere mogelijkheden zijn dan het jaren klakkeloos opvolgen van wat de psych zegt en vervolgens jaren lang gewoon een rotleven hebben.

    Mijn ervaring is ook dat met medicijnen de ziekte juist in stand blijft en dat er hoe dan ook een andere weg op gegaan moet worden maar dat staat hier in Nederland nog steeds in de kinderschoenen.

    Ik heb geen idee hoe het in Finland is maar mocht het inderdaad zo zijn dat men daar door andere behandelmethoden een betere toekomst voor “psychiatrische patiënten” kunnen bieden waarom zoeken we dan geen contact met hen?

    Misschien iets voor psychose anders om meer contact te maken met landen om ons heen die betere vooruitzichten bieden?

    Het gaat om bekendheid volgens mij en daar heb je mensen voor nodig waar “onze” psychiaters ook naar willen luisteren,misschien onder druk van ons,misschien via de media?

    Hoe meer mensen je om je heen hebt als “patiënt” die je willen steunen op de juiste manier des te gemakkelijker wordt het voor de patiënten.

    Nu op dit moment zie ik het als onmogelijk om de psych,je familie en je omgeving op andere gedachten te brengen dat lukt gewoon niet.

    Er moet gewoon vertrouwen komen en er is al een klein handje vol in Nederland die gewoon op eigen kracht toch onder het juk van psychiatrie konden weg komen en een normaal gezond volwaardig sociaal leven hebben
    .
    Ik zie hier ook op deze site mensen komen die medicijnen gebruiken en zeggen het lukt me niet zonder,ik heb alles al geprobeerd maar het lukt me gewoon niet en daar moeten we ook begrip voor hebben.

    Door mensen die zeggen dat het niet lukt,kunnen er weer een heleboel afhaken en ook dat moeten wij gewoon begrijpen,lijkt mij.

    Met een beetje compassie en een boel desnoods buitenlandse kennis naar buiten gebracht door de media kunnen we toch een grotere stap maken lijkt mij,of ben ik te naïef?

    Als we nu eerst eens de mensen waarbij het niet lukt gewoon hier kunnen laten zien dat zonder medicijnen leven geen doel op zich hoeft te worden maar vanzelf zal komen wanneer men meer zelfvertrouwen en inzicht krijgt.
    En hoe dat inzicht komt hangt van vele factoren af denk ik.

    De een krijgt het door de artikelen die hier op de site staan en een ander kan zich daar gewoon weg niet doorheen werken.
    De een voelt zich beter bij de uitleg van die en een ander voelt zich beter bij de uitleg van een ander.

    Alleen zou het wel fijn zijn als we nu eens die ‘patiënten’ de mogelijkheid ook geven dat ze niet alleen tegenover een psychiater staan maar dat we hun familie,hun omgeving ook kunnen laten zien dat het menselijker kan.

    Zou het mogelijk kunnen zijn om in contact te kunnen komen met een paar psychiaters in bijv. Finland voor meer tekst en uitleg?

    • Hoi Brighid, je hebt het over Finland en de psychiatrie aldaar. Ik heb me niet verdiept in de Finse situatie. Het zou mooi zijn als je daar wat onderzoek naar zou willen doen om er dan ook een stukje over te schrijven wat we hier op de site kunnen plaatsen.

      • Hoi, ja ik kwam met de Finse psychiatrie. Er valt het een en ander over te vinden op het internet als je zoekt onder ‘Open Dialogue’ de naam van het project. Ik kwam er achter via de video’s van Daniel Mackler (google hem eens, erg goede video’s). Tevens heb ik er over gelezen in het boek van Robbert Whitaker, daarin is een heel hoofdstuk hieraan gewijd en alles is goed becijferd. Het zou goed zijn als er een scherp en eloquent Nederlands artikel over kwam, welk goed voorzien is van de feiten. Opzich wil ik dat wel schrijven, momenteel zit ik alleen midden in een verhuizing dus dat zal wel even duren dan, maar het lijkt me wel leuk. Ik ben een redelijk goed schrijver en het onderwerp spreekt mij persoonlijk erg aan, omdat uit mijn crisis erg duidelijk naar voren is gekomen dat therapie niet enkel met mij, maar ook in interactie met mijn netwerk en familie erg goed had geweest.

      • Nou Michiel, dat lijkt me een goed plan. Zodra je verhuisd bent en er weer de tijd voor hebt weet ik zo’n artikel zeker te waarderen en voegt het ook weer wat extra’s toe aan de site.

        Joost

  25. Hoi Joost en Sharon,

    Zomaar een idee. Heleen van Royen op deze website attenderen? (via twitter bijv)
    Vanavond is de gelukkige huisvrouw op tv. Heb deze film nog niet gezien weet ook niet of ik dit ga doen vanavond. Zag laatst wel een interview met haar waarin ze vertelde over haar md. Helaas praatte ze er wel over als zijnde ziekte enzo…Ik zou het mooi vinden haar (middels deze website) een ander idee hierover te kunnen geven (ik ben er van genezen).
    En voor iedereen geldt genezen is hard werken, natuurlijk heb je daarin keuze. Maar in het kader van beeldvorming kwam ik dus op dit idee.

