In de Wurggreep van het Medische Model

Laatst ontving ik een bericht van een lezer van deze site. In dat bericht werd op een indrukwekkende wijze verwoord in wat voor een bizarre omstandigheden je terecht kunt komen als je eenmaal bent toegelaten tot het rijk der ‘geesteszieken’ en er écht uit wilt komen.

Stel je de volgende situatie eens voor: je hebt ooit in het verleden een diagnose ‘manisch-depressiviteit’ gekregen. Zoals gebruikelijk hoort bij dit pakket een farmaceutisch product, namelijk lithium. Inmiddels ben je er eigenlijk wel klaar mee en wil je weer een normaal leven beginnen.

Omdat je echter verslaafd bent geraakt aan de lithium wil je afkicken op een verantwoorde wijze. Het is in Nederland momenteel erg moeilijk iemand te vinden die bereid is je te helpen met het afkicken van geestmanipulerende medicatie (zie Afkicken van Medicatie). Je kunt dan bijzondere denkstructuren tegenkomen.

Als je je bijvoorbeeld verder redelijk goed voelt dan kan dat  in je nadeel spreken. Er kan dan gewoonweg beweerd worden dat je je zo goed voelt door het gebruik van de medicatie. Het kan dan om die reden worden afgeraden om af te bouwen.

Mocht je echter toch willen doorzetten omdat je van dat lithiumjuk af wilt, dan kun je het argument krijgen dat je een hersendefect hebt waarbij ook nog kan worden gesteld dat je bovendien een genetisch bepaalde hersenafwijking hebt die alleen via lithium in bedwang gehouden kan worden.

Als je dan vervolgens oppert dat je niet gelooft dat je een hersenziekte hebt dan is daar ook snel een reactie op te verwachten, namelijk dat je niet beseft dat je een hersenziekte hebt, maar dat is dan logisch omdat dat ook een kenmerk is van je ziekte: gebrek aan ziekte-inzicht (Het belang van Ziekte-Geloof).

Op deze manier kun je terechtkomen in de wurggreep van het medische model. Wat je ook zegt het is een kenmerk van je genetisch bepaalde hersenziekte of van een gebrek aan ziekte-inzicht.

Je wordt niet meer als volwaardig beschouwd en bovendien wordt je op deze wijze het recht ontnomen om zelf te bepalen wat je wilt dat er met je lichaam en geest gebeurt. Eigenlijk wordt je behandeld als een kleuter die wordt toegesproken door zijn ouders.

De enige manier om verder te komen is dan eigenlijk: ziekte-acceptatie en de daarbij behorende geestbeïnvloedende farmaceutische producten.

Mocht je uit wanhoop dan maar besluiten helemaal abrupt te stoppen met het innemen van je hersenbeïnvloeders dan is de kans groot dat je ontspoort voornamelijk vanwege de ontwenningsverschijnselen, wat alleen maar een bevestiging zal zijn voor de aanhangers van het medische model dat je echt aan een genetisch bepaalde hersenaandoening lijdt waar je zelf helemaal niets aan kunt doen: het is eigenlijk als een soort chronische kanker.

Mocht iemand suggesties hebben voor een manier om tóch uit deze wurggreep te komen dan kunnen daar ongetwijfeld mensen blij gemaakt mee worden.

Advertenties

27 Reacties

  1. […] Posted on 17 november 2009 by psychoseanders Voornamelijk geprikkeld door het artikel ‘In de Wurggreep van het Medische Model‘ ben ik verder gaan denken over de onderliggende boodschap die mensen krijgen als hen hulp […]

    • Hallo,
      Nou beste mensen. Ik heb niet alle reacties gelezen, maar ik ben nog nergens tegen gekomen of er mensen tussen zitten die zich ook meteen laten behandelen voor hun problemen. Ik heb op het moment ook niet veel zin om alles te lezen omdat het me allemaal ontzettend boos maakt wat er gebeurt binnen de psychiatrie.

      Na 20 gebruik van Risperdal en Venlafaxine steeds voorgeschreven binnen de GGZ (zonder voorgeschiedenis van psychose) constateerde de huisarts dat ik last had van de bijwerkingen van de Risperdal. Ik kwam bij hem omdat ik dacht dat ik misschien een schildklierafwijking had. Stopverf in mijn hoofd, lusteloos, onverschillig, moe en steeds trager. Ik keek hem stomverbaasd aan met de vraag hoe dat kon! Ik slikte het al zo lang en had nog nooit bijwerkingen gehad. De leeftijd misschien, suggereerde hij.
      Ik begon te zoeken naar wat ik eigenlijk slikte en ben me kapot geschrokken. Ik blijk dus 20 jaar lang een middel te hebben geslikt dat me (beginnende) diabetes heeft opgeleverd en naar wat ik me herinnerde van een paar jaar geleden toen ik er een jaar af was ook nog een bewegingsstoornis. En wie weet wat nog meer.
      Ik heb onmiddellijk mijn psychiater gebeld, die het oke vond. Deze nieuwe psychiater die ik sinds een jaar heb, is niet zo van de pillen zei ze later. Daar werd ik dus helemaal laaiend over. Want toen ze mijn psychiater werd en het op dat moment niet zo goed met me ging heeft ze wel de behandeling veranderd. Een volsagen nieuw beleid, zonder vooraf overleg met mij en mij via een verpleegkundige meegedeeld. Ik zou een persoonlijkheidsstoornis hebben. En iedereen ging zich ineens anders opstellen. Professionele afstand nemen. Niet meer bij mij op huisbezoek, maar ik moest ineens daar naar toe. En op mijn paniektelefoontjes wilden ze ineens ook niet meer actie ondernemen, want ik was te afhankelijk van ze geworden en moest leren mijn eigen keuzes te maken en mezelf te helpen.
      Ik raakte volkomen in de war, depressief. Ik voelde me afgewezen, gestigmatiseerd en niet serieus genomen. Dat liep uit op een suïcidepoging en later dat jaar op heftig automutileren. Dat had ik slechts eenmaal eerder gedaan, maar op zeer beperkte schaal en nooit echt gevaarlijk. Het was echt een heel bizar en krankzinnig jaar. Ik wilde dat hele jaar al weg uit de psychiatrie, maar durfde niet. Ik had ook miijn medicatie nodig (dacht ik) en de huisarts wilde het natuurlijk niet voorschrijven.

      Dit jaar april ben ik dus de Risperdal gaan afbouwen. Vrij snel ook. En tot mijn stomme verbazing ging ineens de zon schijnen. Ineens stond ik elke dag vrolijk op en voelde me de hele dag blij en gelukkig. Nee, natuurlijk niet aldoor, want er kwamen ook emoties bij. Maar die waren te dragen. Die mochten er gewoon zijn.
      Ik heb wel rare dingen in mijn hoofd gevoeld, een soort spanning en drukte en hoofdpijn. Maar dat verdween.
      Toen begon ik me heel erg boos te maken op mijn psychiater en de psychiatrie in het algemeen. En ik ging mijn psychiater confronteren met mijn boosheid. Over van alles en nog wat. Ik was heel erg verontwaadigd dat blijkbaar mijn gevoel zo lang was weggestopt door die troep, die ik helemaal niet nodig bijk te hebben. En waarom ze wel het beleid had veranderd en niet naar de medicatie had gekeken. Nee, dat zag ik verkeerd, want ze had van de vorige psychiater 240 patienten geërfd en geen tijd om naar al die medicatie te kijken. Huh??? Het zijn toch medicatie contacten???

      Enfin. Ik heb het uiteindelijk maar laten rusten.
      Maar ik begon na te denken. Hoe kwam het dat ik al een half jaar zo slecht sliep. Veel onrust in mijn lijf ’s nachts. En midden in de nacht wakker en dan vaak niet meer kunnen slapen. Als ik het met haar over het slapen had, zei ze dat slapen gedrag was en dat ik er een e-healtt module voor kon volgen. Jasses. Ik heb een prima slaaphygiëne en ik ga nooit naar bed met de gedachte dat ik misschien niet kan slapen. Ik doe veel aan meditatie voor ik naar bed ga en bouw de avond heel rustig af. Dus ik had het er maar gewoon niet meer over en ging gewoon steeds slaappillen slikken. Probeerde het vaak zonder, maar dat was een drama. Hoewel ik dat vrij lang kan volhouden.
      ik begon dus mijn antidepressivum te verdenken van of bijwerkingen of een verstopte oorzaak. En besloot af te bouwen. Ik had er haast mee en wilde haar toestemming niet afwachten. En ik wilde weten waar die paniekaanvallen van kwamen en dat hyperventileren.Ik heb een enorme stap gemaakt van 225 mg naar 75. Het leek wel een erg grote stap, maar ik had goed ginventariseerd hoe de curve van de onttrekkingsverschijnselen liep en durfde dat wel aan. Liever een keer heftig, dan meermaals beroerd.
      En ik had een veiligheid ingebouwd. Ik had ontdekt dat ik mezelf in hypnose kon brengen en daar veilig was.

      Die eerste week ging alles aardig goed. ik had wel wat last, met name van een verhoogde hartslag en wat andere dingen. Ik hield me gewoon lekker koest.
      Na een week voelde ik me helemaal oke, tot ik op een ochtend ineens pijn op de borst kreeg en last van benauwdheid. Dat had ik daarvoor ook al een tijdje gehad. Het had veel te maken met angst waarvan ik niet wist waar die vandaan kwam.

      Ik zal niet alles vertellen, want dat kan mensen bang maken en dat wil ik niet. Ik zal ongetwijfeld te snel hebben afgebouwd waardoor de paniekaanvallen heftiger werden, veel vaker voorkwamen. Maar het leken helemaal geen paniekaanvallen. Ik was er zelf gewoon helemaal niet bij. Had er amper iets van gemerkt en voelde er ook helemaal niets van.
      Mijn nachtangst werd ook heviger.
      Ik was er allemaal totaal niet van onder de indruk, want ik merkte er niets van en had er gewoon geen last van. Mijn omgeving wel. Mijn man was erg ongerust.

      Natuurlijk was mijn psyciater razend. Er kwam gewoon stoom uit haar oren toen ik bij haar kwam! Ik trok me er niets van aan. Ik dacht: verdomme, ik ben 60 jaar, ik weet wat ik wil en ik laat niet door iemand anders vertellen wat ik in mijn mond moet steken en hoeveel. Zeker niet van allerlei pillen die met mijn hersens klooien. Ik was er echt helemaal klaar mee. De relatie met haar was toch al verstoord en ik had al lang besloten om er weg te gaan.
      Ik heb gewoon gewacht tot de ergste aanvallen voorbij waren en alles wat rustiger werd.
      Toen ben ik gaan zoeken naar een hypnotherapeut. Ik had me nooit bezig gehouden met hypnose, maar ik was per ongeluk helemaal spontaan in mijn eerste zelfhypnose terecht gekomen en ik wist dat ik daar iets mee kon. Ik kon mezelf er suggesties mee geven om dingen te veranderen. Ik wist ook dat niemand je onder hypnose een suggestie kan geven die jij zelf niet accepteert. Dat weigert je onderbewustzijn gewoon. En ik wist ook dat ik volledige controle heb over mezelf als ik in zo’n staat ben. Dus ik wist gewoon dat het veilig is om hulp te zoeken voor de oorzaak van mijn angsten.

      Drie jaar geleden heb ik EMDR behandeling gehad voor mijn PTSS. Maar ik zat toen zwaar onder de medicijnen zodat alleen de bovenste laag behandeld kon worden en dit aanvankelijk een goed effect leek te hebben. Niemand begreep waarom het daarna ineens steeds slechter met me ging.
      Ik weet dat nu wel en zal daar verder niet op in gaan, want het gaat tot in mijn tienertijd terug, met ook daarna een heel leven vol vallen en opstaan. Maar ook een leven waarin ik weet dat ik mezelf uitstekend kan redden. En waarbij ik weet dat ik met een grote boog om de psychiatrie moet lopen. Want dat is mijn grootste valkuil
      Hulpverleners binnen de GGZ geven je het gevoel dat je patient bent, en hulpeloos. Alleen al het stigma van een diagnose uit de DSM, waar zo graag mee gewerkt wordt, werkt ziekmakend. Je wordt je diagnose als het ware en jij gaat er naar leven en ook je omgeving gaat je als een patient behandelen. En de medicatie doet daar nog een hele grote schep bovenop. Vanaf het moment dat ik de Risperdal ben gaan afbouwen, was mijn zelfvertrouwen vrijwel voortdurend aanwezig. Bovendien kon ik weer bij mijn gevoel. Daar kon ik door het verwerken van de hoofddtrauma’s toch beter bij blijkbaar, maar dat werd gewoon door de medicatie weer teniet gedaan. Ik gebruik mijn gevoel als een instument. Om aan te voelen wat ik nodig heb en wat goed voor me is. Ik werk gewoon veel met mijn intuïtie en laat mijn verstand daar ook meespreken. En ik heb een groot vertrouwen in mijn kracht. De kracht waar ieder mens mee wordt geboren, maar waar door (jeugd)ervaringen en opvoeding beschadigingen op komen.

      Ik laat mijn leven ook niet regeren door angst. Angst is een slechte raadgever. En ook angst is prima te verdragen. Als die angst te groot wordt, gaat je onderbewustzijn zich er vanzelf voor afsluiten. Tenminste, zo werkt dat bij mij. Je moet wel zorgen dat je er iets aan kunt doen en je er niet je hoofd bij verliest.
      Als je denkt dat er een angststoornis onder je medicatie zit, moet je zorgen voor goede vaardigheden om jezelf rustig te maken. Vaak weet je zelf het beste wat helpt. Mij helpt het contact met mijn hond veel. Er bestaat speciale therapie met honden om om te gaan met onzekerheid en angst, maar met je eigen hond kan het ook goed gaan.
      En zorg verder dat je actief blijft. Veel wandelen, fietsen, sporten als het kan. En veel ontspanning. Zorg dat je niet teveel in je hoofd komt te zitten. En probeer goed te slapen. Eventueel angstmedicatie kan ook helpen, maar daar kies ik zelf niet graag voor. Weer pillen, die je suf maken zodat je niet actief kunt worden.

      Ik lees goede verhalen over hynotherapie. Maar er zijn verschillende alternatieve therapieën die goed werken.
      Mijn advies is: kijk zelf goed wat je nodig hebt en onderzoek wat de oorzaak kan zijn van je medicijngebruik. Waarvoor heb je het gekregen.
      Kijk naar wat er gebeurd is in je leven en zoek daar een goede therapeut bij.

      Mijn boodschap is: vertrouw op je zelf en niet op pillen en hulpverleners. Zoek je eigen kracht op en maak daar gebruik van.

      Ik weet nu al dat ik straks weer mijn leven op kan pakken zoals ik dat vroeger deed. Ik zie weer perspectief in de invulling van een zinvol leven. Dat was helemaal weg. Mijn toekomst zag er grauw uit, met het uitzicht op verval en ziekte en afhankelijk zijn van anderen. Zo moet een mens niet leven. Deze pillen maken je gewoon zieker dan je in feite bent.

      Succes mensen

  2. Suggesties … dat is best ingewikkeld. Ik denk even hardop mee …

    Ik zou beginnen met “standvastigheid”. Niet vragen, maar aangeven dat je gaat afbouwen! Het begint bij het geloof, dat je baas bent over je eigen lichaam … wanneer dat geloof daar is, ben je in staat het ook uit te stralen. En wanneer je kracht uitstraalt, zal men meer open staan voor wat je te zeggen hebt!

    Het is gewoon niet heel handig om in één klap te stoppen. Dan moet je wel héél stevig in je schoenen staan, en bereid zijn door de grond te gaan. Althans ik heb er geen persoonlijke ervaring mee … maar volgens mij is het wel duidelijk, dat in één keer stoppen, er voor kan zorgen dat een zware onbalans de kop op steekt.

    Geef aan dat, doorgaan met medicatie geen optie is. Einde discussie! Wijs de behandelaar op de gulle middenweg … en dat het wel zo humaan is, om het rustig afbouwen te gaan ondersteunen. En dus kleinere porties te gaan verstrekken.

    Ga ook goed na, hoe je wilt afbouwen. Haastwerk is vaak geen goed werk. Doe het rustig aan, om de kans van slagen te vergroten. Zie het als stapje voor stapje … het onderdrukte los te gaan laten. Doe dit niet te snel … Het zou namelijk zo’n domper zijn, wanneer die behandelaar zijn gelijk bevestigd wordt. Geloof dat het kan! Geloof in jezelf!

    Zelf zou ik tussenstappen van een maand in het afbouwen te kort vinden. Ik zou de tussentijd zodanig lang willen laten zijn, zodat ik de verandering (het loskomende onderdrukte) waar heb kunnen nemen, en gestabiliseerd heb … dan is het weer vroeg genoeg voor de volgende stap.

    Met steun van de behandelaar zou de draaglast een stuk minder zijn, houdt daar rekening mee. De kans van slagen is belangrijker, dan de snelheid!

    Beter nog 5 jaar pillen, dan een leven lang toch? 5 jaar is waarschijnlijk wel lang … maar het gaat om het idee.

    Wat misschien ook een idee is … het niet zozeer te hebben over stoppen met pillen, maar aangeven dat je ietsje minder wilt nemen. En wanneer jij de volgende stap weer wenst te zetten, geef je weer aan minder te willen, enz, enz … tot jouw gewenste minimale hoeveelheid!

    En als het gelukt is, laat het de wereld weten, dat het kan!!! Daar kan je anderen mee helpen!

    Vraagjes:
    Zijn er lezers, die behandelaars kennen die stoppen/afbouwen wel ondersteunen?
    Of zijn er hier lezende behandelaars, welke ondersteuning zouden willen bieden, aan mensen welke willen minderen en/of stoppen?
    (anoniem mailen naar via de webbeheerder mag natuurlijk ook)

    Liane

    • Hoi Liane,

      Het is heel moeilijk om een arts of deskundige te vinden die jouw visie ondersteunt…. zelf ben ik ook in behandeling bij een homeopaat die mijn mening deelt en mij ook aanmoedigt om in mijn eigenkracht gelooft om langzaam af te bouwen…
      Ik heb ook aangegeven bij mijn voormalige zieleknijper dat ik wilde minderen….. Maar kreeg weer een typische reactie : je word weer psychotisch….
      Inmiddels ben ik 50mg ( zat op 300mg) seroquel mijn huisarts gaf in 1e instantie aan dat hij niet ,mee wilde werken, ik heb aangeven dat ik met de rug tegen de muur stond…Dus idd gewoon volhouden dat je het graag wil en vooral geloven in jezelf en je geen angst aan laten praten…

      Ik hoop dat je iemand vind die je wil ondersteunen..
      Succes!!

      groetjes Renate

      • Hallo Renate,
        Hoe is het verder gegaan? Heb je de medicatie helemaal kunnen afbouwen? Nog een terugval gehad? En in welk schema heb je afgebouwd?

      • dus er is geen lijst van mensen waarvan bekent is dat ze willen helpen met afbouwen van antipsychotica??

        John

    • hallo, wie heeft ervaring met afbouwen van antipsychotica..
      john

      • Hallo John, ik heb ervaring met het afbouwen van antipsychotica en ik ondersteun o.a. in het kader van PsychoseAnders ook anderen die willen afbouwen. Je kunt me bereiken via een mail aan Joost (zie de pagina ‘contact’).

  3. Hallo allemaal,

    Ik wil ook graag gaan afbouwen met medicijnen maar krijg van mijn psychiater rood licht. Ik gebruik 1000 mg Lthium en Resperdal. Vroeg of laat kom ik vrij van die medicijnen aangezien ik zelf baas ben over mijn lichaam en wat daar in gaat.

    Hartelijke groet,

    Arnoud

  4. Beste,
    Een opmerking: Lithium werkt helemaal niet verslavend.

    • Ik weet het niet hoor, maar als je er in een dag opeens mee stopt reageert je lichaam volgens mij toch niet neutraal.

  5. Ook ik ben gestopt met mijn medicatie, dit in overleg met de psychiater.
    Tips om te stoppen:
    – Zorg dat je goed geinformeerd bent, dus niet alleen de “psycho educatie” accepteren! als waarheid.
    – Zorg voor een goede nachtrust, goede voeding en lichaamsbeweging
    – Drink voldoende water!
    – Breng alleen die mensen op de hoogte dat je gaat stoppen, die jou visie ondersteunen of accepteren. Ik heb mijn familie niet op de hoogte gebracht dat ik gestopt ben, het veroorzaakt alleen maar veel paniek en meningsverschillen.
    – wees standvastig in je besluit, bereid het goed voor: ik heb er een half jaar voor uitgetrokken, en had een planning in mijn agenda gemaakt.
    – Wat mij ook geholpen heeft om uit de greep van de psychiatrie te komen: ik heb een essay geschreven met mijn eigen verhaal, mijn eigen ervaringen van de verschillende opnames en psychosen die ik heb mee gemaakt. Het is belangrijk dat je je eigen ervaringen en wijsheden tot uitdrukking hebt gebracht, zodat je het ook kunt afsluiten.
    – Een weg uit de psychiatrie kan jaren duren: bereid dit in alle stilte voor, werk zolang je nog in de psychiatrie zit met hen mee, maar wees kritisch!
    – Vertel andere mensen nooit jou diagnose! Psychiatrisch patient zijn is al erg genoeg, nog meer informatie verstrekken aan leken zorgt alleen maar voor meer tegenwerking om uit de psychiatrie te komen.
    – Om over na te denken: wat waren de positieve ervaringen van de verwarring/ psychose? is het werkelijk zo erg dat je voor de rest van je leven krampachtig moet proberen een psychose te voorkomen? Ik heb liever nog een psychose dan dat ik voor de rest van mijn leven medicatie moet slikken.

    • Goede adviezen!
      Wat betreft het niet op de hoogte stellen van je familie; tja… Daar ben ik zelf de mist mee in gegaan. Ik had hun begripvolle houding verkeerd geïnterpreteerd met als resultaat dat er nu sprake is van irritatie en een tijdelijke verwijdering.

      Ik bespeur (achteraf) dat er met me meegepraat is. Ja ja, natuurlijk ondersteunen we je visie, ja natuurlijk ga je je medicatie afbouwen en nee, natuurlijk heb je niets aan de psychiatrie.
      Maar toen puntje bij paaltje kwam, wisten ze niet hoe snel ze de psychiater moesten bellen. Jammer.

      Inderdaad een waardevol advies, Jantine….
      groet,
      Sharon

    • Na mijn eerste psychose heb ik 8 jaar medicatie geslikt,toen langzaam afgebouwd. 2 jaar zonder medicatie voelde me steeds beter.
      Kreeg in juli 2012 weer een psychose,werd in het ziekenhuis even plat gespoten.
      Na 3 dagen van totale rust werd ik weer helder en dacht meteen stoppen met die medicijnen, ik vroeg aan de arts of ze mij konden observeren zonder medicijnen.Dit mocht ,na 3 weken in het ziekenhuis kon ik naar huis.Het gaat nog steeds heel goed.Ik ben nu ook over de overgang heen en denk dat ik geen psychose meer krijg.
      Zowel dan maar weer even naar het ziekenhuis.

    • Beste Jantine,
      Wat fijn om te horen dat je eindelijk af bent van dat spul. Bedankt voor het delen van waardevolle informatie.
      Met mijn blanco psychiatrische voorgeschiedenis heb ik voor het eerst in mijn leven een psychose opgelopen in het buitenland en ben wonder bij wonder overgevlogen naar Nederland. Opgenomen geweest voor vier maanden. volgespoten met medicijnen. Voel momenteel lusteloos, last van zware acne en constipatie. Te horen gekregen van diverse artsen dat ik minstens twee jaar medicatie Zyprexa en lithium moet blijven nemen om de nodige terugval te voorkomen.

      Ik wil graag van de medicatie af zo veilig mogelijk op eigen houtje. Waarom, de artsen werken niet mee. Ik heb hen stellig duidelijk gemaakt dat ik me zelf niet herken in het ziektebeeld van manisch depressivieit zoals het beruchte psychiatrische bijbeboek DSM V beschrijft. Ik ben sterk overtuigd van de eigen zelfvermogen kracht van de mens.

      Mijn vraag aan jou en misschien ook andere ex-medicatiegebruikers, met welke medicatie ben je begonnen met afbouwen ? Verscheidene auteurs, zoals Breggin zijn van mening dat men met een soort medicatie, zou moeten afbouwen.

      Ik ben inmiddels gestart met het afbouwen van lithium, van 800 naar 600 in twee maanden. Ik heb niet zo heel veel gemerkt van de afkickverschijnselen. Volgende week wil ik heel voorzichtig zyprxa minderen van 20 mg naar 17,5 mg, En dan tenminste 2 maanden wachten.

      Hartelijke groetjes,
      Ik ben trouwens 30 jaar
      Teske

      • Teske, via de pagina ‘contact’ van deze site kun je me met je vragen benaderen als je dat wilt.
        Ik bouwde af in 2002 met de lithium, hierop volgde een ontwenningspsychose en een opname, waarbij ik – onder dwang – weer op medicatie werd ingesteld.
        In 2005 begon ik weer met afbouwen, ditmaal van Depakine (hoeveelheid weet ik niet meer) en Seroquel (300 mg).
        Zie evt. ook mijn artikelen ‘Geen Peuleschil’ deel 1 en 2.

    • Hi lezers, ik heb zonder overleg met mijn arts mijn traquilizers afgebouwd per 1/4 pilletje, heel langzaam dus. Nu zijn mijn andere medicijnen aan de beurt, die ik al 27 jaar slik, ja je leest het goed.
      Sterkte aan iedereen die gaat afbouwen en houd jezelf goed in de gaten samen met een aantal dierbaren.

  6. […] Psychose of Spiritueel On…jantine on Bodemloosheid als Doel: Verwar…jantine on In de Wurggreep van het Medisc…Sternsdorff on Afkicken van MedicatieDesiree on Psychose: Vriend in Vermo…Drie […]

  7. “ik heb nog liever een psychose dan dat ik voor de rest van mijn leven medicatie moet slikken”

    Helemaal mee eens. Zo erg hoeft een psychose niet te zijn, zolang je maar geen andere mensen lastig valt. Sterker nog een psychose kan heel verhelderend werken, maargoed dat is een ander onderwerp. 🙂

    Ik ben geen arts, dus ik weet niet hoe verslavend verschillende middelen zijn, maar wat mijn betreft heeft iedereen het recht om te stoppen met medicatie. Het staat zelfs in de grondwet dat een ieder voor zichzelf het recht heeft om te denken en innemen wat hij wil (met uitzondering van gedwongen medicatie in geval van een echt gevaarlijke situatie).

    Volgens mij mag een arts helemaal niet weigeren mee te werken om te stoppen met medicatie, zolang je geen gevaarlijke situaties veroorzaakt. Ik zou dan ook inderdaad niet vragen om hulp, maar hulp EISEN van de arts met stoppen.

    Ik heb zelf die troep geslikt en weet dus wat het met je kan doen. En ja het is een heel slecht plan om zonder hulp van een arts te stoppen.

    En inderdaad loop je het risico dat het tijdens of na de afbouwfase misloopt. Wat natuurlijk het medisch model in de kaart speelt. Maar ik moet zeggen: daar zou ik schijt aan hebben. Liever het risico op terugval dan levenslang zombie!

    • Hmmm heel interessant onderwerp… Ik heb twee psychoses ervaren in mijn leven, na de 2e heb ik trouw mijn medicijnen ingenomen, totdat ik mij los wilde maken van de psychiatrie en alles wat daarbij hoort… Ambulante zorg heb ik nu niet meer want ik het voegde voor mij geen extra waarde meer toe.
      Met mijn voormalige psychiater probeerde ik wil mijn medicatieafbouw te bespreken maar telkens weer werd ik weer bang gemaakt voor een nieuwe psychose.. dat was ik zo zat!!! Dan maar vragen aan de huisarts, nou die wilde in 1e instantie niet mee werken maar wel kon hij een spver mijn situatie en hulpvraag uitleggen.. Na 3 weken wachten tot de huisarts eindelijk een keer belde… hihihihihhihi ik maar beter weer naar de ambulante zorg gaan, want dan maar samen met psychiater afbouwen.. maar bij de desbetreffende organisatie ben ik al uitgeschreven. Ik zei tegen de huisarts is sta met de rug tegen de muur… uiteindelijk heeft mij 50 mg seroquel minder voorgeschreven…
      Ik vind ook dat ik het recht heb om de medicatie af te bouwen!! Het is ook beter voor mijn gezondheid!!

      groetjes renate

  8. Hallo Bas,

    je hebt eigenlijk geen (medewerking) psychiater nodig
    om verstandig af te bouwen.
    Wat dus wel belangrijk is, dat je VERSTANDIG
    af bouwt, en dat betekent ook met je levensomstandigheden rekening houden.
    Je kunt b.v. verstandig afbouwen wanneer je het
    boek van Peter Lehmann hierover leest.
    Het is er nog niet in het Nederlands.
    Ik hou mij overigens aanbevolen het (mede) te vertalen, tegen financiele vergoeding.
    Maar zo ver is het nog niet.
    Dus zul je het in het Engels of Duits moeten lezen.
    Overigens schreef de Nederlandse ervaringsdeskundige Wilma Boevink voorwoord
    bij boek op site Peter Lehmann.
    http://www.forumforfree.com/viewtopic.php?t=1468&highlight=lehmann&mforum=denieuwekerk

    .

  9. […] Wat mij ook opviel, was dat deze mensen zich het liefst verre hielden van de psychiatrie vanwege negatieve ervaringen en ze zich geenszins konden verplaatsen in ‘lotgenoten’ die zich identificeerden met de hun toebedeelde diagnose en de daarbij behorende medicatie. Meerdere personen vertelden mij dat ze het opgegeven hadden om anderen te attenderen op het feit dat er andere methoden bestonden om zich uit de wurggreep van de psychiatrie los te maken. […]

  10. […] of Spiritueel Ontwaken?Hoe we genezen van de bipolaire stoornis: ego-dood en het einde van 'normaal'In de Wurggreep van het Medische ModelHet Niet Kunnen Stoppen met DenkenSchizofrenie, Drugs en […]

  11. Gestopt met lythium nadat ik geen antipsychotica toegediend meer kreeg….wel slikte ik toen ritalin, dat hielp me weer ‘actief’ te worden en had ik een geloof dat Jezus ook voor mijn genezing aan het kruis was gegaan, althans ik proclameerde dat.. Even een tl,
    2005 gevraagd om diagnose Adhd, er wordt btw veelgeschreven over die vragenlijstjes maar de client kan die vragenlijstjes ook manipulatief invullen, ik wilde ritalin
    2006 zonder de ritalin ooit voorgeschreven te hebben belande ik in n psychose, of in ieder geval in n opname. Wel had ik zelf middelen gebruikt in de tussentijd, dagelijks blowen en af en toe amfetamine, bij gebrek aan.. En om de stress en het trauma waar ik mee liep maar te verdragen. Op mijn menu, lythium, zyprexa wat na een maand vervangen werd door risperdal… Elllllllllendig! Zo depri en suicidaal en ook een verstoorde hormoonhuishouding, na een half jaar mocht ik stoppen met antipsychotica. De lythium niet maar vond het supermoeilijk om het (op tijd) te nemen. De voorgeschreven 1200 mg zelf ‘aangepast’ naar 1000 en dit gecommuniceerd.
    In oktober 2007 de lythium gestaakt, aangekondigd, maar ik was boos, zo boos… Stik drin. Kreeg n receptje lorazepam mee. Party hard! Ik liet me dopen (ik wilde mn zonden (en die van een ander) loslaten en ging n week later lekker los op mdma. Nog steeds, of alweer, dagelijks blowen en wat amfetamine voor noodgevallen in de vriezer. Weekje later teveel gedronken, hoewel ik me er niets van kan herinneren, ik werd 12 uur na mijn laatste herinnering wakker in een ziekenhuis met een alcohol vergiftiging. Een paar dagen later kon ik weer terug naar ehbo, in elkaar geramd.. Ik durfde thuis niet meer te slapen en was of op de vlucht, of ik bleef wakker.
    Begin 2008 werd ik vanhuis gelicht na een ongelukkig keukenbrandje, meegevoerd naar politiebureau en na een paar uurtjes schreeuwend meegenomen naar de kliniek, nee niet weer! Een schande! Ja zeker, isolatiecel… Duurde maar anderhalve dag de isolatiecel. Ik snapte er niets van, ik zat in n blauwe enveloppe verpakt… Eenmaal eruit deed alles pijn, de kleuren van het interieur dan. Ik had een spuit gekregen en ik moest tijdens het eten mn pilletjes maar braaf innemen. No way! Ze hadden verschillende kleuren, probeerde vanalles en als ik ’n goeie bui had’wilde ik de helft aannemen. Dwangmedicatie werd besproken… Met alle gevolgen van dien, dus ik accepteerde de spuit. E was na 2 maanden uit de kliniek.

    Die heb ik een jaar gehad, en lythium dus. Maar mn leven suckte big time! Aangegeven, ik wil ritalin. Dat mocht niet, te gevaarlijk. Ik onderhandelde, dit was geen kwaliteit van leven. Eerst moest ik citalopram bij nemen, als dat niet werkte mocht ik ritalin. Receptje aangenomen, enigszins geprobeerd maar ik had er geen vertrouwen in en wilde gewoon ritalin. Dus ik kreeg ritalin, naast de lythium. Ik begon weer te leven, ik vond een leuke kerk en kreeg daardoor normale contacten!
    Na een paar maanden ook een vriend, maar die merkte heus wel dat buiten de kerk en de avondactiviteiten mn leven lam lag. Ik wilde hem niet kwijt, de lythium wel, dus zakte naar 800 mg en liet het uiteindelijk gewoon los en proclameerde mn genezing. Ik blowde ook niet meer.
    Of ik echt afkickverschijnselen had? Weet ik niet goed meer, ik hield me toen wel vast aan andere zooi, ritalin dus. Die vergat ik ook steeds vaker, en ach, die dosis was ook maar klein…

    Inmiddels bijna 4 jaar van al die rotzooi af, alleen nog migrpriv bij migrainne, ook steeds minder vaak, geen drugs.. Bijna nooit alcohol…
    Voormij heeft Jezus mijn leven gered en moest ik zo diep gaan (de 2e psychose ervaren) om te weten dat de wereld me niets bracht dan ellende. Ok, misschien was de kerk wel een massapsychose.. Maar ik ben opgeknapt. Mn leven heeft weer zin, ik ben getrouwd en gelukkig. Niet meer afhankelijk van ggz of drugs. Oja ik ben nu bijna 34, nog wel minder fit dan vroeger, 25 kilo erbij die erniet af lijkt te gaan.

  12. Hallo, ik ben het grotendeels eens met de schrijver van dit artikel. Ikzelf ben nu veetig jaar vrij van medicatie, ik ben opgenomen geweest met een psychose in een gesloten afdeling, heb in de isoleercel gezeten met veel Haldol en Temesta pillen. Ik riep op een nacht tot Jezus: als u bestaat, haal me hier dan uit! Dat zelfde moment ervaarde ik een bovennatuurlijke rust en vrede in mijn hart, en begon ik aan een stapsgewijs herstel, met hulp van mijn kalme nuchtere vrouw, die met een confronterende houding mij steeds een “spiegel” voor hield als ik weer in oude patronen terug dreigde te zakken!
    Daarbij leerde ik uit de Bijbel dat God mij onvoorwaardelijk lief heeft, en zijn werk in mij ook zal volbrengen! Hij wil in ieders hart een nieuwe mens creëren die wel moet willen groeien in volhardend geloof! Vanuit het reddend Evangelie! Ik heb nog steeds een latente bipolaire handicap, maar Christus is veel sterker dan mijn handicap, ik vertrouw me aan Hem toe en zo beheers ik mijn “zwakheden”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: