Gek worden door Militaire Uitzending in Combinatie met zelf opgelegde Druk

Hieronder volgen de ervaringen van een voormalig militair, Harold, die beschrijft hoe hij psychotisch werd door een combinatie van druk door een militaire uitzending naar het buitenland en het erg hoog leggen van de lat qua tennis. Interessant hierbij is ook de manier waarop Harold probeerde om te gaan met het rare verlangen naar spanning dat hij had overgehouden. Uiteindelijk heeft hij zijn medicatie kunnen afbouwen, waarbij hij zegt: “Diepgaande contacten in een vertrouwde setting zijn van levensbelang…“. Lees hieronder zijn verslag:

In 2009 heb ik een psychose gehad. Ik had waanbeelden en een achtervolgingswaan. Een auto-ongeluk moest er aan te pas komen omdat de hulpverlening me niet kon helpen. Hier ging een heftig verleden aan vooraf. Ik zat bij de elite eenheid van de luchtmobiele brigade wat zwaar en veeleisend was. Ook tenniste ik op hoog nivo.  Die twee factoren zorgden ervoor dat ik in 2009 een psychose kreeg.

Ik wilde beide initiatieven volhouden koste wat kost. Na de uitzending naar Irak in 2004 was ik allang niet meer dezelfde. De ellende en vooral die immense druk die opgelegd werd tijdens de uitzending zorgde na de uitzending tot veel problemen. Tijdens de uitzending waren er een tiental incidenten van klein naar groot. Een hinderlaag was de grootste. Daar heb zijdelings maar toch middenin gestaan want je krijgt alles mee over de radio. Het balanceren op leven en dood koste me de kop. Na de uitzending kreeg ik PTSS [red: post traumatische stress stoornis]. Dat komt veel voor bij militairen.

marinier

Zo zocht ik rellen op, kwam ik op ongure plaatsen, ging zelf voor de gein (spanning) een wietplantage in huis opstarten. Uitgaan, vrouwen versieren, naar het casino…allemaal, begrijp het goed, om diezelfde spanning weer terug te krijgen, want ergens vond ik het ook spannend. Dat hier de uitkomsten niet goed van zijn spreekt voor zich.

In een uiterste krachtsinspanning wilde ik voor het tennis gaan om zo het hoogste nivo te bereiken, maar in combinatie met de PTSS brak er iets, waardoor een psychose onstond. Ik stond er middenin en gaf er geen aandacht aan en bleef doorgaan. Ik speelde gewoon tennistoernooien of er niets aan de hand was en dat ging helemaal mis. Ik ben zelfs tot 3 keer toe met politiebegeleiding van de baan gehaald.

Een ongeluk met een motorrijder (goed afgelopen gelukkig) bracht me in één klap naar de psychiatrie. Ik werd opgenomen…nou wat zich daarafgespeeld heeft bespaar ik je, maar ik had een nieuwe tegenstander. Hoe red je je vege lijf hier uit? Van een psychotherapeut had ik nog nooit gehoord en van de psychiatrie wist ik het bestaan geeneens.

Na een terugval in 2010 was ik radeloos…ik stond na afbouw van medicatie weer op de rand van een psychose. Ik had de problemen niet uitgediept en dan reageert je lichaam met een halt: een psychose. Er lag een kaartje op tafel van een therapeut, maar  ik geloofde er niet in. Ik had zulke nare dingen van al die hulpverleners gehoord…het vertrouwen was weg. Ik ben er toch heengegaan en deze man was zo vriendelijk en na een een eerste ontmoeting zat ik na afloop zielsgelukkig in een cafeetje het te vieren voor mezelf. Deze man kan mij echt helpen.

In een jaar tijd hebben we afgerekend met PTSS door EMDR behandelingen. Ik ben nu een jaar van de medicatie af betreft de psychoses, die ik heel geleidelijk heb afgebouwd. Voor mij is het zeker . Diepgaande contacten in een vertrouwde setting zijn van levensbelang.

 

Update eind januari 2013: Dit artikel is ook gepubliceerd door argusoog met daarbij ook enkele interessante reacties.

 

Advertenties

Psychose Anders Voorlichting versus Therapie

Op 6 november 2012 schreef Jsgn3 een reactie op het artikel Gevraagd: Mensen die alternatieve Psychose Educatie willen aanbieden (1). Mijn reactie hierop mondde uit in een hoeveelheid tekst die in mijn ogen zinvol genoeg is om te plaatsen in een nieuw artikel. Hieronder volgt allereerst de opmerking van Jsgn3, met daarna mijn antwoord.

Een interessant initiatief. Maar ik vraag me af of ik geholpen zou zijn met de dingen die iemand van het ‘Psychose Anders Voorlichtingsteam‘ mij zegt, iemand die het “PsychoseAnders gedachtengoed” vertolkt. Om hier wat meer duidelijk over te krijgen neem ik vier voorbeelden uit mijn eigen leven, die ik me zo goed mogelijk heb proberen te herinneren. Elke keer is de vraag: wat zegt iemand van het voorlichtingsteam? Omdat dit voorbeelden uit mijn eigen leven zijn kan ik dus zeggen hoe het afgelopen is toen ik hulpverleners met ongeveer deze verhalen benaderde. Deze afloop zal ik schrijven, per PsychoseAnders antwoord. Desgewenst kan ik nog meer voorbeelden geven.

1) Ik, man, ben 18 en heb nergens zin meer in. Ik heb onlangs griep gehad. Ik zit in de maanden voor mijn HAVO examen. Ik heb mijn bloed laten testen, maar dat is gewoon goed.
2) Ik ben 30 en heb slaapklachten na een verblijf van +/- 1,5 week in Amerika, gevolgd door een week griep, en een paar dagen in Italië. Ik meld me ziek. Ik probeer verschillende keren weer te gaan werken, maar na een paar dagen kan ik dan weer niet goed slapen. Ik zie duiveltjes in het patroon van de gordijnen. Ik word er uitgeput en radeloos van. Ik denk er aan voor de trein te springen als ik op het station sta.
3) Ik ben 30 en ik ben gisteren in het water gesprongen. Ik had het idee dat ik de wereld kon redden als ik dat deed. Ik had een stem in mijn hoofd die tegen mij sprak. Ik denk dat dat God was. Ik spreek veel, en maak woordspelingen. Ik gebruik anafranil, dat is een anti depressivum.
4)Ik ben 33 en mijn vader is een aantal weken geleden overleden. Ik ben mijn eerste serieuze relatie kwijt. Ze was wel bij de begrafenis, wat ik heel fijn vond. Ik moet veel denken, en slaap slecht. Ik denk dat er dingen gebeuren die met mij te maken hebben. Ik zag bijvoorbeeld mijn naam op het hek van de begraafplaats staan, en dacht dat dat geen toeval was. Ik heb dit allemaal zo’n beetje wel eens eerder gehad.

In het perspectief van het medisch circuit wordt al snel gesuggereerd dat een psychose of schizofrenie eigenlijk een soort onzichtbare ‘tumor’ is die ergens in de hersenen of in de hersenstofwisseling huist, ook al is daar nog altijd geen enkel bewijs voor.

Beste Jsgn3, bedankt voor je interessante insteek. Het geeft me een gelegenheid om duidelijk de grenzen van het ‘voorlichtingsschap’ af te bakenen. Ten eerste lijkt het me handig om duidelijk een onderscheid te maken tussen ‘voorlichting’ en ‘therapie’. Terwijl de term ‘psychosebegeleider’ veel meer weg heeft van therapie, is iemand die voorlichting geeft vanuit het Psychose Anders perspectief ook echt iemand die veelal slechts éénmalig een ander beeld wil aanreiken.

Het hoofddoel is dan ook simpel: probeer mensen die te maken krijgen met afwijkend gedrag en afwijkende gevoelens en gedachten, de mogelijkheid aan te reiken dat het geen uiting hoeft te zijn van gestoorde hersenen vanwege een soort sluimerende hersenziekte, een soort psychiatrische ‘tumor’ of een psychiatrische stofwisselingsstoornis.

Een Psychose Anders Voorlichter probeert ‘nuchter’ mensen de mogelijkheid te laten zien dat het afwijkende, gestoorde gedrag een uiting kan zijn van levensproblemen, levensuitdagingen die gewoonweg even te groot zijn geworden om goed te hanteren. Zoals al vaker gezegd op deze site, sommigen worden erg depressief, anderen gaan aan de drank, of gaan heel veel gamen, of eten zich helemaal vol, maar sommigen gaan om met deze levensproblemen door in zekere zin, erg creatief, en veelal volledig onbewust, beelden en zaken te zien of horen, die zij alleen zelf zien.

Angsten kunnen armen en voeten krijgen, gehuld in gordijnenduiveltjes, of misschien wel met de stem van een of andere ‘god’. Er zijn zoveel mogelijkheden, en de ene psychose is de andere niet, omdat mensen ook allemaal zo anders zijn. Het praten in algemeenheden is dan ook lastig.

De hoofdboodschap is dat het sommige mensen nu eenmaal onder grote druk of stress in een situatie kunnen terechtkomen die wat weg heeft van de droomtoestand of nachtmerrie, waarbij het normale wakende bewustzijn de grip in verschillende gradaties kan verliezen en in zekere zin is overgeleverd aan het krampachtig interpreteren van signalen van die woest-kolkende stroom uit het onbewuste. In zo’n situatie worden er natuurlijk erg veel interpretatiefouten gemaakt, zoals je beschrijft in situaties 3 en 4, maar liever een foute interpretatie dan helemaal geen verklaring voor al die gekke ervaringen die je met niemand lijkt te kunnen delen (2).

Een Psychose Anders Voorlichter zou bij de interpretatie van die ‘Jsgn3’ op het begrafenishek kunnen suggereren dat het een symbool zou kunnen zijn uit de onbewuste regionen die het thema aanreiken met betrekking tot je eigen sterfelijkheid. Hoe denk je daar over? Hoe bang ben je daarvoor? Deze interpretatie die voortkomt uit het idee dat afwijkend gedrag of interpretaties niet zomaar langskomen, toont in mijn ogen meer respect dan de standaard-medisch-model-verklaring die erop neerkomt dat je leidt aan een psychotische stoornis, ergens mysterieus gezeteld in je hersenen, die met medicatie onder bedwang gehouden dient te worden om je te beschermen tegen waanzin als het zien van je eigen naam op een begrafenishek en dan nog denken dat het iets te betekenen heeft.

We hebben het begin 2012 op de site gehad over synchroniciteit (3) en de mogelijkheden die het biedt om dit verschijnsel op een speelse, oppervlakkige manier te gebruiken om bepaalde onderwerpen met een lading aan te kaarten en van hun lading te ontdoen.

Laatst sprak ik met iemand die ook even ‘gek’ was geworden. Bij navraag bleek ze 5 nachten achtereen niet geslapen te hebben. Vanuit het medische model werd er toch al snel naar antipsychotica gegrepen en werd het diagnose-monster uit de kast gehaald, maar je kunt je natuurlijk afvragen of niet iedereen zou gaan flippen of gekke dingen zou gaan zien of denken als je zoveel nachten achtereen niet slaapt.

Een psychose anders-voorlichter zou dan benadrukken dat het eerder een normale reactie is op moeilijke omstandigheden of inadequate coping (4) en niet zozeer een uiting van een psychiatrische ‘sluimertumor’.

In situaties 2 en 4 noem je ook slaapklachten. Het moeilijk in slaap kunnen vallen lijkt me een strategie kunnen zijn van je lichaam om aan te geven dat er echt dingen moeten veranderen in de manier waarop je met uitdagingen/problemen of onprettige gevoelens omgaat. Een psychose lijkt me niet zomaar spontaan uit het niets te ontstaan.

Het aanpakken van de redenen voor de slaapklachten lijkt me dan ook zinvoller dan het integreren van een beeld van een of andere vage psychiatrische stofwisselingsstoornis die ervoor zorgt dat je niet goed kan slapen.

Een Psychose Andes Voorlichter zal altijd proberen te wijzen op de mogelijke ‘bezielde’ bedoelingen achter een psychose, terwijl het medische psychiatrische circuit vooral zal wijzen op ‘kapotte’ of zieke hersenen, een vrij ontzield perspectief dat voortkomt uit een even ontzield wereldbeeld (5).

LINKS

(1) https://psychoseanders.wordpress.com/2012/11/01/gevraagd-mensen-die-alternatieve-psycho-educatie-willen-aanbieden/

(2) https://psychoseanders.wordpress.com/2011/06/28/vertroebelende-interpretatie-stelligheid/

(3) Toeval of niet? Een vraag om gek van te worden! (https://psychoseanders.wordpress.com/2012/02/06/toeval-or-not-toeval-een-vraag-om-gek-van-te-worden/)

(4) https://psychoseanders.wordpress.com/2012/04/24/stoeien-met-metaforen-en-begrippen-4-manieren-om-te-kijken-naar-psychiatrische-symptomen/

(5) https://psychoseanders.wordpress.com/2010/03/22/de-rol-van-je-mensbeeld-bij-het-al-dan-niet-accepteren-van-psychofarmaca-als-werkelijke-oplossing/

Heb ik nu een Randpsychose na al de Diagnoses die ik al gehad heb?

Op deze site zijn in de loop der jaren allerlei ervaringsverhalen verschenen. Het liefst presenteren we natuurlijk verhalen van mensen die er in zijn geslaagd los te komen van hun doemdiagnose en zich daarbij ook succesvol hebben weten los te weken van hun medicatie, tezamen met het liefdevol omarmen van de dieperliggende oorzaken.  Als hierbij dan ook nog eens volledig wordt ingezien hoe de psychose een noodrem is geweest om tot verandering te komen, dan likken we daarbij als het ware onze vingers bij af.

Maar zo gaat het natuurlijk niet altijd. Vaak is het een hele worsteling om vrij te komen van die psychiatrische diagnose, de angst voor een sluimerende psychose en de onzekerheid over wie je nu werkelijk bent, gekoppeld met de weerstand om je eigen levensproblemen en zwakheden onder ogen te durven komen.

Foto  gemaakt door Poolse fotograaf Wictor Bubniak

Hieronder volgt het relaas van Berend die zo schrijft over zijn ervaringen, waarbij hij allerlei diagnoses heeft zien passeren sinds zijn eerste kennismaking met de psychiatrie in 2011, en daardoor eigenlijk ook allemaal niet meer weet wat hij nog moet geloven van al die hulpverleners met hun ‘analyses’ en diagnoses. Ik zou lezers willen aansporen mee te denken door reacties te plaatsen die van hulp kunnen zijn voor Berend.

Hierbij mijn verhaal. Ik zal het zo kort mogelijk proberen te vertellen en ik hoop dat iemand mij kan zeggen onder  welke noemer ik val, gezien jullie eigen ervaringen. Ik heb inmiddels genoeg etiketten gekregen van de  hulpverlening, maar hecht meer waarde aan ervaringsdeskundigen,zoals jullie.

ik ben Berend [pseudoniem], 40 jaar, getrouwd,2 kinderen en een ex-alcoholist, inmiddels na 20 jaar dagelijks drinken,een jaar clean op eigen kracht. Ik heb eigenlijk vanaf mijn jeugd (12 jaar) een sombere inslag en het gevoel dat ik een buitenbeentje ben, maar ik leefde wel 40 jaar lang, tot…. 19 augustus 2011.

Ik was toen aan het werk, en plots gebeurde het, en dit is heel belangrijk voor mij om te horen of iemand dit herkent en een naam kan geven: ik werd niet goed in mijn hoofd, en ik voelde alsof ik flauw zou vallen, alsof iemand anders in mijn lichaam ging. Ik heb dat nooit eerder gehad. Ook heb ik nooit eerder last gehad van paniekaanvallen of hyperventilatie of iets dergelijks.

Het ging  maar niet over en ben toen naar het ziekenhuis gegaan,want collega’s zagen dat het niet goed was. Ze konden niks vinden. De eerste diagnose was een depressie met angststoornis. Ik nam het klakkeloos aan.  Drie maanden kon ik geen tv kijken; ik kon niet lezen en ging ook niet alleen naar buiten. Ik was helemaal ontregeld en ging toen aan de antidepressiva en diazepam.

Ik knapte iets op, maar ik was mezelf helemaal kwijt. Ik kreeg gevoelens van ontreddering, en wanhoop. Ik werd  ziel- en gevoelloos, alsof ik al dood was, met daarbij angsten. Wat vooral erg was, was dat ik het contact met de realiteit kwijt was en dit is tot op heden nog steeds zo.

Ik heb erg depressieve gevoelens, met dagelijks suïcidale neigingen, ondanks 4 soorten antidepressiva (mirtazipine,citalopram,prozac en serequel).Het lijkt alsof ik totaal geen controle meer over mijn gedachten heb. Ik heb het idee  alsof ze erin gestopt worden maar bovenal dat onwerkelijke gevoel: de realiteit die weg is. Zowel het contact met  de buitenwereld als het contact met mijn lichaam/geest is weg. Ik kan mezelf maar niet terugvinden. Ik ben vijf weken opgenomen geweest op de gesloten afdeling bij de plaatselijke GGz wegens suïcidale neigingen.

Ik heb inmiddels al tig psychiaters etc. gezien. De één spreekt over een depressie, een andere over een angst-
stoornis, dan weer borderline,of burn-out. Inmiddels ben ik onder behandeling bij het spitsteam van ggz, wat een soort crisisdienst is, maar dan ambulant. Pas weer een nieuwe psychiater en deze vertelt me dat ik op het randje van een psychose verkeer, oftewel een randpsychose.

Ik kreeg weer nieuwe medicatie (Risperdal dit keer),  waar ik net mee begonnen ben. Ik hoop dat iemand mijn klachten herkent en als je ze nog nader toegelicht wilt krijgen, dan kan dat, graag zelfs. Mijn vraag is dus eigenlijk aan jullie, de mensen met ervaring, is dit inderdaad een randpsychose? Ik heb geen  hallucinaties, of stemmen (weliswaar dwingende gedachtes, maar om dat nou stemmen te noemen?). Ook heb ik geen wanen.

Wel ben ik extreem achterdochtig naar hulpverlening en naasten. Ik ben me ervan bewust dat ik niet normaal ben, en heb dus wel zeker ziektebesef. Ik hoop dat er mensen zijn die mij kunnen helpen, danwel met hun eigen ervaringen of via tips.

Alvast harstikke bedankt,

Berend.

Nuancering over Psychose Anders door PPP Groningen

In oktober 2011 verscheen er in de nieuwsbrief van de Groningse cliëntenvereniging PPP een vrij grof artikel over het Project Psychose Anders (1, 2). Deze was geschreven door  C. en bracht de nodige reacties teweeg.

Ze heeft contact met me gezocht en samen hebben we ‘de plooien weer gladgestreken’ waarna in de nieuwsbrief van november/december (3) een nieuw artikel is verschenen met daarin de nodige nuanceringen. Een onderdeel van de afspraak was dat de nieuwe versie ook op Psychose Anders zou verschijnen, wat ik bij deze dan ook doe.

Hieronder volgt dan ook de tekst van C.:

Psychose Anders 2

Het stuk in de nieuwsbrief van oktober over de site van Psychose Anders, dat per ongeluk ongeredigeerd is verschenen, heeft de nodige discussies opgeleverd. In dit tweede deel willen wij graag nuancering aanbrengen.

1) Er dient met meer nuancering gekeken te worden naar de site Psychose Anders. De site is opgericht door Joost (psycholoog) die samen werkt met een ervaringsdeskundige. Zelf geeft hij op zijn site de volgende nuancering in reactie op het stuk in de nieuwsbrief van oktober:

“Ik moet mevr. C. gelijk geven in haar idee dat deze site
mensen ertoe zou kunnen aanzetten om te heroverwegen of het
chronisch nemen van antipsychotica wel een werkelijke oplossing
vormt voor de problemen waar ze in terecht gekomen zijn. Het is ook
geen geheim dat veel mensen zich erg slecht gaan voelen door het
gebruik van deze farmaceutische producten die een grote invloed
hebben op de hersenhuishouding. Juist door het onder goede
begeleiding af te kicken van deze pillen kunnen mensen weer meer
gevoel ontwikkelen, wat nodig is om ook weer contact te leggen met
de eventuele onderliggende werkelijke oorzaken. Dat is geen
eenvoudig pad en het is ook zeker niet voor iedereen weggelegd.”

In een telefonisch gesprek met  Joost wijst hij mij er op dat op de
site tevens een artikel terug te vinden is waarin staat dat stoppen met
medicatie onder begeleiding dient te gebeuren. Zie:
https://psychoseanders.wordpress.com/2009/08/09/afkicken-van-medicatie/

Tevens wordt op de site in de reactie het volgende gezegd:

“Schijnbaar heeft mevr C. niet zo’n hoge pet op van mensen die
een psychose hebben gehad. Ze suggereert dat als iemand ooit een
psychose heeft gehad, deze hoogstens een site kan opzetten die alleen
voor ‘labiele mensen’ een verzorgd uiterlijk heeft. Dat riekt op zijn minst
naar stigmatisering.”

Het spijt mij dat de tekst op deze manier opgevat is. De site ziet er goed
uit voor iedereen. Er staat in het eerdere stuk van oktober ook niet dat

“als iemand ooit een psychose heeft gehad, deze hoogstens een site kan
opzetten die alleen voor ‘labiele mensen’ een verzorgd uiterlijk heeft”

Die suggestie is er blijkbaar uit te lezen, maar zeer zeker nooit door mij
zo bedoeld.

Waar in de nieuwsbrief van oktober helaas het woord “labiel” is gebruikt
wordt gedoeld op mensen die op het moment van het lezen van de site
kwetsbaar zijn of op de grens van een psychose staan. De intentie was
om behandelaren er op te duiden, dat iemand in die situatie er toe kan
besluiten om naar aanleiding van het lezen op de site, plotseling de
medicatie te staken, zonder afbouwschema of overleg. Zeker hebben wij
als PPP wel een hoge pet op van mensen die een psychose hebben
gehad en respect voor hoe zij weer herstellen, dit tevens uit eigen
ervaring met meerdere psychosen van ondergetekende.

Hieronder nogmaals de benadering van Psychose Anders:

“Op deze site ‘psychoseanders.wordpress.com’ wordt gebruik gemaakt
van een andere terminologie voor de benadering van psychotische
verschijnselen. Het uitgangspunt is dat lichaam en geest weliswaar
verbonden zijn, maar dat ze beiden ook een volledig andere benadering
behoeven omdat ze een volledig andere aard hebben. Het lichaam
verdient een lichamelijke benadering en de geest een geestelijke
benadering. Veel verwarring ontstaat zodra de geest wordt
aangesproken als ware het een lichamelijk fenomeen.”

2) In het stuk uit de nieuwsbrief van oktober werd Stichting Soteria
aangehaald. Na overleg met de voorzitter van Stichting Soteria
Nederland, Han Deibert, willen wij hier een rectificatie maken. Stichting
Soteria is niet christelijk, dus niet te verwarren met het christelijke blad
Soteria en is geen scientology.

Op de site (4) staat het volgende over de Soteria gedachte:

“Soteria is een niet medisch model voor de omgang met mensen in een
acute psychotische crisis. Binnen dit model is zo’n crisis geen ziekte die
zo snel mogelijk behandeld en genezen moet worden. De acute
psychose wordt hierin gezien als een ontwikkelingsmogelijkheid – voor
zowel de cliënt, de naaststaanden en de betrokken medewerkers.

Omdat elk mens een individu is, is ook elke psychotische crisis uniek.
Dit model gaat uit van een goeddoorwerkte milieutherapie waarin elk
aspect van het leven van de betrokkenen (triade) een mogelijke
therapeutische bijdrage kan gaan vormen voor het overwinnen van de
crisis. Een psychische crisis is een sociaal maatschappelijk vraagstuk,
waarbij een medisch/psychiatrische behandeling behulpzaam kan zijn,
maar niet het uitgangspunt.”

3) Reden van het stuk in de nieuwsbrief van oktober was om aan te
geven dat kwetsbare mensen naar aanleiding van de site zelf besloten
hebben om per direct te stoppen met medicatie. Als PPP willen wij
stellen dat wij voor zorgvuldige en zo laag mogelijk gedoseerde
medicatie zijn. Medicatie dient, indien noodzakelijk, gegeven te worden
in een dosering met zo min mogelijk bijwerkingen en overdosering moet
te allen tijde voorkomen worden. Tevens dient in overleg met de cliënt
gekeken te worden wanneer stoppen met medicatie mogelijk is.
Deze tekst is geplaatst na overleg met en goedkeuring van alle partijen.

VOETNOTEN

(1) https://psychoseanders.wordpress.com/2011/11/07/ppp-groningen-lanceert-aanval-op-psychose-anders-project/

(2) http://psychoseanders.yolasite.com/allerlei/ppp-groningen-lanceert-aanval-op-psychose-anders-project-de-aanval-uit-de-nieuwsbrief

(3) Nieuwsbrief PPP Groningen, november/december 2011

(4) Stichting Soteria Nederland: http://www.soterianederland.nl

(*) De illustratie trof ik aan op http://grassrootsmapping.org/2010/06/nuance-in-the-art-of-kite-mapping/

Bewustzijnstransformatie of ziekte?

Door: Aly

Toen ik een tijdje geleden alweer de site ‘Psychose Anders’ tegenkwam was dit voor mij één en al herkenning. En dat niet alleen, ik voelde opwinding en blijdschap want dit schrijven over normaliteit raakt zo precies de kern. Zo heb ik mijzelf ook “genezen,” en genezen zet ik expres tussen haakjes want ik heb mijzelf nooit als ziek gezien, ondanks de diagnose bipolaire stoornis in 2002 en over een aantal jaren verspreid 4 psychoses, een zelfmoordpoging en ik gebruik dagelijks 500 mg. lithium.

Elk mens zit in een groeiproces, ieder mens groeit niet even snel. Het is gemakkelijk als dit in een huwelijk gelijk op zou gaan. Gelijkgestemde zielen. Misschien wel simpel, samen op één lijn. Maar je moet je dan wel afvragen of dit het groeiproces ten goede komt. Van een gelijkgestemde ziel leer je niks. Waarom zouden we allen zo verschillend zijn? Om te evolueren. Maar ik veroordeel niets maar dit kwam n.a.v. een scheiding in de familie bij me op.

Als je elkaar niks meer te zeggen hebt, zal het groeiproces ook geremd worden denk ik. (….) Mijn brede interesse blijft mijn valkuil, zeker wat bewustwording en metafysica betreft. Het is immers veel gemakkelijker als je zegt; dat geloof ik niet. Dan kun je je ervoor afsluiten. Maar ik vind overal wel een kern van waarheid in.

Waar is dan mijn grens? (Nu weet ik dat die er ook niet is, wij en het heel-Al zijn onbegrensd) Ik bedoel waar sluit ik mij dan bij aan? Geen wonder dat dit kortsluiting veroorzaakt. Er wordt wel eens gekscherend gezegd “alles kan” maar ik denk serieus dat alles mogelijk is. Niet in onze aardse werkelijkheid, maar in het veld van de oneindige mogelijkheden. Als we willen kunnen we meer werkelijkheden ervaren.

Dit schreef ik op 15-08-09:

Ieder mens volgt zijn eigen pad….Iedereen evolueert op zijn eigen wijze….Ik heb mijn eigen exclusieve pad….Dit volg ik met overgave en passie….Met vreugde en innerlijke vrede, vanuit mijn hart….Het is een avontuurlijk pad, het leidt naar andere werkelijkheden….Hoewel het mij in een verleden wel tot een “natuurlijke gekte” heeft gebracht. Maar dit houdt mij niet van mijn evolutie af, dit noem ik de angst voorbij.

Wanneer je de moed hebt

de muur van je angst te naderen

verandert die in een poort.

Ga door die poort,

ik wacht op je aan de andere kant.

Paul Ferrini: Ik ben de poort

Dus: wat nou ziek? Wie is er niet normaal? Het is maar wat je verstaat onder normaal, zelf heb ik mijzelf nooit als geestelijk ongezond of abnormaal beschouwd.

De moderne geneeskunde wil mij weer “normaal” krijgen of zoals het ook wel genoemd wordt: “de oude weer worden.” Maar dat wil ik helemaal niet, want ik heb inderdaad een transformatie doorgemaakt, deze nieuwe conditie is zoveel beter als dat het eerst was voor de diagnose in 2002 en toen heeft het leerproces bewust een aanvang genomen.

Het “normaal” zijn op zich is niet slecht maar de samenleving functioneert helaas vanuit een beperkt niveau van bewustzijn. Het vrije denken wordt niet gestimuleerd, in tegendeel eerder in de kiem gesmoord omdat er gehandeld wordt vanuit de beperkingen niet vanuit onze grootheid. (Creëren is willen vanuit geluk, i.p.v. willen vanuit gebrek) Als je in de geschiedenis terug gaat werden heiligen en andersdenkenden veroordeeld omdat ze een gevaar voor hun zelf of hun medemensen zouden zijn.

Ook werden ze wel voor gek verklaard, maar moet je eens zien wat voor gekken hele delen van de wereld besturen en op wat voor manier: door leugens en manipulatie en dit wordt als “normaal” gezien.

Zoals het medische model nu is valt het niet mee om goede begeleiding te krijgen. Het zou erg mooi zijn als ze je zouden helpen evolueren naar een beter “normaal.” Maar dit valt niet te verwachten omdat de meeste mensen binnen dit model zichzelf nog niet hebben geopend voor het “Power of Now” niveau. Natuurlijk zijn dat wel sommigen van de mensen die daar werkzaam zijn maar dan kunnen ze niet zo werken als ze wel willen omdat ze met het huidige systeem hebben te maken.

De begeleidster waar ik gesprekken mee voerde is hier één van en staat er wel voor open, ook vindt ze het jammer dat er geen aandacht werd besteed aan de kant van het verhaal zoals ik het zie. Er waren vaak genoeg symposia zei ze: waarom dan hier eens geen aandacht aan besteed, een menselijke zienswijze. In ieder geval heb ik haar naar deze site verwezen.

Onderwijs, ook de meeste universitaire studies is allemaal aan “normaliteit” gekoppeld. Onzelfstandigheid wordt aangekweekt, niet waarderen om wie je bent, maar het gaat om presteren en geld verdienen, aanpassen aan de massa, eigenheid wordt daardoor in de kiem gesmoord. Als je anders bent pas je niet in de door de maatschappij gecreëerde hokjes, dan word je zelfs als zieke bestempeld omdat het niet past in het huidige systeem.

Zo wordt eigenheid die er niet mag zijn opgekropt met alle gevolgen van dien. Er zijn toch ontzettend veel uitwassen tegenwoordig van licht tot zware criminaliteit, solo zelfmoord tot zelfmoord met medeneming van het leven van andere mensen. Als mensen waardering krijgen voor wie ze zijn, respect hebben gekregen en daardoor zelfwaardering en zelfrespect hebben ontwikkeld, kortom van zichzelf houden zoals ze zijn doen ze dit niet, hebben ze respect voor alle leven.

Daarom is mijn conclusie: Er is iets behoorlijk scheef gegroeid. Er wordt teveel de nadruk gelegd op aanpassen, pas dan ben je “normaal” maar zo gaan veel mensen in tegen hun eigen natuur, dat wreekt zich op zeker moment, dan krijg je het zieke stempel, want niet jij bent ziek, maar het stempel is ziek.

Als je tegen je natuur in moet werken, steeds anders moet presteren op gebieden die je niet aanspreken, heeft dat logischer wijze invloed. De één wordt depressief de ander onverschillig of agressief of verbitterd in ieder geval niet gelukkig, hoe zal je dan een betere wereld creëren? Het lijkt wel of het de mensen die de macht hebben niet kan schelen, op hun manier komen ze aan hun trekken.

En eenmaal volwassen heb je je eigen verantwoording, weet je dat je een keus hebt, hoe je wil reageren op een situatie, maar jonge kinderen en jong volwassenen die moet je niet omvormen die moet je begeleiden.

Een kind wordt niet blanco geboren die bezit al een wijsheid van binnen, die wijsheid moet worden gestimuleerd en nu wordt gedaan of die wijsheid er niet toe doet. Die eigen wijsheid raakt ondergesneeuwd omdat alles ondergeschikt wordt gemaakt aan die “normaliteit.”

Wat een prachtige maatschappij / wereld kunnen we creëren als ieders eigenheid er mag zijn, want we hebben allemaal onze eigen intelligentie, onze eigen-wijsheid. We worden met onze eigen wijsheid geboren, dat wordt ons afgeleerd, aanpassen aan alles wat doorsnee is.

Wie dit later gaat in zien moet het verkeerd aangeleerde weer afleren. Wat een ontzettende verspilling van kwaliteiten. Want zoals het nu gaat met al die toetsen en beoordelingen, zelfs al op jonge leeftijd, vallen juist de hooggevoelige mensen die zoveel kunnen betekenen voor de maatschappij buiten de boot, want zij gaan denken dat ze niet goed zijn, dat ze kneusjes zijn, terwijl juist zij vanuit het hart werken met hun intuïtie.

Er zijn hoogbegaafde kinderen, daaraan wordt wel aandacht besteed, maar dit is veelal de verstandelijke begaafdheid, maar in gevoeligheid is er ook een begaafdheid maar hier wordt aan voorbij gegaan, omdat dit veraf ligt in deze verstandelijk ingerichte maatschappij. En men weet daarom niet hoe men dit vorm moet geven. Terwijl men alleen het hokjesdenken moet opgeven en luisteren en willen begrijpen. Want onze verstandelijk en geld- ingerichte maatschappij brengt zelf ziektes voort.

Gevoelige mensen staan veel dichter bij de natuur, zoals eerder de natuurvolkeren zoals de aboriginals en de indianen. Die zijn door ons westerlingen heel verkeerd beoordeeld, om het zacht uit te drukken. Wij wilden hun wat leren maar wat hadden we veel van hun kunnen leren. We zijn zover van de natuur afgeraakt, daarom gaat er zoveel mis, want zo maken we ons zelf kapot, want wij behoren tot die natuur, we zijn natuur. Maar wij zijn zo arrogant dat wij denken dat we de natuur kunnen maken, naar onze hand moeten zetten. Maar om wat te bereiken zullen we weer terug moeten naar de natuur.

Dit kwam natuurlijk allemaal niet bij me op n.a.v. het artikel “Hoe we genezen van de bipolaire stoornis van “normaal.” Deze zienswijze is gegroeid toen ik in de slag moest met mezelf, ik heb geen ziekte-inzicht, want ik heb immers geen ziekte maar wel een groot zelf-inzicht. En dat zou iedereen moeten willen hebben, evolutie komt niet vanzelf en bovendien van binnenuit. Zelf noem ik het mijn plus-minus gevoeligheid.

Door deze gevoeligheid is er zeer veel op mijn pad gekomen, zo’n brede interesse waardoor mijn zienswijze steeds over grenzen reikte wat dan, omdat mijn geest dit niet aankon, voor een psychose zorgde. Maar bij mij heeft dit niet geleid tot angst. Vanzelfsprekend waren de opnames, veelal in de separeer, en de daaropvolgende depressies, zeer onprettig, voor mij en ook voor mijn naaste familie. Toch heb ik mezelf nooit als onvolwaardig beschouwd, ik durfde bij mezelf te blijven.

Het heeft zich nog meer toegespitst op: Wat is de zin van mijn leven; wat doe ik hier; waar kom ik vandaan; waar ga ik naar toe?

Door die plus-minus gevoeligheid; verbondenheid: Hemel en Aarde, kan ik heel breed denken, wat voor mij werkt, maar ook tegen mij, maar daarom ben ik verdorie niet ziek??!!!!

Het is juist een kunst; hoe ga ik met die gevoeligheid om. Maar in de psychiatrie, die nog verbonden is aan het oude paradigma, de oude wetenschap, staan ze hier niet voor open, op enkele uitzonderingen na. Vanuit deze discipline denken ze nog steeds dat alles in de hersenen plaatsvindt.

(Terwijl er trouwens allang een nieuwe wetenschap is die dit heeft weerlegd, waarom weet ik dit als leek wel, je zou toch denken het is hun vakgebied, zij zouden hiervan op de hoogte moeten zijn, nu schiet mij op dit moment iets te binnen; juist omdat ze zo denken kunnen ze dit niet bevatten, ze kunnen die grens niet over.)

Als gestudeerde mensen zouden ze toch beter moeten weten, die moeten toch juist een breder bereik hebben? Maar ja, die hokjes he? en die beperkende grenzen. Wij zijn niet geschoold om te durven, dat kan niet als je uit gaat van beperkingen. Zo jammer!!!

Op deze manier was het voor mij wel een eenzame weg, boeken die op mijn weg kwamen hebben mij er door heen geholpen, mij bevestigd in mijn denkbeelden. En het opschrijven van mijn gevoelens en emoties hebben mij gesterkt want ik had niemand die het op mijn manier bekeek. Bovendien had ik dromen die veel voor mij betekenden, ze waren en zijn een aanwijzing op mijn weg.

Nu kan ik inzien dat het zo heeft moeten lopen, er gebeurt echt niks zonder reden, en toevalligheden, al lijkt het soms wel zo, bestaan er niet. Ik had graag verder willen leren maar dat mocht niet omdat ik de oudste was van zeven kinderen. Lang heb ik dat mijn ouders kwalijk genomen, tot ik inzag dat het de tijdgeest was.

Ook denk ik nu: hoe zou het dan zijn gelopen, dan was ik misschien ook wel meer een hokjesdenker geworden. Als je alles met je verstand beredeneert, is het schijnbaar moeilijk om van inzicht te veranderen, alles moet eerst altijd bewezen worden.

En heb je een afwijkende mening wordt ze vaak niet tot uiting gebracht, bang om uit gelachen te worden, maar om iets te veranderen moet er eerst een andere menig zijn. In het verleden waren er meer mensen zoals wetenschappers, natuurkundigen e.d. die hiervoor uit durfden komen zij kregen soms o.a. het stempel schizofrenie of bipolaire stoornis, syndroom van Asperger, o.i.d. opgedrukt. Onterecht, ze waren alleen maar anders, en durfden verder denken dan de doorsnee mensen.

Een andere manier van denken dan de doorsnee mensen die gekoppeld is aan hoe vooral de massamedia de wereld voorspiegelt, vooral als je jong bent ga je aan jezelf twijfelen, je vindt toch dat je moet passen binnen die normaliteit.

Maar op een gegeven moment twijfelde ik niet meer en wist ik dat ik op de goede weg zat. Maar dan wordt het er nog niet gemakkelijker op want je wilt het zo graag de wereld laten weten dat “HET LEVEN” zoveel mooier is dan het lijkt, vooral de mensen die je lief zijn wil je het gemakkelijker maken.

Maar het is geen doen jouw eigen waarheid overbrengen aan iemand anders, dat kan alleen door soms een klein tipje van de sluier op te lichten. Maar oh, oh als ik op mijn stokpaardje zit, berg je dan maar. Later heb ik er dan zelf weer last van, want het wordt er alleen maar verwarrender door, daarom wil ik afsluiten met ook voor mij nog steeds belangrijke regels:

-Accepteer de fase waar je nu in zit. (depressieve gevoelens)

-Geloof in jezelf. Elk mens heeft alles in huis om alles te hanteren, je kunt er echter niet altijd direct bij. Blijf vertrouwen dat je, hoe dan ook, je weg zult vinden.

Door: Aly

Via ‘Psychose’ wakker worden uit Maatschappelijke Dogma’s

Begin april 2011 reageerde Tim S. op het artikel ‘Hoe we genezen van de Bipolaire Stoornis …‘. Hij gaf daar een interessante beschrijving van hoe je ook zou kunnen omgaan met een toestand waarin je bewustzijn even nogal  anders werkt dan normaal, maar mogelijk ook met een bepaalde boodschap.

Dit verhaal biedt een mooi voorbeeld van hoe je in plaats van het chemisch onderdrukken van een psychose, ook wegen kunt vinden om de informatie – die je vaak op hardhandige wijze wordt aangereikt – kunt gebruiken om sterker te worden en mogelijkerwijs door een Geloofssysteem Crash heen te breken. Hieronder de beschrijving van Tim S.:

Anyways, hier mijn verhaal ter lering ende vermaeck.

In oktober 2008 realiseerde ik me dat mijn stoere werktitel (sr. project manager), mijn dure snelle auto, mijn eigen appartement, een mooie nieuwe motor in de garage en een knappe vriendin geen zier voorstelden. Ik was al een tijdje bezig met mediteren, stoppen met oordelen en begon langzaam in aandacht te leven. Eind 2008 had ik een erg bijzondere ervaring tijdens een lichtmeditatie, waarna ik in een liefdevolle onthechte roes weer naar huis reed.

In januari 2009 verkeerde ik in een eufore stemming.

Ik had een aantal inzichten opgedaan tijdens een paar nachten vol inspiratie.

Ik voelde me geweldig. Dat is de natuur van de manie ook, een ‘on top of the world’ gevoel. Ik was liefdevol, creatief, praatte honderduit, was druk en ‘fladderig’.

Waarom dit een ziektebeeld moet zijn volgens de DSM-IV criteria, is me een raadsel. Als een ‘manisch’ persoon mensen lastig gaat vallen of dingen gaat slopen is dat niet bepaald wenselijk natuurlijk, maar dan nog.

Na het afgaan van het testalarm (1e maandag v.d. maand om 12:00) werd ik erg bang, ik meende alle angst van alle mensen om me heen te kunnen voelen, alsmede alle angst die mensen ooit hadden gevoeld wachtend op een bommenregen na een sirene.

Op weg naar squash ’s avonds merkte ik dat het wat te snel voor me ging op de snelweg;  ik reed heel langzaam en was erg voorzichtig. Op squash dacht ik ineens dat ik een drankprobleem had en ik voelde me zelfs dronken (van de spa rood met citroen die ik daar altijd drink).

De 1,5 dag daaropvolgend verliepen met onder andere dit soort waangedachten:

Ik dacht dat ik een vriend van me had geslagen, dat mijn vriendin net m’n kind had gekregen, dat ik mijn ouders vermoord zou hebben, dat mijn squashmaatjes politieagenten waren die me gingen terugbrengen naar de scene of the crime.

Daarna was de nacht een gevecht tussen zon en maan, donker en licht, goed en kwaad. Tijd bleek een illusie te zijn. De volgende dag had ik een soort verlossingswaan dat ik alle dolende zielen naar de zee moest brengen.

Ik was vrij sterk, er waren ongeveer 5 mensen nodig om me terug naar de huisartsenpost te krijgen. Hoe harder men probeerde, hoe meer ik tegenwerkte.

Ik was op geen enkel moment een gevaar voor mezelf of anderen, ik was me bewust van verkeer, mijn eigen beperkingen (ik ging bijv. geen auto meer rijden), ik riep naar mensen die me achter na zaten dat ze moesten wachten met oversteken omdat er een auto aankwam.

Ik betreur het dat men me dwong (o.a. door te dreigen met dwangopname) om een antipsychoticum te nemen. Het werkte snel, maar ik voelde me leeg.

Ik had het idee dat e.e.a. vanzelf weer zou normaliseren en had een houding tussen scepticisme en paranoïde achterdocht jegens de psychiatrie, mijn toch al ietwat labiele stemming tijdens m’n psychose / ontwaking / episode werd er nou niet bepaald beter op door al die bang kijkende mensen die me achterna zaten en pillen wilde voeren :)

Het vervolg bij een vriendelijke maar niet bijster creatieve jonge psychiater bij de GGZ was voorspelbaar: we zoeken het op in de DSM-IV, hier heb je lithium en slikken maar.

Ik geloofde ondertussen daadwerkelijk dat ik een psychose had gehad, dat dat heel erg is, dat ik een bipolaire stoornis had waar ik m’n leven lang niet meer van af zou komen.

Na een week zyprexa (antipsychoticum) besloot ik dat niet nodig te hebben, voelde me er bijzonder slecht onder. Na een paar maanden depressief zijn, wat natuurlijk goed uitkwam voor de richtlijnen in Het Boekje, besloot ik genoeg te hebben van de lithium en diverse ‘pammetjes’.

Zo’n raar gevoel van onrust in m’n lijf, vlakke emoties, weinig energie, ik was het zat. Ik ben toen op eigen initiatief naar een antroposofische kliniek gegaan waar ik heerlijk heb genoten van het buiten zijn en gezond eten. Medicijnvrij en met hernieuwde moed kwam ik daar weer uit!

Niet veel later heb ik mijn glansrijke IT carrière vaarwel gezegd.

Nu ik mezelf heb bevrijd van de dogma’s en beperkingen van onze ‘sociale’ maatschappij, dichtbij mijn gevoel blijf, m’n hart volg en niet te vergeten ver uit de buurt blijf van allerlei chemicaliën waaronder uiteraard ‘medicijnen’, ben ik een herboren mens.

Ik heb nu mijn eigen coachingspraktijk (www.hartspraak.nl) en help mensen op het gebied van relaties en communicatie maar ook met spirituele en existentiële vraagstukken. Ik voel me wakker, gezond, bewust, aandachtig en liefdevol en ook al zie ik nog zoveel mis gaan in de wereld heb ik het vertrouwen dat ik een bijdrage kan leveren.

De toch levenslang bedoelde bipolariteit is als sneeuw voor de zon verdwenen: geen enkel waarneembaar probleem resteert. Ik zou graag die psychiater nog eens willen spreken :)

Ook een labeltje gekregen van de psychiatrische oogkleppenclub? Geen nood, heb vertrouwen in het universum en je eigen kracht om te genezen. Lukt het niet, probeer de Bernard Lievegoed kliniek eens uit (ook niet zaligmakend hoor, maar ze stoppen je tenminste niet vol met rommel als je dat niet wil), verwerk oude pijn – moeilijk maar de moeite dubbel & dwars waard, probeer je leven in te richten naar de wensen van je hart, bevrijdt jezelf van het grote moeten en heb jezelf en de wereld lief!

Warme groet, Tim

N.a.v. deze beschrijving is er een gedachtewisseling ontstaan onderaan het andere artikel. Vooral de interactie tussen Jos en Tim heb ik hier onder nog gekopieerd.

Via Psychotische Hel naar Zielstranformatie

Hallo allemaal,

Mijn naam is Zohra en ik ben niet al te lang geleden gediagnosticeerd als ‘Bipolair Type-I’., manisch depressief, rapid cycling…. Ik heb deze ‘aandoening’ nu al ca. 18 à 19 jaar, in het begin ben ik totaal doorgedraaid en kwam ik in een psychose, deze psychose volgde op een depressie en een korte, manische periode. Dit alles was een gevolg van een periode van intensief drugsgebruik (zie ook Schizofrenie, Drugs en Verslavingsproblematiek).

Toen ik ging afkicken was het hek van de dam. Ik spoelde mijn laatste 200 gram speed door het toilet en dacht dat het allemaal wel goed zou komen. Had ik het even mis. Want, nu pas, na ca 19 jaar begint het pas beter met mij te gaan.

De afgelopen jaren waren alsof ik me bevond op een stormachige oceaan van emoties en diepe, diepe, diepe gedachten, hallucinaties en wanen. Allereerst was het detoxen natuurlijk ook debet aan mijn psychose , anderszins had het drugs gebruik bepaalde ‘poorten’ in mijn bewustzijn geopend die beter gesloten hadden kunnen blijven.

Ik kwam in een vaag en schimmig gebied in mijn hersenen terecht waar alleen maar de zompigste en diepste duisternis heersten. Ik kwam als het ware in mijn innerlijke hel. Achteraf bekeken had deze ‘psychose’ op zielsnivo een transformerende betekenis. Het heeft mij doen inzien dat ik in mijn leven totaal verkeerd bezig was en ik moest heel erg hard gaan werken aan mijzelf.

In deze ‘innerlijke hel’ heb ik mijn ware zelf heel erg goed leren kennen, afgerekend met karma en intens veel zielepijn.

Het was een heel erg ernstig proces dat ik op eigen kracht en zónder medicatie heb doorstaan.

In het begin heb ik wel de nodige antidepressiva en antipsychotica geslikt, maar dit maakte mijn toestand alleen maar érger. Van de prozac en seroxat werd ik alleen maar manisch en kreeg ik moordgedachten, het was werkelijk gruwelijk… toen ik hiermee gestopt was kreeg ik Trilafon (je reinste bocht).

Na een dag of vier spoelde ik dit maar door het toilet want het middel was vele malen erger dan de kwaal. Kun je nagaan als je je door medicijnen NOG vreselijker gaat voelen dan door hetgeen waarvoor je deze medicatie slikt? Wat een rommel wordt je soms voorgeschreven zeg brrr.

Ik besloot er diep in te duiken, de diepte van mijn ziel in te gaan en een reis naar de ‘onderwereld’ te maken, zoals in ‘Dante’s inferno’ die de negen cirkels van de hel moest doorstaan om zijn lief te redden uit de klauwen van Satan.

In deze innerlijke ‘onderwereld’ kwam ik op zielsnivo in een diep transformerend proces terecht. Ik zag de dingen die ik zélf had fout gedaan in mijn leven en ik denk dat mijn psychose een soort van karmische les was om te doen inzien waarmee ik bezig was.

Ik heb god en de engelen gebeden, tot het behang ervan af hing. Gebeden om mij te verlossen uit deze vreselijk hel. Van buiten was er niets aan mij te zien. Ik bleef mij verzorgen, me optutten, schone kleding dragen etc. want verwaarlozen deed ik mij nooit, ondanks de diepe innerlijke ellende.

Sommige psychoses hebben spirituele grondslagen. Denk bijv, eens aan ‘bezetenheid’, buiten onze normale dimensie is er ook nog een andere dimensie waarin over leden zielen leven die als ‘auraklevers’ kunnen optreden, die niet kunnen accepteren dat zij als mens overleden zijn en dus energie stelen van nog levende zielen.

Deze zgn ‘entiteiten’ zorgen dus voor die stemmen in je hoofd maar ook hallucinaties, soms krijg je dingen door die van hen afkomstig zijn en dan zie en ervaar je dat als een ‘eigen herinnering’ terwijl het geen eigen herinnering is maar een herinnering uit het leven van die entiteit.

Men wordt gevoelig voor deze entiteiten door bijv. alcohol en drugsgebruik, waardoor de aura open gaat staan en er allerlei energieen in jouw energieveld kunnen binnentreden.

Ook kan het zijn dat door een verstoorde kundalini-energie men euforische periodes kan ervaren, met daarop volgend een psychotische periode. Deze periodes van krankzinnigheid kunnen veroorzaaktworden door een verstoorde kundalini-doorstroming doordat de chakra’s teveel vervuild zijn door negatieve ervaringen. Pas als deze chakra’s gereinigd zijn kan de energie weer stromen en stopt de krankzinnigheid.

Medicatie werkt in sommige gevallen niet, vooral niet wanneer de krankzinnigheid werd veroorzaakt door bovengenoemde spirituele oorzaken, je kunt dan pillen slikken wat je wil, het probleem gaat niet weg.

Denk aan de film ‘The exorcism of Emily Rose’, waarin Emily Rose bezeten werd door de duivel.

Ze kreeg het middel Gambutrol voorgeschreven. Door dit middel kon de entiteit die bezit van haar had genomen vrij en blij ge- en misbruik maken van haar lichaam én geest. Emily had de meest gruwelijke hallucinaties, welke achteraf dus géén hallucinaties bleken te zijn maar gruwelen die de entiteiten die in haar huisden haar lieten zien én voelen!

Zelf heb ik ook een soortgelijke ervaring gehad, en het is niet makkelijk dit verhaal te delen, maar ik vind het enorm belangrijk dat de psychiatrie ook eens kijkt naar de alternatieve benadering van psychoses en geestesziekten.

Spirituele en paranormale zaken worden te simpel weggewoven en dat vindt ik een hele foute zaak.

Zelf heb ik baat gehad bij een paragnoste die me heeft geholpen en magnetiseersessies plus dat ik een periode lang positieve affirmaties moest uitspreken om weer tot mezelf te komen!

Op mijn hyve heb ik dit onderwerp toevallig vandaag aangekaart :)

Met vriendelijke groet,

Zohra

Illustraties afkomstig van Narconon, PopMatters & KickSeat

P.S. Zohra heeft ook voor de geïnteresseerden een forumdraad gestart over de mogelijke Spirituele en Mystieke oorzaken van Psychoses.