    • Het zou geweldig zijn als je met Heleen van Rooijen in gesprek zou kunnen komen.

      In de stadsschouwburg in Groningen wordt op dit moment t/m 17 maart “Hamlet” gespeeld, daarin zit Noraly Beijer, zij was in de psychiatrie. Aan haar is een mooi beeld voorgeschilderd vertelde ze, dat er zorg zou zijn in de GGZ op de gesloten afdeling. Ik kan je vertellen dat het bij mij heel anders is gegaan, er was geen zorg. Er is mogelijkheid om voor de voorstelling in gesprek te gaan met de spelers, Dus als er iemand in Groningen komt, dan is dit je kans.

    • Hoi Syl,

      Heb je de Gelukkige huisvrouw gezien?
      Ik dacht “Waarom heeft de huisarts deze vrouw geen medicatie in de thuissituatie gegeven?” Er is medicatie die ervoor zorgt dat de hormonen weer tot rust komen en dat iemand slaapt, omdat de angst en paniek tot rust komen.

      Door iemand op te nemen in de psychiatrie creëer je een andere wereld: Iemand wordt iets anders voorgepraat, dat hij/ zij moet rouwen op het moment dat haar baby wordt geboren. Ik ben het gedeeltelijk eens, het zit in de familie, maar de moeder moet de kans krijgen om voor haar kind te blijven zorgen, door de baby mee te laten gaan naar het ziekenhuis en daar haar de zorg voor de baby te geven. Maar door de jonge moeder in het psychiatrisch ziekenhuis te plaatsen, zonder haar baby, daardoor raakt ze de grip op haar nieuwe leven, samen met haar baby, kwijt, en dat vond ik wel duidelijk naar voren komen in de film.

    • Hoi Syl,

      Ik heb meer vertrouwen in de stille kracht en groei, waarbij we niet zo zeer actief met bekende nederlanders aan de slag hoeven. Dit neemt niet weg dat je natuurlijk zelf vrij bent om wel vanuit jezelf contact te leggen met BN-ers om het gedachtegoed meer onder de aandacht te brengen.

      • Hallo,

        weten jullie dat Hamlet speelt de komende dagen in de Stadsschouwburg in Groningen?
        Noraly Beijer is erbij, zij was achter de gesloten deuren in de psychiatrie. Op Radio Oost vertelde ze vorige week haar verhaal, ze heeft een verkeerd beeld voorgespiegeld gekregen in de GGZ. Zoals Beijer er over praat en tegenaan kijkt, klopt niet. Het is haar verkeerd voorgespiegeld achter de gesloten deuren van het psychiatrisch ziekenhuis. Psychiaters en hun verpleegkundigen kunnen veel verbloemen naar een buitenstaander, daar ben ik van overtuigd en als patiënt heb je het niet helemaal door wat iemand als Beijer komt doen. Daarbij wordt een dergelijk bezoek van een buitenstaander altijd met open vizier ontvangen, want er gebeurd weer eens iets positiefs, lijkt het. Er had zich, tijdens haar bezoeken, ook iemand gesuÏcideerd. Volgens Beijer was dit een incident, maar als ervaringsdeskundige weet ik dat het standaard is, dat mensen zichzelf suïcideren, omdat hen alle hoop op toekomst wordt ontnomen, omdat ze een negatief zelfbeeld krijgen en omdat er niemand werkelijk luistert naar je (levens) verhaal waarin verdriet en verlies veelal een grote rol spelen.

        Ik hoop, na het zien van de Gelukkige huisvrouw dat er een openbare discussie loskomt in Nederland.
        Als het in Finland anders kan, dan kan dat in Nederland ook. Wij kunnen daar een aanzet toegeven, opdat het in de toekomst veranderd, opdat de kinderen van de toekomst niet op een dergelijke manier worden mishandeld achter de gesloten deuren van de GGZ.
        Er is goede medicatie genoeg voor handen, maar een luisterd oor van de psychiater zal allereerst al veel persoonlijke problematiek oplossen. Waarna altijd nog besloten kan worden voor tijdelijke medicatie. Psychiaters hebben geprobeerd mij tot hun chronische patiënt te maken, het is hen echter mislukt, ik heb mijn vrijheid terug en dat gun ik een ander ook: Een vrij leven, met mensen om je heen die van je houden en die je niet zien als ziek/ psychiatrisch patiënt.
        Ik voel me niet geholpen door de manier van werken in de GGZ.

  26. Borderline,

    En in het kader van dat hier veel zogeheten stoornissen ter sprake komen, dacht ik wellicht ook een artikel plaatsen over het hoe en wat van borderline? Zelf vind ik dit best een lastige. Is bordeline ook te genezen? Hoe? Waarom borderline etc..Hoe is de diagnose tot stand gebracht etc.. Ik kom in mijn werk clienten die borderline gediagnosticeerd zijn tegen en het is niet altijd makkelijk werken.

    • Borderline is een ander woord voor onzeker. Onzeker over zichzelf: Of je wel leuk bent, Of je je werk wel goed doet, Of je iets kunt en of je wel gewaardeerd wordt om wie je bent en om wat je doet. Daar zit de kneep, dat je iemand laat merken dat het goed is wat ie presteert en dat niets fout is, maar dat het even anders ging dat verwacht en dat je altijd kunt verbeteren/ veranderen.

    • Binnen dit ‘Psychose Anders’-project wil ik me toch vooral richten op het verschijnsel dat we ‘psychose’ noemen, wat kan voorkomen binnen verschillende ‘beelden’ zoals schizofrenie en de bipolaire stoornis, zoals deze bestaan binnen het psychiatrische ‘dick-swaab’-wereldbeeld.

      Om nu ook bepaalde persoonlijkheidstrekken zoals die van de borderliner erbij te halen gaat me iets te ver, hoewel ik wel denk dat veel verschijnselen die hier op de site worden beschreven ook kunnen gelden voor de manier waarop er met de borderline-persoonlijkheidsstoornis wordt omgegaan, waarbij ik het dan vooral heb over de elementen als gestoorde hersenen, ziekte-terminologie en het onvermogen om vanuit een medisch model echt iets oorzakelijks te kunnen doen.

  27. Sharon, het was meer een spontaan idee. Ik begrijp je standpunt.

    Frederika ik heb zelf geen behoefte om in de kijker te lopen. Maar ik vind de ontwikkelingen van deze tijd wel erg zorgelijk en jammer dat er een verkeerd beeld naar buiten wordt gebracht.

    Bedankt voor jullie visies op borderline. Hebben we het toch even aangestipt!
    Hoop en leven voor iedereen!

  28. Michiel nav jouw reactie over het model in Finland, dan moet je wel het geluk hebben familie ed op je hand te hebben. Danwel dat ze het beste met je voor hebben. Want velen laten helaas het gezag gelden van de in hun ogen kundige psychiaters oid..

    Mijn contacten met (pleeg) familie zijn zo langzamerhand aardig uitgedund geraakt omdat ik weiger (mijn leven lang) medicatie te slikken. Where is the love? En geloof en vetrouwen.
    Ik ben erg gelukkig met mijn partner, mijn sociale leven en mijn werk.
    En ik koester de liefdevolle niet oordelende mensen.

    • Hoi Syl, in de ‘Open Dialogue’ therapie wordt in principe binnen 24 uur een bijeenkomst geregeld met patiënt, de psychotherapeuten en zijn netwerk. Als er sprake is van misbruik, seksueel of op andere manieren, dan worden deze personen uitgesloten.

      Zie geen beren op de weg die er niet zijn. Iedereen heeft een netwerk en als de crisis zo ernstig is dan heeft iedereen natuurlijk het beste met je voor. Al het andere zou bizar zijn.

      Het concept is eigenlijk heel simpel en er zijn eigenlijk geen problemen die het onmogelijk maken. Wel blijkt dus na 30 jaar van deze therapie dat mensen die te lang aan de medicatie hebben gezeten simpelweg niet meer geholpen kunnen worden, omdat hun hersens teveel beschadiging hebben opgelopen.

      • Michiel je uit je soms wat te stellig. Ik zie geen beren integendeel. Hoe vaak mogen emoties er niet zijn, ook in families niet. En als jij als gezinslid wel iets aan de kaak wilt stellen, kun je de gebeten hond worden.
        Ik hoop voor jou dat je wel familie hebt die onvoorwaardelijk van je houden dit is in mijn leven niet het geval.
        En ik weiger me te conformeren naar maatstaven die niet de mijne zijn.

  29. Hierzo alvast een mooi artikel en filmpje van het Finse ‘Open Dialogue’ project: http://beyondmeds.com/2011/03/21/finnishopendialogue/

    Overigens zou ik ook iedereen die serieus is over alternatieven willen aanraden om het boek van Robert Whitaker te lezen ‘Atonomy of an Epidemic’ hier staat alles zo netjes en objectief met niet te ontkennen statistieken en onderzoek in dat de serieuze persoon met klachten over de psychiatrie hier niet omheen kan.

    • ik ben dit lijntje nu een tijdje aan het lezen, en verbaas me toch enigszins over het ‘geklaag’ over de GGZ. Ik ben gelukkig nooit met hun in zee hoeven gaan – heb na maand psychose in PAAZ maastricht geen behandeling via deze instanties gezocht maar eigen koers gevaren, lang, zwaar, eenzaam maar zonder beinvloeding van psychiatrie gelukkig. Doch denk ik dat het mogelijk om de GGZ te injecteren met onze ervaringsdeskundigheid als je besluit je psychiatriecarriere een zetje in de andere richting te geven, bijv als voorlichter of hersteldocent, of ervaringswerker. Er zijn genoeg aanknopingspunten om jouw (onnodig lange) lijden om te vormen tot iets betekenisvols en de boosheid naar de GGZ (en onwetende arrogante psychiaters) los te laten. Als je maar gelooft dat je het kan. Er zijn herstelbewegingen, verbonden aan de GGZ die ook de internationale ontwikkelingen volgen en samenwerkingen aangaan. Probeer daar deel van uit te maken, hoe groot of klein ook, dan kan je een positief geluid laten horen, en gericht awareness en vibility creeren voor een menswaardigere benadering.

  30. Hoi ik heb eigenlijk niet veel tijd om te reageren,dus even nu.

    klopt dat ik dat van Michiel had gelezen over Finland,lijkt mij een heel mooi programma op het eerste gezicht.

    Vond nog even iets op wiki en nu weet ik wel dat wiki niet doorslaggevend is maar het lijkt er op dat wij hier in Nederland toch wel erg achter lopen lijkt mij.

    Ik zou willen dat meer “patiënten” en hun familie daar eens meer van doordrongen werden.dat wat de psych.in Nederland doet in een ander land heel anders gaat.

    groetjes moet weg

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Afzonderen_in_de_psychiatrie

  31. Ik ben zelf bip. 1 , ooit deze diagnose gekregen. Een derde van de psychosen zijn reaktieve psychosen, wat vroeger bekend stond als ‘hysterische psychose’. Dwz dat er een verdrongen bewustzijnsinhoud ten grondslag ligt aan de ogenschijnlijk ‘krankzinnige’ psychose. Ik ben zelf heel grondig te werk gegaan, heb mezelf altijd serieus genomen, ook alles uit mijn psychose wat ik niet direct kon plaatsen. Dat is volgens mij van cruciaal belang, jezelf altijd serieus blijven nemen.

    Ik ben er inmiddels wel achter wat bij mij de zo moeilijk te verdragen ervaring geweest is. Dat is denk ik voor iedereen anders, maar wat dit soort ervaringen gemeen hebben, is de in aanleg overspoelende aard ervan. Voorzichtigheid is dus geboden. Ik wil zelf minderen met mijn medicatie, tot waar het nog acceptabel en leefbaar is.

    De stress op mijn systeem die het verdringen van zoveel explosieve emoties, woede en doodsangst, want daar gaat het om, heeft veroorzaakt, vele decennia lang, heeft wellicht blijvende en onomkeerbare schade aangericht. Vergelijkbaar met wat jarenlang drinken, vet eten en roken aanricht in een hart. Dat komt ook nooi meer helemaal goed zonder medicatie.

    Maar ik tel mijn zegeningen, want ik ervaar mezelf nu al wel veel meer als ‘heel’, met een ongedeeld bewustzijn. En dat levert me veel minder stress op, en een aanzienlijke symptoomreductie.

    • Hallo Mikkie, ik ervaar het ook zo dat het verdringen van emoties zoals woede en angst (en verdriet) mogelijk een psychose kunnen veroorzaken. Omdat ik me sterk interesseer voor deze zaken ben ik benieuwd hoe je aan de informatie komt dat een derde van de psychoses reaktieve psychoses zijn?

  32. Hallo Christina,

    Bedankt voor je reaktie.

    Ik zal mijn bron noemen: ik heb het gevonden in een artikel uit het tijdschrift voor psychiatrie, 44 (2002) no.8, en het artikel is getiteld: ‘Psychose, trauma en traumagerelateerde psychopathologie’. De schrijvers: M. van Gerven, O. van der Hart, E.R.S. Nijenhuis en T. Kuipers.

    Het betreffende tekstfragment staat onderaan op p. 533.
    Het is te vinden op internet.

    Ik hoop je zo voldoende geïnformeerd te hebben.

    Groeten,
    Mikkie

  33. Hallo Mikkie, Christina en anderen,

    Even kort een reactie van mij t.a.v. re-actieve psychose:
    Ooit ben ik rand-psychotisch en mogelijk in een kort durende psychose geraakt. Dit laatste is wel sterk de vraag volgens mij (en deskundigen) onder andere, omdat ik zelf dacht psychotisch te worden c.q. te zijn.
    Deze klachten kreeg ik na het meemaken van een complexe, langer durend traumatische gebeurtenis waarover ik mijn verhaal niet kwijt kon en/of deze werd niet geheel geloofd. De dingen die niet geloofd werden, werden later (te laat) wel serieus genomen. Een goed voorbeeld in deze is dat ik achtervolgd werd.

    Ik ben dan ook van mening dat het niet kunnen uiten van emoties, gebeurtenissen e.d., dingen te veel oppotten om wat voor een reden dan ook (zo ook het moeten zwijgen, te veel vermijding), kan leiden tot een vorm van psychotisch worden.

    Groeten, Anne

    • Hallo Anne,

      het is goed dat je zelf ontdekt hebt hoe het bij je werkt. En ik hoop dat je iemand hebt gevonden bij wie je met je verhaal terecht kunt en die je gelooft. Alice Miller schrijft erover en psychiaters weten het. Als je geluk hebt kom je een goede psychiater tegen die jou niet veroordeeld of in de isoleercel laat stoppen, maar die gewoon naar je luistert en zonder oordeel jou je verhaal laat doen, dat is wat ik voor je hoop, omdat je daar recht op hebt. Frederika

      • Hallo Frederika,

        Dank je wel voor je reactie en je wens voor mij.
        Ik kan je zeggen dat ik toen ter tijd geen prettige psychiater had (understatement ;)) Het is inmiddels al weer zo’n 10 jaar later.
        Ook zag en zie ik eigenlijk geen psychiater (i.v.m. geen medicatie slikken). Wel een psycholoog, welke mij geloofd en serieus neemt, zoals gelukkig veruit de meeste hulpverleners bij mij gedaan hebben). Verder krijg ik de behandeling die ik nodig heb voor mijn ptss (diagnose). Het is een onnodig lange weg voor me geworden om de juiste hulp te krijgen (zoals geldt voor té veel mensen in mijn ogen), maar ik ben er nu vooral blij mee. En met mij zie ik het dus wel goed komen 😉

