In de Wurggreep van het Medische Model

Laatst ontving ik een bericht van een lezer van deze site. In dat bericht werd op een indrukwekkende wijze verwoord in wat voor een bizarre omstandigheden je terecht kunt komen als je eenmaal bent toegelaten tot het rijk der ‘geesteszieken’ en er écht uit wilt komen.

Stel je de volgende situatie eens voor: je hebt ooit in het verleden een diagnose ‘manisch-depressiviteit’ gekregen. Zoals gebruikelijk hoort bij dit pakket een farmaceutisch product, namelijk lithium. Inmiddels ben je er eigenlijk wel klaar mee en wil je weer een normaal leven beginnen.

Omdat je echter verslaafd bent geraakt aan de lithium wil je afkicken op een verantwoorde wijze. Het is in Nederland momenteel erg moeilijk iemand te vinden die bereid is je te helpen met het afkicken van geestmanipulerende medicatie (zie Afkicken van Medicatie). Je kunt dan bijzondere denkstructuren tegenkomen.

Als je je bijvoorbeeld verder redelijk goed voelt dan kan dat  in je nadeel spreken. Er kan dan gewoonweg beweerd worden dat je je zo goed voelt door het gebruik van de medicatie. Het kan dan om die reden worden afgeraden om af te bouwen.

Mocht je echter toch willen doorzetten omdat je van dat lithiumjuk af wilt, dan kun je het argument krijgen dat je een hersendefect hebt waarbij ook nog kan worden gesteld dat je bovendien een genetisch bepaalde hersenafwijking hebt die alleen via lithium in bedwang gehouden kan worden.

Als je dan vervolgens oppert dat je niet gelooft dat je een hersenziekte hebt dan is daar ook snel een reactie op te verwachten, namelijk dat je niet beseft dat je een hersenziekte hebt, maar dat is dan logisch omdat dat ook een kenmerk is van je ziekte: gebrek aan ziekte-inzicht (Het belang van Ziekte-Geloof).

Op deze manier kun je terechtkomen in de wurggreep van het medische model. Wat je ook zegt het is een kenmerk van je genetisch bepaalde hersenziekte of van een gebrek aan ziekte-inzicht.

Je wordt niet meer als volwaardig beschouwd en bovendien wordt je op deze wijze het recht ontnomen om zelf te bepalen wat je wilt dat er met je lichaam en geest gebeurt. Eigenlijk wordt je behandeld als een kleuter die wordt toegesproken door zijn ouders.

De enige manier om verder te komen is dan eigenlijk: ziekte-acceptatie en de daarbij behorende geestbeïnvloedende farmaceutische producten.

Mocht je uit wanhoop dan maar besluiten helemaal abrupt te stoppen met het innemen van je hersenbeïnvloeders dan is de kans groot dat je ontspoort voornamelijk vanwege de ontwenningsverschijnselen, wat alleen maar een bevestiging zal zijn voor de aanhangers van het medische model dat je echt aan een genetisch bepaalde hersenaandoening lijdt waar je zelf helemaal niets aan kunt doen: het is eigenlijk als een soort chronische kanker.

Mocht iemand suggesties hebben voor een manier om tóch uit deze wurggreep te komen dan kunnen daar ongetwijfeld mensen blij gemaakt mee worden.

Moe van het Psychiatrisch Web: Tijd voor Verandering

Het is nu bijna een jaar geleden dat ik begonnen ben met het opzetten van dit project ‘Psychose Anders’. Al enkele weken bekruipt me steeds vaker het gevoel alsof het belangrijkste eigenlijk wel gezegd is. Alsof het tijd wordt om een andere fase in te gaan.

Ik ben van mening dat er werkelijk sprake is van een haast onontwarbare kluwen waarin de ‘patiënt’, de hulpverlener, de maatschappij lijken vast te zitten. Zo heb je hulpverleners in allerlei soorten en maten waarbij iedereen (inclusief ondergetekende) zo zijn eigen theorieën heeft over hoe iemand weer beter kan worden of kan leren omgaan met zijn ‘handicap’. Zo heb je ook ‘patiënten’ of  ‘cliënten’ die soms als een wilde tekeer gaan tegen het establishment en de verschrikkelijke diagnosefabrieken die iedere menselijke waardigheid vernietigen: die hulpverleners verketteren als stromannen van een duivels systeem.

Dan heb je patiënten die zich juist weer heel makkelijk vereenzelvigen met de patiëntenrol en verder zwijgzaam accepteren dat er iets grondigs en voor altijd mis met ze is en zal zijn. Een rol die weer koren op de molen is van degene die afhankelijk zijn van zieke mensen zoals vooral de farmaceutische ziekte-profiteurs die hun mega-tranquillizers als zogenaamde gespecialiseerde anti-psychotica aan de man brengen.

Een boodschap die maar al te graag wordt omarmd door veel artsen uit de psychiatrie die nu eenmaal graag kijken naar mensen als wandelende fysieke systemen met allerlei verstoorde fysisch-chemische processen.

Dan wordt er door sommigen gestreden tegen stigmatisering van psychiatrische patiënten. Dit is natuurlijk op zich een prachtig streven, maar ook zie je maar al te vaak dat mensen met een psychiatrische achtergrond het stigma willen bestrijden door andere mensen te laten accepteren dat ze een ziekte met zich meedragen waarvoor ze nou eenmaal medicatie moeten nemen, alsof het gaat over diabetes.

Mensen met een fysiek handicap worden anders benaderd en mensen met een psychisch handicap worden ook anders benaderd, en zeker als ze zelf er ook van overtuigd zijn dat ze in wezen ‘ziek’ zijn in hun hoofd.

Als je eenmaal in de psychiatrische molen terecht bent gekomen lijkt het lastig er weer uit te komen. In mijn ogen is de werkelijke manier om af te rekenen met stigma ook om daadwerkelijk je geest weer schoon te krijgen: dat je geen medicatie meer inneemt en dat je ook niet langer accepteert dat je een psychiatrische ziekte hebt die je verlamt.

Alleen moet het daar natuurlijk niet bij blijven: ook al zijn die factoren erg belangrijk er zijn ook zeker redenen geweest waardoor iemand in de psychiatrie is beland en daarvoor is gewoonweg ook durf en lef nodig en goede begeleiding om daar werkelijk verder in te komen.

Het lastige van het huidige gezondheidszorgsysteem is dat je eigenlijk vooral een ziekte in wordt gepraat met daarbij de medicatie-ondersteuning waardoor je de confrontatie met de oorzaken aangaat met één been en één oog.

Onder ideale omstandigheden zouden er her en der in het land huizen dienen te worden opgericht waarin mensen in de gelegenheid worden gesteld om af te kicken van hun medicatie-verslaving onder specialistische begeleiding. Ook zouden ze hulp dienen te krijgen in het geestelijk afkicken van hun ‘ik ben een patiënt met een ongeneeslijke psychiatrische ziekte’-denkbeelden om dan in volle geestkracht de confrontatie aan te kunnen gaan met de demonen van hun verleden.

Het is triest dat mensen die juist opgeleid zijn om mensen te kunnen helpen in deze helende confrontatiereis vaak ook geschoold zijn in het denken in termen van ziekte en medicinale onderdrukking of oppepping en tegenwoordig ook verplicht zijn om te registreren in DBC-termen.

Binnen het Soteria-gedachtegoed is er vooral ruimte voor mensen die als het ware ‘hun hart op de juiste plek hebben zitten’ waarbij de opleiding niet eens werkelijk van groot belang is. Ervaringsdeskundigen zouden ook een rol kunnen spelen in de rehabilitatie van mensen met een psychiatrisch verleden, maar zij ontberen ook toch vaak inzicht in de verschillende werkingsmechanismen van de geest.

Misschien moeten we gewoon accepteren dat er veel mensen dermate beschadigd zijn dat ze niet de kracht of het vermogen hebben om door te dringen tot de werkelijke oorzaken en daardoor ook niet in staat zijn om bepaalde aangeleerde verdedigingsmechanismen of copingstijlen te wijzigen.

Misschien moeten we ook accepteren dat het leven gewoon te moeilijk en te zwaar is voor veel mensen. Deze maatschappij heeft ook zeker zijn maffe kanten waar je misschien ook wel een beetje afgestompt voor moet zijn om er volledig in mee te draaien. Toch weiger ik te accepteren dat je niet zelf als onderdeel van het geheel een bijdrage kunt leveren tot het veranderen van bepaalde mechanische patronen in de samenleving en ook een ‘ik ben het slachtoffer van een zieke samenleving’-houding is wel een makkelijk excuus om het leven niet aan te gaan.

Zou het niet mooi zijn als steeds meer mensen de weg naar binnen weten te vinden? Een weg richting het hartsbewustzijn waarbij ze onderweg de ene na de andere schadelijke gedachte tegenkomen die ze kunnen leren neutraliseren? Dat er een cultuur ontstaat waarin mensen niet zozeer worden beoordeeld op de grootte van hun auto, baan, inkomen of huis, maar dat ze eerder worden beoordeeld op hun vermogen in vrede met zichzelf te leven.

In het begin van dit artikel suggereerde ik dat het tijd werd om een andere richting in te slaan. Ik vermoed dat ik graag steun zou willen geven aan een beweging waarin mensen leren een meditatievere levenshouding te ontwikkelen. Een levenshouding waarin woorden als zelfvertrouwen, zelfhelend vermogen en levensvreugde een belangrijke rol spelen. Welke gedachten of emoties zou je kunnen zien als giftig en welke juist niet?

Ik kan me voorstellen dat de nodige lezers zullen afhaken zodra ik begin te spreken over het verkennen van de weg naar het hart, maar ik denk dat daar uiteindelijk de werkelijke oplossing te vinden is. Een weg die bewandeld dient te worden met een niet-chemisch beïnvloedde geest die nieuwsgierig en vol vertrouwen probeert te leren luisteren naar de wijsheid die in iedereen schuilgaat.

Afkicken van Medicatie

Begin augustus 2009 kreeg ik een mailtje van een lezer met daarin een interessante vertaling van een boek van John Breeding uit 2003, getiteld ‘the Necessity of Madness‘. In dit fragment wordt verder ingegaan op aspecten die kunnen optreden bij het afkicken van psychofarmaca, oftewel farmaceutische producten die invloed uitoefenen op de werking van de hersenen.

Er is al eerder binnen psychose-anders geschreven over het afbouwen van medicatie. Ik wil nogmaals benadrukken dat ik geen medicus ben en dat het verstandig is om af te bouwen (of af te kicken) in overleg met een psychiater. Graag zou ik ook iedereen willen vragen namen te geven van psychiaters/artsen die mensen wél willen helpen met het volledig afbouwen van neuroleptica/antipsychotica.

Indien de cliëntenbeweging in kracht zou toenemen dan zou er in mijn ogen ook aandacht besteed dienen te worden aan het oprichten van een ‘afkickhuis’ voor mensen die begeleid willen worden in het afkicken van psychofarmaceutische producten.

In mei 2010 kwam er een nuttige bijdrage van Jantine. In deze bijdrage goede adviezen die je kunnen helpen bij het afbouwen van psyche-beïnvloedende middelen.

De beslissing om medicatie af te bouwen

De beslissing om medicatie af te bouwen heeft betrekking op alle reeds genoemde overwegingen en meer. Accurate informatie met betrekking tot de natuur van menselijke wezens (in essentie goed, intelligent, levenslustig en behoorlijk capabel om te genezen van de effecten van psychische pijn zonder drugs / medicijnen) is vitaal. Van bijzonder belang is weten dat het fundamentele mechanisme van psychische genezing, emotionele expressie is. (huilen, trillen van angst, stormachtige woede, lachen om schaamte etc.)

Om psychiatrische medicijnen af te bouwen, moet je begrijpen dat de uitoefening van biopsychiatrie, in dit geval dus drugs, specifiek bedoeld is om emotionele ontlading te onderdrukken en om de echte uiting die nodig is voor heling, te stoppen.

Biopsychiatrische theorie interpreteert jouw spontane pogingen om aandacht te vestigen op jouw nood en deze te laten zien, niet als de belofte van een mogelijk herstel, maar als symptomen van een angstaanjagende ziekte, – een ziekte die chronisch is en ongeneeslijk, hanteerbaar met ‘medicatie’. Schudden, trillen en overweldigd zijn door angst wordt gelabeld als ‘paniek stoornis’ en onderdrukt met drugs. Het is beter dit te zien als spontane ontlading van paniek die vastgehouden werd in het lichaam.

Terugtrekken en in melancholie verzinken wordt gelabeld als ‘depressie’ en ‘behandeld’ met drugs – een noodzakelijke periode van terugtrekken naar een dieper verdriet of de moed vinden grote angst onder ogen te zien, wordt ontkend. Biopsychiatrische theorie is niet gebaseerd op wetenschappelijke feiten; het is bijgeloof.

Om effectief psychiatrische medicijnen af te bouwen, heb je nog een ander gerelateerd stukje informatie nodig. Ik heb veel mensen pogingen zien doen om te stoppen met psychiatrische drugs alleen maar om te ervaren dat een verergering van ‘symptomen’, werd geinterpreteerd als bewijs dat ze nog steeds drugs nodig hadden.

Verbazingwekkend genoeg lijkt het erop dat de meerderheid van de psychiaters of niet erg bekend is met het proces van het afbouwen van medicatie ofwel zeer diep in de bijgelovige overtuigingen van de biologie -gebaseerde psychiatrische ziekte is ondergedompeld. In ieder geval, het typerende dat gebeurt, is dat de ‘verergering van symptomen’ onmiddellijk geinterpreteerd wordt als bewijs dat je nog steeds ziek bent en medicatie nodig hebt.

Om te stoppen met psychiatrische medicijnen, is het essentieel om de simpele waarheid te weten en te benoemen; namelijk, dat je aan het afkicken bent van drugs. Je bent verslaafd aan één of meer stemmings- veranderende chemicaliën en je bent fysiek en / of psychisch afhankelijk. Daarom moet je door het proces van afkicken van drugs.

Biopsychiatrie negeert de ontwenningsverschijnselen van medicijnen en interpreteert deze verschijnselen als bewijs van ‘geestelijke ziekte’. De waarheid is dat het vaak meerdere maanden duurt om van de ontwenningsverschijnselen af te komen en je zult grote moeilijkheden hebben om de conditie van je mentale status te kennen totdat het afkicken compleet is.

David Cohen, één van de top onderzoekers in de wereld op het gebied van psychiatrisch medicijngebruik en het afbouwen daarvan, zegt dat ontwenningsverschijnselen over het algemeen hetzelfde zijn als de effecten van het medicijngebruik. Dus een goede manier om een globaal idee te krijgen van wat je kunt ervaren in het afbouwen, is om je te herinneren hoe de drug je beïnvloedde toen je ermee begon. (…)

Cohen noemt ook dat de symptomen die werden gecontroleerd of onderdrukt door de psychiatrische medicatie, de neiging hebben om terug te keren tijdens het afbouwen en zelfs intenser kunnen worden voor een tijdje vanwege het hersteleffect. Hij heeft geobserveerd dat de symptomen bij het afbouwen de neiging hebben om in omgekeerde volgorde terug te keren vanaf het gebruik van het medicijn / drug. Bijvoorbeeld; als iemand een specifiek medicijn slikt en hierbij misselijkheid, gevolgd door het stoppen met trillen gevolgd door het stoppen van slapeloosheid, dan zullen de ontwenningsverschijnselen de neiging hebben om slaapstoornissen te veroorzaken, dat je gaat trillen en misselijk wordt; in die volgorde.

Accurate informatie is essentieel en informatie is kracht. Één sleutel om tot het punt te komen om te stoppen met medicatie, is om de realiteit van het afbouwen van deze medicatie onder ogen te zien. Leer de specifieke symptomen die geassocieerd worden met de drug(s) die jij slikt en ontwikkel een pro-actief plan dat ervoor zorgt dat je de beste steun hebt wanneer je door het ontwenningsproces / het afbouwen van medicatie gaat. (…)

Waar dit eigenlijk over gaat, is meelevende zorg voor jezelf. Het is cruciaal om de diepgaande noodzaak van meelevende zorg voor jezelf te voelen en te begrijpen in onze tochten naar herstel en genezing. We moeten de hardvochtigheid en oordelen loslaten en keer op keer terug gaan naar een plaats van begrip, zachtaardigheid en compassie voor onszelf. (…)

Vertaling blz 260 –262 uit het boek; ‘The necessity of madness’ van John Breeding, phd