Na 7 Jaar zelfstandig vrij van Lithium: een afkickverhaal

Na enkele dagen terug de afbouwervaringen te hebben geplaatst van Q, kan ik vandaag de ervaringen delen van Sharon die na 7 jaar op eigen kracht erin geslaagd is geleidelijk haar lithium af te bouwen tot nul en er zich opperbest bij voelt.

Graag plaats ik op deze site meerdere ervaringen van mensen die op verantwoorde wijze afbouwen met hun medicatie (verantwoord wil overigens niet zeggen met steun van aanhangers van het medische model!)

Hieronder de bijdrage van Sharon:

Het afgelopen jaar heb ik zeer voorzichtig mijn lithium gebruik afgebouwd. Ik wilde  niet over één nacht ijs gaan en las o.a. de boeken van Peter Breggin. Ik was me er goed van bewust dat –ook bij kleine stapjes-  de symptomen van de allereerste ‘psychose’ konden terugkeren. Ofwel dat dit ontwenningsverschijnselen konden zijn van het ruim 7 jaar medicijnen slikken die de chemie in de hersenen veranderen.

Uit video van Evanescence - Lithium (link)

Afgelopen april had ik mijn inname afgebouwd van 800mg tot 200mg. Ik werd langzaamaan extreem gevoelig. Alle indrukken kwamen heftiger binnen, ik werd emotioneler en had het gevoel alsof ik 20 koppen koffie gedronken had. Signalen die erop wezen dat ik inderdaad misschien afstevende op een ‘ontwenningspsychose’.

Ik was er niet bang voor; ik was vastbesloten hierdoor heen te komen zonder verdere medicatie. Uiteraard wilde ik me dit mijzelf en mijn naasten liever besparen dus hield ik mijn gemoedstoestand goed in de gaten.

Het gebeurde toch… Mijn familie, die gelukkig achter mijn beslissing had gestaan de lithium af te bouwen, hield (van afstand) ook een oogje op me. Ik was er heel stellig in dat ik NIET opgenomen wilde worden in de instelling waar ik de vorige drie keer (gedwongen) beland was.

Dit waren voor mij traumatische en vernederende ervaringen geweest waar ik niet gehoord werd en waar anti-psychotica de enige ‘remedie’ was. Mijn familie bracht mij echter toch naar deze bewuste instelling om een gedwongen opname te voorkomen zo werd mij later verteld.

Nu was ik daar dus ‘vrijwillig’. Ik bleek niet in staat de juiste antwoorden te geven op de vragen van de psychiater en er werd enorm veel druk op me uitgeoefend om daar meteen maar te blijven. (Eigenlijk had ik in feite geen keus,  paradoxaal genoeg.)

Deze laatste opname heb ik als een ultieme verschrikking ervaren. Ik had inmiddels de nodige ervaring met gedwongen opnames maar nog niet met de ‘vrijwillige’. Het was ontzettend verwarrend voor me. Ik was daar ‘vrijwillig’ maar de deuren gingen op slot; ik mocht niet naar buiten en ik mocht ook niet weg.

Iedere dag werd ik op dwingende wijze door de verpleegkundigen toegesproken. Men wilde dat ik temesta zou slikken en door een arts-assistent werd mij dringend aangeraden Risperdal in te nemen. Ik weigerde.

Toen na een week een verpleegkundige de deur voor mij opende zodat ik een rondje buiten mocht lopen, ben ik op de bus gestapt en naar huis gegaan. Ik bleef voornamelijk binnen en worstelde mezelf door mijn ‘psychose’ heen zonder extra medicatie behalve de 200mg lithium die ik was blijven slikken.

Drie keer kwam er een verpleegkundige bij mij thuis om te kijken hoe het met mij ging. Ik vond dit een aantasting van mijn privacy, onnodig en wilde dit helemaal niet. Hierin had ik volgens hen ook al geen keus.

Alles bij elkaar duurde de ‘episode’ ongeveer vier weken en benaderde deze de heftigheid van mijn eerste ervaring van ruim 7 jaar geleden.

Ik bleef vastbesloten de rest van mijn lithium ook (voorzichtig) af te bouwen en sinds ruim vier weken ben ik volledig medicijnvrij. Ik voel me nu prima en ben voornemens nooit meer psychiatrische ‘medicijnen’ in te nemen.

Mocht ik onverhoopt plotseling slecht slapen, houd ik wel wat slaappillen achter de hand. Voldoende rust –zeker in dit stadium- beschouw ik als zeer belangrijk.

Mijn ‘vrijwillige’ opname heeft er helaas behoorlijk ingehakt. De teleurstelling in mijn familie die tegen mijn wil toch weer contact opnam met de psychiatrie en ik voel woede ten opzichte van mijn ‘behandeling’.

Hoewel ik steeds vertelde dat ik mijn lithium aan het afbouwen was en het toch als bekend feit verondersteld mag worden dat daardoor de symptomen opnieuw op zouden kunnen treden, werd mij in de inrichting deze keer verteld dat ik waarschijnlijk leed aan paranoïde schizofrenie in plaats van een zgn. bipolaire stoornis. (Dit laatste etiket werd mij de eerder opgeplakt ook al had ik nooit last van depressies.)

Ik ben er nu zelfs nog meer van doordrongen dat de reguliere psychiatrie mij alleen maar van de regen in de drup heeft geholpen en ik hoop dat ik er nooit meer iets mee te maken hoef te hebben.

Het contact met mijn familie is nu (tijdelijk?) beschadigd geraakt en heeft een hoop andere zaken van vroeger bovengewoeld. Ik voel me beter en helderder zonder lithium en ben nu op zoek naar een therapeut die mij o.a. kan helpen sommige dingen uit het verleden een plek te geven.

In tegenstelling tot de zgn. ‘wetenschap’ van de psychiatrie, heb ik wel veel vertrouwen in de kundigheid van psychologie.

Uit onderstaand interview met een Amerikaanse psycholoog die cognitieve gedragstherapie toepast bij mensen met andere staten van bewustzijn, blijkt onder andere dat het wel degelijk mogelijk is succesvol mensen bij hun proces te ondersteunen.

Hij benadrukt overigens dat het belangrijk is vooral GEEN therapeut te kiezen die het biologische model van de psychiatrie aanhangt; deze mensen blijven immers hangen in de overtuiging dat je een aangeboren hersenafwijking hebt en dat ze dus weinig tot niks kunnen doen.

Ik hoop dat ook in Nederland therapeuten te vinden zijn zoals deze Ron Unger….

Ik ben me er van bewust dat ik er nog niet helemaal ben maar dat ik het ergste waarschijnlijk gehad heb en dat niets mijn verdere proces in de weg staat. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik uiteindelijk een wijzer, spiritueler en meer liefdevol mens kan worden en hoop dat ik in de toekomst wellicht andere mensen kan helpen die worstelen met hun ‘diagnose’ en het afbouwen van hun medicijnen.

Advertenties

Terugval na Afbouw en Wederafbouwwens

Zolang deze site in de lucht is zijn er contacten met mensen die gemotiveerd zijn om te stoppen met het nemen van farmaceutische producten die hun geest versuffen. Op deze site zijn er enkele bijdragen geweest over het afbouwproces en zoals te verwachten valt gaat dat afbouwen niet altijd zonder slag of stoot. Buiten de afkickverschijnselen dient aandacht besteed te worden aan de mogelijke werkelijke oorzaken van de psychose(s).

Buiten deze twee enorme uitdagingen zijn er ook allerlei andere mogelijkheden denkbaar waardoor mensen de controle over hun geest toch weer kunnen verliezen. In december 2009 schreef Q een bijdrage onder de titel ‘Een Succesvol Afbouwverhaal, een update‘. Hij vertelde daarin dat hij vergevorderd was met zijn afbouwproces, dat hij zich opperbest voelde en dat hij daarbij veel steun heeft gehad bij de natuurgeneeskunde en het aanpakken van entiteiten die in zijn systeem zouden zitten.

In de onderstaande bijdrage beschrijft Q hoe het hem vergaan is sinds december 2009.

In december 2009 heb ik mijn afbouwverhaal met de psychose-anderswebsite gedeeld. Hieronder volgt er een update van hoe het me vanaf toen tot nu toe is vergaan.

Nadat ik een drietal weken helemaal medicijnloos was en me beter voelde dan ooit, is er me weer wat negatiefs overkomen. Na een week van maar een 6-tal uren slaap in totaal ben ik op zaterdagochtend weer in een psychose-achtige toestand terechtgekomen. Ik herkende zelf mijn toestand niet als iets negatiefs maar mijn partner wist wel beter. Zij is op zaterdagmiddag gaan bellen en heeft het voor elkaar gekregen dat ik in een GGz-instelling opgenomen werd.

Dit was voor mij op dat moment de beste optie daar ik zelf toen de draad helemaal kwijt was.

De psychiater stelde me in op 10 mg Zyprexa en zei dat dat wel zou helpen. Niet dus, in de volgende twee weken is de medicatie opgeschroefd naar 20 mg Zyprexa. Maar ja aangezien ik al die twee weken niets deed dan op bed liggen en verder niets ondernam moest er nog iets meer gebeuren. Ik verzorgde mezelf helemaal niet, niet douchen dus en alleen eten wat mijn partner voor me meebracht.

Mijn SPV’er zag dat er iets moest gebeuren toen hij me bezocht had. Hij zorgde ervoor dat er een antidepressiva en een kalmerend middel toegevoegd werden aan mijn medicatielijst.

Ik dacht dat ik op een gesloten afdeling zat. Maar ja wat is afgesloten als je de kennis hebt hoe je een kiepraam een stuk verder kunt laten kiepen en hopla ik stond buiten. Gelukkig gebeurde dit overdag en werd ik meteen in mijn kraag gegrepen en naar binnen gebracht. Achteraf zie ik dit als een zeer gelukkige afloop van dat moment want anders hadden er gekke dingen kunnen gebeuren waar ik gelukkig niet al te lang bij stil hoef te blijven staan.

In het begin reageerde ik goed op de toegevoegde medicatie en ik mocht al snel onder begeleiding naar buiten. Later kon dit ook onder begeleiding van familie of vrienden zijn. Mijn toestand kon van dag tot dag heel erg verschillen. De ene dag ben ik met mijn goede vriend wandelen geweest en hij zei me dat hij helemaal niets aan me kon merken. En de volgende dag ben ik weer helemaal de draad kwijt. Dit ging zo van dag tot dag en zelfs soms van moment tot moment.

In de derde week van mijn verblijf moest ik bij mijn SPV’er op bezoek komen. Bel maar naar huis zei hij en vraag maar of je dit weekend naar huis mag komen. Och weet je wat geef me je partner maar even, en hij vroeg aan haar: kun je hem het hele weekend thuis hebben? Haar antwoord was positief en ik mocht het hele weekend naar huis met een overnachting.

Op zaterdagochtend voordat mijn partner me op kwam halen was ik al overgeplaatst naar de half-open afdeling. Ik kreeg hier meer vrijheden. Ik mocht alleen naar buiten als ik me maar af- en aanmeldde bij de verpleging.

Toen ik thuis kwam zei ik na een tiental minuten: Breng me maar naar het ziekenhuis terug. Ga maar rustig op de bank liggen en neem maar een kalmerend middeltje (Lorazepam) in zei mijn partner. Zo gezegd en gedaan bekwam ik na een vijftiental minuten en ben het gehele weekend thuis gebleven. Op zondagavond moest ik weer terugzijn en bij mijn terugkomst heb ik een gesprek gehad met een van mijn eerst verantwoordelijke verplegers.

Op een gegeven moment vroeg ik aan mijn eerste verantwoordelijke verpleger of ik mijn medisch dossier in mocht zien. Hierop reageerde hij met het volgende antwoord: Weet je wat, ik zal een samenvatting voor je maken want als je alles moet lezen wordt dat zoveel. Ik moet die samenvatting tot op de dag van vandaag nog krijgen.

In de vierde week mocht ik weer bij mijn SPV’er komen. Je mag nu het weekend naar huis en je mag twee nachten overblijven want je ontslagdatum is geplant over negen dagen. Dit viel me een beetje koud op mijn dak maar ik ging ermee akkoord. Na veel keren vragen kreeg ik diezelfde week ook bezigheidstherapie omdat ik de hele dag maar wat verloren rondliep. Nou ja van die therapie moet je je ook maar niet teveel van voorstellen. Deze was alleen maar gericht op wat tijdverdrijf.

Het kalmerend middeltje de (Lorezapam) werd snel afgebouwd en gezet naar zo nodig. Dit denk ik omdat het weekend thuis goed verlopen was. In de week na dit weekend werd ik op donderdag ontslagen. Ik zelf was er nog niet zo van overtuigd dat dit wel goed zou gaan, maar ja, om tien over tien stond ik buiten met mijn zyprexa en antidepressiva (Citalopram 20 mg) en een vijftal tabletten Lorezapam 10 mg. Deze laatste in te nemen als zo nodig.

Gelukkig want na thuiskomst bleek ik ze heel erg nodig te hebben. Ik had wel een vervolgafspraak voor de volgende donderdag met mijn SPV’er. Maar ja hoe moest ik een week doorkomen als ik de Lorezapam er al na een het weekend erdoor had. Mijn partner is toen op maandagochtend gaan bellen en de psychiater van dienst vond dat ik mijn Zyprexa die alweer gezakt was naar 10 mg moest ophogen naar 15 mg. Geen goede oplossing. Diezelfde maandag lig ik rond 6 uur zo van streek op de bank dat ik niets meer durfde en me zo angstig voelde dat er wel iets moest gebeuren .

Maar ja wat ging er gebeuren. Die maandag niet veel meer, maar de volgende dag begon mijn partner weer te bellen en ik kreeg diezelfde dag ’s morgens een afspraak met mijn SPV’er. Hij wist er ook geen goede raad mee en vroeg mijn psychiater om erbij te komen. Zij besliste op dat moment omdat ik waarschijnlijk afkickverschijnselen van de Lorezapam had. Het was beter dat ik dit middel elke morgen op een vast tijdstip zou in gaan nemen en niet als mijn lichaam erom vroeg.

Ik ging zeer tevreden naar huis met een recept voor een dertigtal Pammetjes. Dit gaf me zeer veel gemoedrust. Ik nam trouw elke morgen om acht uur een Lorezapammetje in en na een drietal weken dit gedaan te hebben, heb ik in samenspraak met mijn SPV’er besloten ze af te bouwen naar nul. Dit is me goed bekomen want na een zeer wisselvallige tijd ben ik opeens van woensdag op donderdag weer helemaal normaal. Ik voelde me niet rot meer en besloot toen om het normale levensritme weer op te pakken. Dit hield in dat ik weer een aantal uren per week ging werken. Dit heeft ook weer bijgedragen dat het goed is blijven gaan.

We zijn nu weer een aantal maanden verder en het gaat nog steeds goed. Ik heb besloten dat ik mijn medicijnen weer af ga bouwen naar nul. Mijn SPV’er steunt me hierin en komende donderdag heb ik een afspraak met hem en mijn psychiater en dan wordt er tezamen beslist hoe het we het afbouwen gaan doen. Ik ben erg benieuwd hoe de psychiater zal reageren op mijn voornemen om alles af te bouwen.

Ik kom nu ook nog steeds bij mijn natuurkundig genezer. Waarom is het volgens hem toch mis met me gegaan? Nou ja het is heel erg simpel. Ik deed heel erg veel Reiki bij mezelf en ben daardoor zo open komen te staan dat er weer een aantal entiteiten bij me zijn gekomen die ervoor gezorgd hebben dat het heel erg snel slecht met me ging. Dit verklaart ook dat nadat ikzelf deze entiteiten verwijderd had, dat het van de ene dag op de andere weer goed met me ging.

Een wijze les heb ik hiervan geleerd. Ik moet mijn leven lang ervoor zorgen gat ik goed dicht sta, zeker als ik Reiki geef aan mezelf of andere mensen. Ik weet nu hoe dat moet en dit geeft me ook de moed om weer te stoppen met medicijnen. Een ander positief gegeven is dat ik helemaal niets ingeleverd heb zowel geestelijk als mentaal.

Tot zover deze update. Hoe het me verder vergaat zal ik zeker laten weten.

Groeten Q.

Wat ik nog aan deze brief zou willen toevoegen is dat er een groot verschil is tussen het tijdelijke ‘noodrem’ gebruik van antipsychotica en het chronische gebruik ervan. Soms kan de overspoeling van het bewustzijn dermate beangstigend zijn dat er wel iets chemisch moet gebeuren. Zodra de geest echter weer voldoende scherpte terug heeft zou weer overwogen dienen te worden om niet langer aan deze chemische noodrem te blijven hangen.

Verder is opmerkelijk aan dit verhaal dat er een afhankelijkheid van de benzodiazepine kan ontstaan die ook tot afkickverschijnselen kunnen leiden die ook abusievelijk gekoppeld zouden kunnen worden aan een mogelijke psychotische ontregeling.

Het afkicken van antipsychotica kan een hele onderneming zijn. Ik zou mensen willen motiveren om niet bij de pakken neer te gaan zitten zodra het een keer mis gaat. Het is hierbij in mijn ogen wel zaak om het altijd zeer voorzichtig te doen, met kleine afbouwstapjes, waarbij je ook probeert oefeningen te doen om je geest te scherpen.