        Er is meer context, verhaal, maar deze plaats ik niet op het internet. Wat je waarschijnlijk wel zult begrijpen 😉

        Groeten, Anne

      • Hallo Anne,

        Om eerlijk te zijn ben ik ook het beste geholpen door een psycholoog die mijn verhaal serieus nam en die me uit liet praten. Ik lees van jou dat jij ook een psycholoog hebt gevonden die je gelooft en serieus neemt. Gelukkig maar, want dat heeft een mens nodig.
        Heel veel mensen lijden aan een ptss, zeker na (gedwongen) opnamen in de GGZ, omdat daar juist angsten worden aangewakkerd en zich kunnen ontwikkelen.
        Je ging een onnodig lange weg, maar gaat nu de goede weg. Houd daaraan vast en laat achter je wat je niet meer nodig hebt. Daarbij is het te hopen dat jij mensen die lange weg kunt besparen, door je verhaal te doen en door mensen te wijzen op jouw hulpverlener, daarbij in ogenschouw genomen dat elk mens uniek is en dat geen mens hetzelfde reageert. Toch zijn er meer overeenkomsten tussen mensen dan dat je in eerste instantie denkt.

        Ik begrijp best dat je je hele verhaal niet op internet zet, dat is te privé.

        Groet Tea

    • Ja, daar ben ik het mee eens, Anne. Het niet kunnen uiten van emoties, moeten zwijgen enzovoorts waren bij mij ook belangrijke factoren.

  34. Hoi Mikkie, Christina, Tea, Anna…
    Ik zie steeds meer rode draad in bovenstaande verhalen. Het niet kunnen/mogen/durven uiten van emoties kan een grote rol spelen in het ontwikkelen van psychose. Zo was dat bij mij 20 jaar geleden ook het geval. Ik heb er heel lang over gedaan om te pinpointen waar de angel zat. In beginsel was het voor mij geen bestaansrecht te voelen… een soort ik ben niet ok maar als ik me nu maar koest houd, geen behoeftes heb en zeker geen aandacht vraag dan kan ik wel overleven in dit gezin, deze wereld… Dit pijnlijke, pijnlijke inzicht heeft me wel bevrijd na jaren van zoeken, (veel te) hard werken, en zoeken. En nu ben ik bezig met de nieuwe invulling van mijn leven. Ik geloof namelijk dat ik nu bewust kan kiezen om me wel te uiten, en anderen uit te nodigen dit ook te doen. Omdat ik zo lang hiervan verstoken was, ook van de keuze überhaupt, heb ik bedacht dat ik een soort Expressiefabriek moet gaan bouwen, al die expressie die er nog uitmoet, een inhaalslag maar dan op een positieve manier. Ik zou dan heel veel mensen uitnodigen met mij live in de fabriek te werken en de schoorsteen laten roken. Er hangen posters die compassie en geduld promoten. De machines zien eruit als grote trechters, en het werk is het proces van delen, het niet-geleefde en geleefde leven uiten. In die trechters vind een soort verbinding plaats van alle losse fragmenten, stukken verhaal, onelegante uitingen, halfbeleefde ervaringen. Het half-fabrikaat is dan een fijn concentraat, ontdaan van ruis, van drama, ongenuanceerdheid, en liefdeloosheid. Voor elk concentraat vind er een volgende bewerking plaats waar dan een bestemming, nieuw levenslot of bekrachtiging van potentie uit te voorschijn komt. Oh zou ik zo een fabriek kunnen bouwen, wie bouwde ermee? Ingrid

  35. Hoi Ingrid,
    Ik lees nu een boek over geweldloze communicatie erg leerzaam.

    Het geeft je een leidraad om je te uiten in compassie met de ander,het zorgt er ook voor dat je weer terug komt bij je gevoel en vooral ook wat je voelt en waarom.

    Heb je belangstelling het is van Marshall Rosenberg en je kan ook zijn naam intypen op Youtube, er staat daar heel veel van hem op.

    http://www.bol.com/nl/p/geweldloze-communicatie/1001004010930167/?Referrer=ADVNLGOT0020081001004010930167

  36. Ik ben zelf ook genezen van wat de psychiaters noemden een ongeneeslijke ziekte. Dit door eigen kracht en therapie, geen arts die mij heeft geholpen.
    Er word tijd dat de mensen en de overheid hun ogen werkelijk openmaken en zich realiseren van wat er voor banaliteit in de ggz gebeurd. Die zijn niks anders dan dieven!

  37. 10 jaar geleden hebben de artsen bij de diagnose bipolaire stoornis gegeven. Ik heb allerlei vervelende medicijnen geslikt en uiteindelijk Abilify gekregen. Dat medicijn werkt heel goed. Slik het nu 2 jaar en steeds vaker slik ik het medicijn niet. Ik neem nu het risico dat ik weer manisch word. Maar ik voel me prima. Ik heb geen enkele aanwijzing er een stijgende lijn is. Voel me normaal. Mijn psychiater zegt dat het ongeneeslijk is en dringt erop aan mijn medicijnen te slikken.
    Ik heb sterk het gevoel dat ik genezen ben. Ook omdat er geen verandering is opgetreden sinds ik steeds vaker de Abilify niet slik. Toch wil ik ook geen risico lopen. Wil het mijn omgeving en mezelf niet meer aandoen. Maar ik wil ook niet onnodig medicijnen slikken. Zou ik genezen kunnen zijn?

    • Beste Fleur,

      Bijzonder dat ‘de artsen’ bij jouw diagnose Abilify hebben voorgeschreven. Abilify is een middel om schizofrenie te ‘behandelen’. Toevallig las ik gisteren de folder maar de website waaraan gerefereerd wordt, (www.patientpoint.nl) is niet (meer?) bereikbaar.

      Anti-psychotica heeft op de lange termijn akelige bijwerkingen zoals je wellicht hebt kunnen lezen op PsychoseAnders.

      Veel sterkte en wijsheid toegewenst,
      Sharon

      • Beste Sharon,

        Dank voor je antwoord. Jammer dat de site niet bereikbaar is, had graag het artikel gelezen.
        Ja, Abilify wordt ook voor bipolaire stoornis voorgeschreven. Het werkt goed en heeft weinig bijwerkingen bij mij. Maar wat je zegt, wat zijn de gevolgen op lange termijn?
        Over 2 weken heb ik een afspraak bij m’n psychiater. Ik heb gisteren met mijn vriend besproken dat ik wil stoppen met dit medicijn. Uiteindelijk zei hij dat ik het zelf moet weten. Maar hij is heel bang dat het weer fout zal gaan. Ik ben benieuwd hoe mijn psychiater erover denkt! Ik weet dat hij vindt dat het ongeneeslijk is.

        Groetjes, Fleur

  38. lees dit eens ,het is erg dat de instelling zo met de kinderen om gaat en de voogd manager [naam verwijderd door redactie] keurt het goed en ook jeugdzorg voogd maneger keurt het goed en dat moet dan in het belang van het kind zijn de kinderen behandelen als een criminel ,maar lees dit maar eens

    In de loop van de tijd,zullen hier de verhalen geschreven worden.
    verhaal van moederke x. De machteloosheid de wanhoop ,het gevecht.

    En moederkevanx vecht en vecht.
    En de tijd zal leren ,hoelang nog!!!!….
    En nu.
    2013
    Isoleert,time-out,op slot kamertje.
    Het zal je kind maar zijn die er in zit.
    De kalender leeftijd is 14 jaar.
    Deze dag ,is ze verdrietig ,op haar been zijn schaafwonden.
    Die ik krijg te zien.
    Ik huil ,maar niemand ziet mijn tranen.
    Ze heeft pijn ,en waarom ?
    Ze is in de holding gelegd:
    en daarna geïsoleerd in een time-out ruimte.
    Dit is de gewone gang van zaken,als ze over haar toeren is.
    Over haar toeren ,om dat ze de wereld om haar heen ,zoveel onbegrip aan
    haar geeft.
    De wereld die haar boosheid niet begrijpt,en niet op weten te vangen.
    En ik sta machteloos ,en weet haar geen troost te geven.
    Want uit mijn gezinsleven is ze verbannen.
    Ik kan haar tranen niet drogen,op het moment dat ze me nodig heeft.
    Haar opvoeders ,weten wat goed voor haar is.
    IK HUIL MAAR NIEMAND ZIET MIJN TRANEN ,
    EN HAAR TRANEN WORDEN DIE GEZIEN?
    DE HOLDING EN ISOLEER DE TROOST DIE ZE KRIJGT.
    IS DE CAMERA…..ZE MOET IMMERS OP RUST KOMEN.
    (De prik pil werd al op haar 13 jaar gegeven)
    Omdat ze bang zijn dat ze zwanger word van een vriend die ze toen en nu
    nog niet had en nog niet heeft)

    • Beste Bezorgde moeder,

      Kun je misschien iets meer zeggen over je dochter en waarom ze in dergelijke omstandigheden is beland. Hoe zou je het liever gehad willen hebben? Misschien heb je ideeën ter verbetering? Hoe zie je de relatie met ‘psychoses’?

      Groet,
      Joost

    • Indringend, bezorgde moeder. Dank je wel dat je het deelt. Mijn gedachten gaan uit naar jou en je dochter.

  39. 2 jaar geleden raakte ik in een psychose. Mijn eerste en laatste durf ik nu wel te stellen. Het voelde, zoals mensen hierboven ook hebben geschreven, als ontwaken. De omslag echter is zo spontaan en heftig dat de buitenwereld en ook de psychiatrie het niet snapt. Je behoort immers te voldoen aan het beeld wat mensen van je hebben en wat er in je dossier staat. Ik voelde me kiplekker, sliep goed, zorgde netjes voor mezelf en was niet meer voor alles en iedereen bang. Tevens waren zwarte gaten in mijn geheugen verdwenen. Ik kon zelfs ineens naar feestjes. Vond het nog leuk ook! Mijn vrouw was er wel content mee. Ik ook. Psychiatrie echter niet. Die noemden het manisch. Het onbegrip dat ik kreeg zorgde ineens voor veel twijfel bij me. Waar ik voorheen altijd moeite moest doen om uit te leggen waarom dingen me niet lukten, moest ik me nu ineens verantwoorden waarom zaken wel goed gingen. Het gepieker, wat eventjes weg was geweest, was weer volop aanwezig. Paniekaanvallen ook. Dit innerlijke conflict leidde er toe dat ik letterlijk het gevoel had door te draaien. Dat gebeurde uiteindelijk ook. Ternauwernood ben ik ontkomen aan gedwongen opname. Het enige wat ik nog wilde was rust. Thuis heb ik rustig kunnen uitrazen. Periodiek moest ik wel naar de psychiater om te kijken hoe het ging. Dat was de afspraak en mijn vrouw kreeg het nummer van de crisisdienst. De boel is toen langzaam bedaard en sindsdien is mijn leven compleet anders dan voor de psychose. Eens per twee maanden bezoek ik nu nog de psychiater voor een babbeltje. Antwoorden heeft hij ook nog niet. In hokjes van de DSM pas ik in ieder geval niet meer.

    Uiteraard is alles niet helemaal koek en ei nu. Ik ben blijven zitten met een boel vragen. Ook kan ik me de psychose nog van minuut tot minuut voor de geest halen en soms als ik bepaalde objecten zie dan krijg ik flashbacks. Er zitten herinneringen in mijn hoofd aan dingen die ik destijds bewust gedaan heb, maar compleet absurd waren. Ik weet dat ik het was, maar ik was het niet. Vreemd. Ook het verleden voelt aan alsof het door een ander is geleefd, iemand zonder identiteit. Ik kan mezelf nu in de spiegel aankijken en herken me zelf erin. Het zelfvertrouwen neemt langzaam toe. Toch ga ik iedere keer wel weer met wat angst naar de psychiater, maar ook dat neemt af. Ik weet ondertussen ook dat ik tot veel meer in staat ben dan voorheen, maar vind het nog steeds moeilijk om daadwerkelijk aan de gang te gaan; stel dat het weer wordt aangemerkt als manie. Irreële angst uiteraard, maar oude gewoontes slijten nu eenmaal niet snel.

    Omtrent het stilzwijgen denk ik niet zozeer dat ze het bewust doen. In de psychiatrie kunnen ze niets met mensen die zich goed voelen. Je voelt je goed, bent ‘genezen’ en dan kun je gewoon gaan. Daarna gaan ze verder met de volgende persoon met problematieken. Meer kunnen ze niet, want zo is de psychiatrie niet ingericht. Daarin schuilt tevens een groot manco. Ze zijn niet in staat om te leren van dergelijke gevallen en een patient wordt na een hele heftige ervaring met minimale nazorg en zonder antwoorden losgelaten in de maatschappij. Dat alleen al kan een recept zijn voor terugval. Vooral als je er echt, door je verleden, alleen voor staat. Kan je jezelf wel in de nieuwe realiteit redden dan is het uiteraard minder een probleem, vooral als er iemand naast je staat.

    Daarnaast laten ze op wetenschappelijk gebied een boel liggen. Het is namelijk geen “spontane” genezing. Het lijkt er voor mij in ieder geval op dat het een soort van keiharde reset kan zijn. Het hele brein wordt aangezet en alles wat je weet, denkt, voelt, ziet, droomt, fantaseert is ineens realiteit. Niet echt praktisch en potentieel gevaarlijk, maar niet per definitie slecht of ziek. Naarmate het afzakt kan je steeds beter onderscheiden wat wel echt is en wat niet. De echte dingen blijven hangen en de niet echte zaken vervagen. Een uitgelezen kans om schoon schip te maken, mits je er de tijd en ruimte en vrijheid voor krijgt. Met ECT proberen ze ook dergelijke effecten te bewerkstelligen, maar dan door stukjes geheugen te wissen. In mijn geval heb ik alles mogen houden. Compleet afgebroken en nu alles weer op mogen bouwen. Constructief in plaats van destructief.

    Lotgenotencontact heb ik veel naar gezocht, maar was er niet of nauwelijks te vinden. Misschien is hier periodiek rondhangen wel een optie.

    • Ik kan herkennen wat je schrijft over de flashbacks en de bevreemding als je terugkijkt, ArendJan.
      In je verhaal zie ik ook, en dat merk ik ook vaker, de verwarring die ontstaat als er een grote kloof is (of lijkt te zijn) tussen je EIGEN beleving van de dingen en hoe anderen om je heen het zien. Dit op zich kan uiterst verwarrend zijn en ik denk vaak dat het meespeelt bij het ‘psychotisch worden’. De tegenstelling tussen wat je zelf ziet, voelt, hebt ervaren en wat de buitenwereld en naasten erover zeggen. Als die ‘buitenwereld’ dan ook nog over autoriteit en dwangmiddelen beschikt, zoals de psychiatrie, kan het conclict heel heftig worden.

    • Hoi Arend- Jan, helemaal mijn verhaal dit. Ik zit dit te lezen naar aanleiding van een kerst familieruzie. ( inmiddels bijna 2015)
      Ik heb de psychose ook ervaren als een re-set, ik noem het zelf altijd een mentale aardbeving. Ik voel me na medicatieafbouw alweer een jaar kiplekker maar word door veel mensen gewantrouwd omdat iedereen toch luistert naar het quasi wetenschappelijke taaltje van de psychiatrie. Bij mij werd mijn herwonnen gezondheid ook door meerdere instanties in het kader van manie of persoonlijkheidskenmerken geplaatst. Terwijl ik zelf gewoon weet dat ik er geestelijk op vooruit ben gegaan. Ook mijn familie heeft problemen met mijn nieuwe zelfverzekerdheid en optimisme en ik stuit dan ook op lagen in onze familiebanden waarvan ik het ontstaan niet had durven vermoeden.

      Groeten afx

      • Hey… als je dit leest…. hoe groei je daar uit dat je familie alles in zon ziektekader plaatst maar dat je zelf weet dat je gegroeid bent? Ik ben dat aant proberen maar vind dat supermoeilijk! Ik herken nu 2 jaar later heel veel van wat je schrijft. Zou je een beetje willen delen hoe jouw journey hierin was de afgelopen 2 jaar?

  40. Zelf heb ik meerdere perioden gekend van ruim 4 jaar dat ik zonder klachten was, zonder medicatie, ik dacht dan ook vaak ‘ik ben genezen’, totdat de boosdoener in de vorm van een depressie of (hypo)manie weer mijn leven kwam verstoren.
    Ik als geen ander wil geloven dat psychiatrische aandoeningen te genezen zijn, alleen ik heb het helaas nog niet mogen meemaken. Vanaf mijn 17e jaar tot nu mijn 61ste jaar heb ik er last van gehad. Ik ben altijd strijdbaar geweest, alleen merk ik nu sinds mijn laatste depressie, inmiddels al enkele jaren voor 100% afgekeurd, waar vecht ik eigenlijk tegen! Tegen iets wat steeds weer op mijn pad komt en waarom ik niet heb gevraagd.

    • De kans op afglijden is ook wel degelijk aanwezig. Sinds eind 2006 ben ik genezen maar sta ik ook anders in het leven en leer ik nog dagelijks. Juist anders leven en in mijn geval op een gezonde manier egoïstisch zijn heeft er voor gezorgd dat ik mijn kracht bij mij mocht houden. Ben zelfs gescheiden anderhalf jaar geleden, mijn man wilde zijn vrouw terug maar ik was niet meer zo, ik ben wie ik nu ben. Ik moet aan mijzelf denken en geef 80% van mijn energie aan een ander en geen 120% meer.
      Voor mij voelt dit heel natuurlijk en niet als een gevecht, ik ben een assertieve vrouw en ik mag zo zijn, het is mijn leven.
      Er zijn anderen in mijn leven gekomen, vrienden en mijn dochters vragen mij nu om raad en nog ben ik er niet , leren doe je je hele leven heb ik ervaren. Een gevecht zou het hooguit met anderen kunnen zijn m.i. Jezelf hoef je je alleen maar te herinneren.
      Sterkte

  41. Mijn ervaringen lijken erg veel op die van jou Sharon. http://www.earth-matters.nl/5/9822/gezondheid/magnesium-hielp-mij-van-mijn-depressie-en-de-medicijnen-af-te-komen.html
    Het is heel apart dat men in de GGZ vaak zelfs weinig kaas heeft gegeten van het afbouwen van de door hun voorgeschreven medicatie.
    Wanneer je uiteindelijk zelf achter de oorzaak bent gekomen, spreekt men dan liever over “dat je een knop hebt omgedraaid” dan dat je door iets wat voor hen onbekend is bent genezen. Erg apart als je bedenkt dat zij kort daarvoor nog zeiden dat je echt al hun voorgeschreven middelen zou moeten blijven slikken…

  42. Hallo! Joh herkenbaar dit! Ik zit in de fase boosheid op de psychiatrie. Dus fijn om dit te lezen.

    Ik kreeg een jaar geleden een psychose. En na 3 maanden ben ik gestopt met zware pillen en behandeling. Ik zag mijn crash in zon ander licht dan in voorlopige diagnose bipolar1! Ik zag het meer als te lang mijn echte ik onderdrukken en toen kwam de vulkaanuitbarsting. Als onderdeel van mijn al jaren lange innerlijke genezingsproces.
    Sindsdien ben ik aan het worstelen met stabilisatie, integratie en stigma. Vooral alleen want mensen in mijn omgeving begrijpen het meestal niet. Zwaar proces he….

    Ik vraag me ook af wanneer ik mijn certificaat krijg. Symbolisch gesproken. Gewoon dat stukje erkenning: wow jij hebt hard gevochten… je bent genezen verklaard en we willen van je leren… ipv: ja maar je was ziek…. dat doet me gewoon geen recht.

  43. Herkenbaar, ik ben ook kort manisch geweest en kreeg gelijk een stempel. Bij mij kwam de manie door het niet erkennen van mijn hoogbegaafdheid in combinatie van hoge werkstress en drie overlijdens dichtbij in korte tijd. Ik verbaas ne ook over de manier hoe hoer nee om wordt gegaan door professionals ik wil graag wetenschappers aansporen om hier meer onderzoek naar te doen. Het voelt frustrerend om niet serieus genomen te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: