Bewustzijnstransformatie of ziekte?

Door: Aly

Toen ik een tijdje geleden alweer de site ‘Psychose Anders’ tegenkwam was dit voor mij één en al herkenning. En dat niet alleen, ik voelde opwinding en blijdschap want dit schrijven over normaliteit raakt zo precies de kern. Zo heb ik mijzelf ook “genezen,” en genezen zet ik expres tussen haakjes want ik heb mijzelf nooit als ziek gezien, ondanks de diagnose bipolaire stoornis in 2002 en over een aantal jaren verspreid 4 psychoses, een zelfmoordpoging en ik gebruik dagelijks 500 mg. lithium.

Elk mens zit in een groeiproces, ieder mens groeit niet even snel. Het is gemakkelijk als dit in een huwelijk gelijk op zou gaan. Gelijkgestemde zielen. Misschien wel simpel, samen op één lijn. Maar je moet je dan wel afvragen of dit het groeiproces ten goede komt. Van een gelijkgestemde ziel leer je niks. Waarom zouden we allen zo verschillend zijn? Om te evolueren. Maar ik veroordeel niets maar dit kwam n.a.v. een scheiding in de familie bij me op.

Als je elkaar niks meer te zeggen hebt, zal het groeiproces ook geremd worden denk ik. (….) Mijn brede interesse blijft mijn valkuil, zeker wat bewustwording en metafysica betreft. Het is immers veel gemakkelijker als je zegt; dat geloof ik niet. Dan kun je je ervoor afsluiten. Maar ik vind overal wel een kern van waarheid in.

Waar is dan mijn grens? (Nu weet ik dat die er ook niet is, wij en het heel-Al zijn onbegrensd) Ik bedoel waar sluit ik mij dan bij aan? Geen wonder dat dit kortsluiting veroorzaakt. Er wordt wel eens gekscherend gezegd “alles kan” maar ik denk serieus dat alles mogelijk is. Niet in onze aardse werkelijkheid, maar in het veld van de oneindige mogelijkheden. Als we willen kunnen we meer werkelijkheden ervaren.

Dit schreef ik op 15-08-09:

Ieder mens volgt zijn eigen pad….Iedereen evolueert op zijn eigen wijze….Ik heb mijn eigen exclusieve pad….Dit volg ik met overgave en passie….Met vreugde en innerlijke vrede, vanuit mijn hart….Het is een avontuurlijk pad, het leidt naar andere werkelijkheden….Hoewel het mij in een verleden wel tot een “natuurlijke gekte” heeft gebracht. Maar dit houdt mij niet van mijn evolutie af, dit noem ik de angst voorbij.

Wanneer je de moed hebt

de muur van je angst te naderen

verandert die in een poort.

Ga door die poort,

ik wacht op je aan de andere kant.

Paul Ferrini: Ik ben de poort

Dus: wat nou ziek? Wie is er niet normaal? Het is maar wat je verstaat onder normaal, zelf heb ik mijzelf nooit als geestelijk ongezond of abnormaal beschouwd.

De moderne geneeskunde wil mij weer “normaal” krijgen of zoals het ook wel genoemd wordt: “de oude weer worden.” Maar dat wil ik helemaal niet, want ik heb inderdaad een transformatie doorgemaakt, deze nieuwe conditie is zoveel beter als dat het eerst was voor de diagnose in 2002 en toen heeft het leerproces bewust een aanvang genomen.

Het “normaal” zijn op zich is niet slecht maar de samenleving functioneert helaas vanuit een beperkt niveau van bewustzijn. Het vrije denken wordt niet gestimuleerd, in tegendeel eerder in de kiem gesmoord omdat er gehandeld wordt vanuit de beperkingen niet vanuit onze grootheid. (Creëren is willen vanuit geluk, i.p.v. willen vanuit gebrek) Als je in de geschiedenis terug gaat werden heiligen en andersdenkenden veroordeeld omdat ze een gevaar voor hun zelf of hun medemensen zouden zijn.

Ook werden ze wel voor gek verklaard, maar moet je eens zien wat voor gekken hele delen van de wereld besturen en op wat voor manier: door leugens en manipulatie en dit wordt als “normaal” gezien.

Zoals het medische model nu is valt het niet mee om goede begeleiding te krijgen. Het zou erg mooi zijn als ze je zouden helpen evolueren naar een beter “normaal.” Maar dit valt niet te verwachten omdat de meeste mensen binnen dit model zichzelf nog niet hebben geopend voor het “Power of Now” niveau. Natuurlijk zijn dat wel sommigen van de mensen die daar werkzaam zijn maar dan kunnen ze niet zo werken als ze wel willen omdat ze met het huidige systeem hebben te maken.

De begeleidster waar ik gesprekken mee voerde is hier één van en staat er wel voor open, ook vindt ze het jammer dat er geen aandacht werd besteed aan de kant van het verhaal zoals ik het zie. Er waren vaak genoeg symposia zei ze: waarom dan hier eens geen aandacht aan besteed, een menselijke zienswijze. In ieder geval heb ik haar naar deze site verwezen.

Onderwijs, ook de meeste universitaire studies is allemaal aan “normaliteit” gekoppeld. Onzelfstandigheid wordt aangekweekt, niet waarderen om wie je bent, maar het gaat om presteren en geld verdienen, aanpassen aan de massa, eigenheid wordt daardoor in de kiem gesmoord. Als je anders bent pas je niet in de door de maatschappij gecreëerde hokjes, dan word je zelfs als zieke bestempeld omdat het niet past in het huidige systeem.

Zo wordt eigenheid die er niet mag zijn opgekropt met alle gevolgen van dien. Er zijn toch ontzettend veel uitwassen tegenwoordig van licht tot zware criminaliteit, solo zelfmoord tot zelfmoord met medeneming van het leven van andere mensen. Als mensen waardering krijgen voor wie ze zijn, respect hebben gekregen en daardoor zelfwaardering en zelfrespect hebben ontwikkeld, kortom van zichzelf houden zoals ze zijn doen ze dit niet, hebben ze respect voor alle leven.

Daarom is mijn conclusie: Er is iets behoorlijk scheef gegroeid. Er wordt teveel de nadruk gelegd op aanpassen, pas dan ben je “normaal” maar zo gaan veel mensen in tegen hun eigen natuur, dat wreekt zich op zeker moment, dan krijg je het zieke stempel, want niet jij bent ziek, maar het stempel is ziek.

Als je tegen je natuur in moet werken, steeds anders moet presteren op gebieden die je niet aanspreken, heeft dat logischer wijze invloed. De één wordt depressief de ander onverschillig of agressief of verbitterd in ieder geval niet gelukkig, hoe zal je dan een betere wereld creëren? Het lijkt wel of het de mensen die de macht hebben niet kan schelen, op hun manier komen ze aan hun trekken.

En eenmaal volwassen heb je je eigen verantwoording, weet je dat je een keus hebt, hoe je wil reageren op een situatie, maar jonge kinderen en jong volwassenen die moet je niet omvormen die moet je begeleiden.

Een kind wordt niet blanco geboren die bezit al een wijsheid van binnen, die wijsheid moet worden gestimuleerd en nu wordt gedaan of die wijsheid er niet toe doet. Die eigen wijsheid raakt ondergesneeuwd omdat alles ondergeschikt wordt gemaakt aan die “normaliteit.”

Wat een prachtige maatschappij / wereld kunnen we creëren als ieders eigenheid er mag zijn, want we hebben allemaal onze eigen intelligentie, onze eigen-wijsheid. We worden met onze eigen wijsheid geboren, dat wordt ons afgeleerd, aanpassen aan alles wat doorsnee is.

Wie dit later gaat in zien moet het verkeerd aangeleerde weer afleren. Wat een ontzettende verspilling van kwaliteiten. Want zoals het nu gaat met al die toetsen en beoordelingen, zelfs al op jonge leeftijd, vallen juist de hooggevoelige mensen die zoveel kunnen betekenen voor de maatschappij buiten de boot, want zij gaan denken dat ze niet goed zijn, dat ze kneusjes zijn, terwijl juist zij vanuit het hart werken met hun intuïtie.

Er zijn hoogbegaafde kinderen, daaraan wordt wel aandacht besteed, maar dit is veelal de verstandelijke begaafdheid, maar in gevoeligheid is er ook een begaafdheid maar hier wordt aan voorbij gegaan, omdat dit veraf ligt in deze verstandelijk ingerichte maatschappij. En men weet daarom niet hoe men dit vorm moet geven. Terwijl men alleen het hokjesdenken moet opgeven en luisteren en willen begrijpen. Want onze verstandelijk en geld- ingerichte maatschappij brengt zelf ziektes voort.

Gevoelige mensen staan veel dichter bij de natuur, zoals eerder de natuurvolkeren zoals de aboriginals en de indianen. Die zijn door ons westerlingen heel verkeerd beoordeeld, om het zacht uit te drukken. Wij wilden hun wat leren maar wat hadden we veel van hun kunnen leren. We zijn zover van de natuur afgeraakt, daarom gaat er zoveel mis, want zo maken we ons zelf kapot, want wij behoren tot die natuur, we zijn natuur. Maar wij zijn zo arrogant dat wij denken dat we de natuur kunnen maken, naar onze hand moeten zetten. Maar om wat te bereiken zullen we weer terug moeten naar de natuur.

Dit kwam natuurlijk allemaal niet bij me op n.a.v. het artikel “Hoe we genezen van de bipolaire stoornis van “normaal.” Deze zienswijze is gegroeid toen ik in de slag moest met mezelf, ik heb geen ziekte-inzicht, want ik heb immers geen ziekte maar wel een groot zelf-inzicht. En dat zou iedereen moeten willen hebben, evolutie komt niet vanzelf en bovendien van binnenuit. Zelf noem ik het mijn plus-minus gevoeligheid.

Door deze gevoeligheid is er zeer veel op mijn pad gekomen, zo’n brede interesse waardoor mijn zienswijze steeds over grenzen reikte wat dan, omdat mijn geest dit niet aankon, voor een psychose zorgde. Maar bij mij heeft dit niet geleid tot angst. Vanzelfsprekend waren de opnames, veelal in de separeer, en de daaropvolgende depressies, zeer onprettig, voor mij en ook voor mijn naaste familie. Toch heb ik mezelf nooit als onvolwaardig beschouwd, ik durfde bij mezelf te blijven.

Het heeft zich nog meer toegespitst op: Wat is de zin van mijn leven; wat doe ik hier; waar kom ik vandaan; waar ga ik naar toe?

Door die plus-minus gevoeligheid; verbondenheid: Hemel en Aarde, kan ik heel breed denken, wat voor mij werkt, maar ook tegen mij, maar daarom ben ik verdorie niet ziek??!!!!

Het is juist een kunst; hoe ga ik met die gevoeligheid om. Maar in de psychiatrie, die nog verbonden is aan het oude paradigma, de oude wetenschap, staan ze hier niet voor open, op enkele uitzonderingen na. Vanuit deze discipline denken ze nog steeds dat alles in de hersenen plaatsvindt.

(Terwijl er trouwens allang een nieuwe wetenschap is die dit heeft weerlegd, waarom weet ik dit als leek wel, je zou toch denken het is hun vakgebied, zij zouden hiervan op de hoogte moeten zijn, nu schiet mij op dit moment iets te binnen; juist omdat ze zo denken kunnen ze dit niet bevatten, ze kunnen die grens niet over.)

Als gestudeerde mensen zouden ze toch beter moeten weten, die moeten toch juist een breder bereik hebben? Maar ja, die hokjes he? en die beperkende grenzen. Wij zijn niet geschoold om te durven, dat kan niet als je uit gaat van beperkingen. Zo jammer!!!

Op deze manier was het voor mij wel een eenzame weg, boeken die op mijn weg kwamen hebben mij er door heen geholpen, mij bevestigd in mijn denkbeelden. En het opschrijven van mijn gevoelens en emoties hebben mij gesterkt want ik had niemand die het op mijn manier bekeek. Bovendien had ik dromen die veel voor mij betekenden, ze waren en zijn een aanwijzing op mijn weg.

Nu kan ik inzien dat het zo heeft moeten lopen, er gebeurt echt niks zonder reden, en toevalligheden, al lijkt het soms wel zo, bestaan er niet. Ik had graag verder willen leren maar dat mocht niet omdat ik de oudste was van zeven kinderen. Lang heb ik dat mijn ouders kwalijk genomen, tot ik inzag dat het de tijdgeest was.

Ook denk ik nu: hoe zou het dan zijn gelopen, dan was ik misschien ook wel meer een hokjesdenker geworden. Als je alles met je verstand beredeneert, is het schijnbaar moeilijk om van inzicht te veranderen, alles moet eerst altijd bewezen worden.

En heb je een afwijkende mening wordt ze vaak niet tot uiting gebracht, bang om uit gelachen te worden, maar om iets te veranderen moet er eerst een andere menig zijn. In het verleden waren er meer mensen zoals wetenschappers, natuurkundigen e.d. die hiervoor uit durfden komen zij kregen soms o.a. het stempel schizofrenie of bipolaire stoornis, syndroom van Asperger, o.i.d. opgedrukt. Onterecht, ze waren alleen maar anders, en durfden verder denken dan de doorsnee mensen.

Een andere manier van denken dan de doorsnee mensen die gekoppeld is aan hoe vooral de massamedia de wereld voorspiegelt, vooral als je jong bent ga je aan jezelf twijfelen, je vindt toch dat je moet passen binnen die normaliteit.

Maar op een gegeven moment twijfelde ik niet meer en wist ik dat ik op de goede weg zat. Maar dan wordt het er nog niet gemakkelijker op want je wilt het zo graag de wereld laten weten dat “HET LEVEN” zoveel mooier is dan het lijkt, vooral de mensen die je lief zijn wil je het gemakkelijker maken.

Maar het is geen doen jouw eigen waarheid overbrengen aan iemand anders, dat kan alleen door soms een klein tipje van de sluier op te lichten. Maar oh, oh als ik op mijn stokpaardje zit, berg je dan maar. Later heb ik er dan zelf weer last van, want het wordt er alleen maar verwarrender door, daarom wil ik afsluiten met ook voor mij nog steeds belangrijke regels:

-Accepteer de fase waar je nu in zit. (depressieve gevoelens)

-Geloof in jezelf. Elk mens heeft alles in huis om alles te hanteren, je kunt er echter niet altijd direct bij. Blijf vertrouwen dat je, hoe dan ook, je weg zult vinden.

Door: Aly

14 Reacties

  1. Kennen jullie mensen die genezen zijn van manisch-depressiviteit? Zo ja, hoe is dit dan gedaan? Ik geloof dat manisch-depressiviteit te genezen is door blokkades op te ruimen. Jezus Christus, God’s Zoon kan dit! Door Hem is elke genezing een realiteit geworden. Ik zie dit in mijn eigen leven gebeuren.

    Groet,

    Harald

    • Fijn Harald, zo kan iedereen kiezen voor de realiteit die hem of haar het beste helpt om verder te komen. Er zijn vele manieren om je energie weer beter te laten stromen.

    • Harald bedankt voor je reactie, Als je MDS vanuit de reguliere geneeskunde bekijkt zeggen zij dat er geen genezing is, volgens hun is het een chronische geestesziekte. Met deze kijk kan ik niet uit de voeten. Hoe ik hier tegenover sta heb je kunnen lezen in het artikel hierboven. Jezelf leren kennen, en laat dan het stempel maar los want dat is hun werkwijze, hopelijk verandert dat op korte termijn omdat er meer mensen komen zoals jij en ik, wij zijn tenslotte de ervaringsdeskundigen, alleen wij kennen onze binnenkant, geen mens die hier een oordeel over kan vellen, fijn dat je steun hebt vanuit de Goddelijke wereld, groetjes Aly

    • kijk ik vind je heb er aanleg voor of niet .
      en alles heb voor en nadelen,tuurijk alles is een cemise reakitie in je hersnen .
      ik ben weer in een psychose terecht gekomen .
      en kwam er dit keer moeilijk uit.
      ik kan moeilijk tegen veranderingen,spanning en negatievetijd.realitijd is te buigen maar niet te veranderen.veel waarheden zitten in je zelf en kan je ook bij god vinden. tuurlijk vind je die wel en dan wat moei je er mee .loslaten is het andwoord dan kan je weer met de stroom mee.soms moetje wel.
      anders draai je helemaal door en dat is niet de bedoeling .
      ik pieker vaak over verschillen en onrecht in het leven . daar vloeien veel negativie gedagtens uit en daar verlaag je je zelf mee tegen negatieve gedachtens is moeilijk op te boxen .
      en probeer andwoorden te vinden daar op .
      vaak vind ik de andwoorden wel,maar kan dan het piekeren niet meer los laten en dan komt het op zoek naar een uit weg.angst ,twijvel ,spanning …….psychose!!!!!!!!!!!!
      dit keer ben ik geholpen door mensen die van me houden gelukkig maar …….
      op alles maar een andwoord vinden is niet alles …..
      pluk de dag en vertrouw in god .
      ga met de stroom mee dat probeer ik nu ook .
      ik vind het goed zo .
      blijf in de mens en het leven vertrouwen hebben anders lukt het niet.mee met de stroom je hoeft heus niet alles te pikke maar ga wel mee met de stroom belangrijk anders blijf je in het verleden hangen dat is fout

      • Bedankt voor je reactie Gilberto, ik bemerk hier uit dat je deze tijd ook moeilijk vind om met het leven om te gaan. Er zijn veel vragen waarop geen antwoord mogelijk is, tenminste nog niet. Daarom heb ik een keer dit gedicht gemaakt:

        In deze paradoxale wereld
        een wereld van tegenstellingen
        min, plus, dag, nacht, licht en duisternis
        zijn er nog veel waarom’s en twijfelgevallen
        welke keus maak ik, wat zal ik gaan doen.

        Er zijn nog zoveel vragen
        vragen zonder antwoord lijkt het wel
        we willen zo graag weten, ongeduldig zoals we zijn.

        Maar soms is je afvragen beter dan
        een gegeven antwoord, want het
        antwoord kan nieuwe vragen oproepen
        en schiet je daar ook maar iets mee op?
        Het schept juist extra verwarring.

        Daarom, zorg dat je kunt leven met de vraag
        het antwoord komt op de tijd daarvoor bestemd.
        Een antwoord komt de vraag altijd tegemoet
        ze groeien als het ware naar elkaar toe.
        En plots is de vraag geen vraag meer
        de vraag is beantwoord en is
        geworden tot begrip en inzicht.
        Zomaar vanuit ons hart omdat we
        in verbinding staan met Al-Dat-Is.

        Gilberto, ik wens je sterkte en kracht vanuit de Bron.
        Groetjes Aly

      • mooi gedicht aly.

        bedankt.

    • nog een ding dat vind ik mooi in jou gedicht en als je dat het andwoord krijgt ja kun je het dan. accepteren,tevreden zijn met je anwoord . soms is het mooielijk he ………..
      geeft niet daar worden we groot en sterk van .
      vraag je je wel eens af is het het allemaal wel waard om voor te vechten ? ik vind dat het het nog steeds allemaal waar is. als ik in de ogen kijk van mijn kind ja . ik geloof in een wereld van elkaar accepteren en leren …….

  2. Heel erg mooi geschreven Aly en ik ben het roerend met je eens. alleen op het gebied van ‘ziek’ zijn is het misschien goed een nuance aan te brengen.

    Ik heb mezelf met mijn zgn ‘bipolaire stoornis’ ook nooit als ZIEK ervaren maar wel ‘anders’. ZIEK voelde ik me op de momenten dat ik totaal reddeloos verloren was, in space…. en zwevend door de dimensies.

    Ik weet niet of je ooit de serie ‘Sliders’ hebt gevolgd op televisie, maar zo voelde ik me ook, ik ‘reisde astraal’, en kwam terecht in allerlei subwerkelijkheden en raakte totaal de weg kwijt en ben jarenlang wanhopig op zoek geweest naar de weg terug. Tot ik tot de conclusie kwam dat er geen weg ‘terug’ is, er is alleen een weg ‘vooruit’, GROEIEN moet je, veranderen, evolueren… je kunt nooit en te nimmer terugkeren naar je oude staat van zijn, dus ‘de oude’ worden, dat kan niet meer, omdat je simpelweg bent veranderd.

    Vaak is het voor vrienden en familie moeilijk te hanteren dat je zo bent veranderd, maar ik vind dat niet langer mijn probleem. Als zij niet meer met mij kunnen omgaan is het ‘of’ mee-evolueren of gewoon uit mijn leven verdwijnen, want blijkbaar zit je op een andere golflengte.

    Ik heb ook jarenlang geprobeerd ‘terug’ te keren naar het nivo van mijn oude vrienden, maar ik bleef steeds een muur tussen ons invoelen. Achteraf bezien betekende dit gewoon dat ik klaar was met deze mensen. Ik ben verder gegaan met de mensen bij wie ik deze onzichtbare muur niet voelde.

    Nu begrijp ik het en kan ik het gebruiken… ik ga niet meer tegen mezelf in, zeg waar het op staat en ga geen energie meer verspillen aan mensen waarvan ik het gevoel heb dat zij niet langer meer in mijn leven passen….

    Een depressie is dus een groeiproces, waarbij je mag inzien dat je aan bepaalde zaken moet werken en verder moet ontwikkelen, het is een ‘tool’ die je verder helpt, wanneer je de taal ervan leert te spreken.

    Echter, de manies begrijp ik nog steeds niet zo, haha…. maar op het gebied van depressies ben ik zowat een expert geworden.

    Mij is het ook gelukt om op eigen kracht uit mijn psychoses te komen, echter ook wel met hulp en steun van mensen van buitenaf, en mensen die ruimdenkend waren met een spirituele instelling en die niet alles in het hoekje ‘gek’ veegden maar gewoon als spiritueel groeiproces.

    Mijn depressies hebben me ook doen inzien dat ik op bepaalde gebieden heel fout bezig was, dat ik moest veranderen, maar daarvoor moest ik eerst de pijn vóelen voor ik kon veranderen.

    Gelukkig gebruik ik geen medicijnen, had ik dit wél gedaan, dan had ik nooit deze transformatie ondergaan en had ik nooit mijn ware zelf gevonden 🙂

    Een depressie is dus een ‘geluk bij een ongeluk’.

    Dankje voor het delen van jouw verhaal!

    Groeten,
    Zohra

    • Zohra bedankt voor je reactie, Ook jij weet dus dat je een eind kan komen door zelf-onderzoek en zelf-reflectie. De ontdekkingsreis in ons zelf. Ik denk dat het van groot belang is want die gevoelens die voor een manie (psychose) en depressie zorgen zijn niet zomaar iets, en als je merkt dat ze jou iets te zeggen hebben, dat ze horen bij je leerproces is dat alleen maar winst en daar kan je wat mee. Niet met dat stempel dat drukt je in een hokje. En die hokjes zijn gemakkelijk voor wie ze hebben bedacht maar er is niks menselijks aan, want dan wordt er voorbijgegaan aan onze eigenheid, ons bewustzijn. Groetjes Aly

  3. Het zit bij mij in de familie en daarom was ik al gedoemd om ziek te blijven,dat werd mij tenminste verteld.Het zat in mijn genen en die kon je niet veranderen.

    Ik had fases van depressies,de hele zware waarop je de wereld niet meer waarnemen wil omdat die er niet meer is.Ik voelde niets meer voor mijn kinderen,mijn man,voelde niets meer voor mezelf,hoe was dit mogelijk,hoe kwam ik dit door ?In dit niemandsland kon niemand leven.

    Er waren fases dat ik meer voelde al was het wel ellendig dan zat ik op de bank,zo vreselijk moe en dacht aan al dat gene wat ik doen moest,mijn huis zag er niet uit,durfde niemand binnen te laten en ik was zo moe,zo vreselijk moe.

    Ik zag hoe ze naar mij keken,ogen die keken alsof ze zeggen wilden,wij weten het ook niet meer.De pijn die ik zag in de ogen van mijn man,de ellende die ik veroorzaakte naar mijn kinderen.God wat voelde ik me dan schuldig.
    Ik denk dat dat wel de grootste denkfout was waar ik achter kwam,ik maakte me weer meer druk om de ander dan om mezelf.

    Zelfs in mijn manie was ik bezig met de ander,dan was ik adrem,vrolijk, liet ik de mensen lachen,echt lachen.Ik besloot ineens om mijn hele huis schoon te maken,daar begon ik dan aan maar gaandeweg besloot ik weer wat anders,iets wat nog meer indruk zou maken,de tuin was ook aan verandering toe,eigenlijk alles wel en de ideeën lagen voor het oprapen,totdat ik die niet meer aan kon want het werden er steeds meer en het werd steeds grootser.

    Tot ik weer in een wereld belandde die niemand kende en wie kon mij daarbij helpen.
    Ze zeiden dat die wereld niet bestond maar ik wist wel degelijk dat die er was,ik zag dingen die anderen niet zagen,Ik kon echte liefde voelen,zo mooi zo intens,ik kon mijn kinderen aanvoelen en begrijpen zonder dat ze ook maar iets vertelden,zelfs de dieren voelde ik aan en ik kon liefde geven,echt geven maar het sloeg altijd om, angst kwam,de stemmen die mij veroordeelden en ik had zoveel slechts gedaan en zoveel op mijn geweten,alles was ineens mijn schuld,Ik had zelfs mensen de dood in gejaagd,hoe kon ik daar mee leven?

    De kentering kwam toen ik er achter kwam dat ik met alles wat ik deed me op de ander richtte,me schuldig voelde als ik depressief was en het goed wilde maken als ik in een manie zat,bij mij was alles gericht op die ander.
    Na veel lezen en veel surfen op het net kwam ik steeds meer te weten.
    De belangrijkste les was wel dat ik depressief mocht zijn,dat ik me niet schuldig hoefde te voelen,dat ik niet verantwoordelijk was voor wat de ander voelde.
    Dat ik niet in een manie hoefde te zijn om indruk op een ander te maken,dat ik helemaal geen indruk hoefde te maken maar gewoon mijzelf mocht zijn.

    En uit het niets kwam ik tot iets,alsof ik een kind was wat net leerde staan,leerde lopen want zonder te denken of te plannen kwam ik tot iets wat voor mijn leven belangrijk was.Ik begon te doen en het ging vanzelf,elke dag een beetje meer en elke dag een beetje beter.
    Ik leerde dat ik mijn gedachten niet moest geloven,de stemmen niet altijd de waarheid vertelden,ik leerde met mijn angst om te gaan.
    En ook ik vroeg Jezus om hulp,want ik moest toch wat?
    Of Jezus als symbool voor iedereen geschikt is weet ik niet omdat er mensen zijn die in een psychose soms denken dat ze Jezus zijn,zoals ik vaak dacht Bernadette van lourdes te zijn.

    Hier moet men ook in begeleidt worden door mensen die weten wat ze doen,uit ervaring weet ik dat psychoses aanvallen zijn,waar je doorheen moet maar liefst wel met hulp.

    Uit dit alles weet ik dat er meer is,dat heb ik zelf mee gemaakt en ervaren. Net zoals Aly wil ik ook graag dat men anders met kinderen omgaat,dat het niet om competitie gaat of alle kinderen naar de universiteit te sturen,we hebben niets aan een heel land vol wetenschappers.

    We moeten leren om mensen weer te leren waarderen om wie ze zijn en niet om wat ze doen,we zijn Human be-ings en geen Human do-ings.Laten we alsjeblieft de natuurlijke nieuwschierigheid die kinderen vanuit zich zelf hebben in stand houden en een andere manier van scholing creëren. Zelf heb ik daarom besloten om lid te worden van Partij voor Mens en Spirit omdat die toch mijns inziens zich daar het meeste sterk voor maken op dit moment.
    Een politieke keuze voortkomend uit mijn ‘ziek’ zijn in deze tekst volgens mij dan wel op z,n plaats.
    Maar goed dat is mijn keuze om toch wat te doen met wat ik heb mee gemaakt en aan ieder natuurlijk zijn of haar ding.

    Maar het allerbelangrijkste is wel dat er hoop moet zijn,hoop is,want we kunnen verder komen,volgens mij hoeft niemand hier in te blijven hangen.

    Groetjes Brighid

    • Bedankt voor je reactie Brighid, Dat is niet niks waar jij doorheen bent gegaan samen met de mensen die je lief zijn. Ja, ik wil ook heel graag dat de mensen gewaardeerd worden om wie ze zijn en we zijn op weg naar een nieuwe samenleving. Misschien ken je de site www. deniesa. nl wel want daarop wordt de politieke partij Mens en Spirit ook genoemd. Door wat je hebt meegemaakt is je inzicht wel verandert, ik ben van mening dat we ons moeten richten op het positieve, niet met het vingertje blijven wijzen naar alles wat er verkeerd gaat. Dan verandert er niks. Want negatief of positief, wat aandacht krijgt groeit dan kunnen we maar beter het positieve laten groeien. groetjes Aly

  4. Prachtig stuk Amy (misschien iets te lang om te lezen op een smartphone..maar in de kern: een parel!). Ik voel me verbonden met jouw manier van kijken naar de bi polariteit.. Ik ben zelf 7 jaar ongeneeslijk bi polair verklaard in Heiloo… maar heb als Rebel mijn oplossing gezocht in de meer alternatieve ja progriessieve hoek van de vaderlandse heelkunde. En na een jaar vol mislukkingen vond ik uiteindelijk 1- lijns psycholoog Niek Zimmerman uit Den Haag die baanbrekende nieuwe aanpak heeft om de bi polaire (en andere psychische kwalen) in gemiddeld 1 jaar tijd fors te verminderen – tot zelfs verdwijnen aan toe). Hij heeft reeks van biologische (plantaardige) tabletten zonder bijwerkingen die de verstoring in de hersenen langzaam maar zeker opheft.. Enfin: het voert te ver om alles uit te leggen nu (kijk anders ook op zijn website: http://www.medizimm.nl) Inmiddels ben ik me aan het ontwikkelen als schrijver, dichter en uitvoerend artiest. En behoorlijk in balans, gelukkig. Dus we zijn niet alleen! (zie ook de andere reacties hier..). Er IS een andere manier van kijken EN van healen.. De Nieuwe Tijd is begonnen! Met hartelijke groet, Bo
    (ik sta open voor verder kontakt)

    • Bo bedankt voor je compliment, en ik ben blij voor je dat jij ook een manier hebt gevonden die bij je past. Fijn dat je in balans bent, er is zeker een andere manier van kijken en van healen en dat er een nieuw tijdperk is begonnen kan ik zeker met je eens zijn. Mooi om aan mee te werken ik zie het als een avontuur. Groetjes Aly

  5. Met veel interesse heb ik de brief en reacties daarop gelezen. Ik hoop later een meer uitgebreid antwoord te kunnen geven. Alvast bedankt voor het delen van jullie mening.
    Maj

Laat een reactie achter op gilberto Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: