Taboe op Behoefte aan Zorgzaamheid

Zoals ik al eerder heb gezegd ben ik erg onder de indruk van het boek van de Noorse Arnhild Lauveng: ‘Morgen ben ik een Leeuw’. Op een heldere en krachtige wijze weet deze vrouw die volledig hersteld is van haar schizofrene episode allerlei fascinerende aspecten aan te reiken welke zinvol kunnen zijn voor mensen die nog aan het worstelen zijn met de vreemde verschijnselen die gepaard kunnen gaan bij een bewustzijn dat overbelast raakt.

Het boek is al aanleiding geweest voor het artikel ‘Optie bij Onhandelbare Druk: Splits je Geest‘ en tevens voor ‘Vechten met Levende Symbolen‘. In deze huidige bijdrage wil ik stil staan bij een bepaald dilemma dat ook een erg storende invloed kan hebben, en vooral als je opgenomen bent of vaak door periodes van eenzaamheid gaat.

Arnhild Lauveng beschrijft het dilemma waarop ik doel als volgt:

“Dan maar liever de schuld geven aan de ziekte of aan de stemmen of aan wat dan ook, als ik maar niet hoefde toe te geven welke akelige, laaghartige en onbegrijpelijke behoeften ik had: behoefte aan aandacht en zorgzaamheid, behoefte om gezien te worden, behoefte om aan de eenzaamheid te ontkomen. ‘Ze doet het alleen maar om aandacht te krijgen,’ en dat zou ik nooit willen toegeven. Niet eens tegenover mezelf.”

(Morgen ben ik een Leeuw, p.61)

Je kunt je voorstellen dat je juist op die momenten dat je wat de weg kwijt bent, of op die momenten dat je je opgesloten voelt in je kamer of in een kliniek (of misschien zelfs in je eigen woning), dat er dan een vrij natuurlijk verlangen kan ontstaan, namelijk een verlangen naar genegenheid, geborgenheid en zorgzaamheid.

Vaak is echter de omgeving niet of nauwelijks in staat om daadwerkelijk deze steun en oprechte, warme aandacht te geven. Het is ook een enorme grote stap als je echt aan een hulpverlener of andere mensen om je heen om deze zorgzaamheid zou vragen. Je stelt je dan namelijk wel erg kwetsbaar op. Wellicht tref je af en toe een vriend, familielid of  hulpverlener die ook in staat is je wat te geven op dit vlak en wordt niet in dossiers geschreven dat ‘patiënt veel om aandacht vraagt.’

Ik kan me ook voorstellen dat het voor een hulpverlener niet altijd duidelijk is wat een cliënt vraagt.

Het is jammer dat er soms omstandigheden kunnen ontstaan waarin je je zelfs kunt gaan schamen voor je eigen verlangen naar iemand die je ziet, die er (al is het maar even) voor je is.

Advertenties

2 Reacties

  1. Beste lezers
    bij deze wil ik u een brief (van mij) delen, die ik aan een mede mens geschreven heb die (soms) wat druk op mij wil leggen.
    Misschien ‘past’ het bij het thema.
    Groeten
    Rebecc

    _________________
    Lieve …..
    vanuit mijn hart, een mailtje.
    Ik wil dat je dit rustig laat bezinken
    elk verwijt, of onbegrip brengt mij verder tot de beslissing, om wat voor relatie met jou dan ook, per direct te beeindigen.
    Dat is mijn grens en het is mijn goed Recht als mens.
    Ik ben er niet alleen maar om mijzelf te verdedigen, maar ook nog om te Leven.
    Ik heb het idee, alsof ik (in jouw bijzijn) mijzelf bijna alleen maar aan het verdedigen ben
    het maakt mijn (bio)ritme in de war en ik raak bij mijzelf vandaan.
    Het is immens vermoeiend voor mij om de hele tijd het idee te hebben, dat ik (vanalles) moet uitleggen
    ik raak er ook ‘verstrooid’ van en dan vergeet ik dingen en zo en ik voel me ook bang, als dat ik niet ‘normaal’ zou zijn
    zo zou een relatie nooit moeten zijn, mogen zijn.
    Een dergelijke relatie, is vroeg of laat gedoemd om uiteen te vallen

    ik ben met een ‘missie’ bezig en dat is dat er Mensenrechten komen binnen de Ggz, en dat mensen werkelijk met elkaar omgaan. Met mij en anderen zijn ernstige misstanden geweest en daar (lijd) ik dagelijks onder.
    Mede, hierdoor heb ik eigenlijk amper ruimte voor de ideeen en verwachtingen van anderen.

    Dit komt ook, omdat ik vanuit een ander principe leef: synchroniciteit en Vertrouwen (verwachten = angst, en elkaar onder druk zetten)
    ik heb het recht om mijn leven vanuit dit principe in te vullen
    om zelf te bepalen wanneer ik wie in mijn leven heb en NEE te (kunnen) zeggen wanneer dit zo voor mij voelt
    ik heb het heel zwaar, immens zwaar
    weet je waarom? Omdat ik veel Liefde en Mededogen voel voor mijn medemens.
    De hoeveelheid klappen, die ik hierom gehad heb zijn niet meer te tellen
    voortdurend kreeg ik agressiviteit op/in mij en ik ‘at’ dit allemaal op
    omdat ik WEL koos voor Mededogen
    DAAROM ‘at’ ik het op
    maar het is ook, wie ik ben
    ik heb dus gewoon mijn ruimte nodig
    en ook bijv. psychiaters die hier werkelijk naar kunnen luisteren en mij laten beslissen wat goed voor mij is
    bij het UCP is het tegenovergestelde gebeurd
    ik ben compleet gesloopt, thuis
    als er ook maar iets omvalt dan gaat er een atoombom van razernij door me heen
    dit kan ik alleen uitwerken met/bij de mensen waar ik mij fijn bij voel = welkom zoals ik ben OOK als ik (heftige) emoties heb
    ik ben nooit geholpen door de Ggz
    ik lijd aan mijn verleden
    ik heb een ernstig emotioneel probleem
    ik kan niet nog meer pijn hebben wanneer ik bij de verkeerde mensen ben/met (de) verkeerde mensen omga
    ik kan niet mijn hele leven op mijn tenen lopen dat is geen leven
    ik kan totaal niet zijn wie ik ben
    ik haat deze wereld en ook deze cultuur

    De wereld zou eens wat meer mededogen met MIJ mogen krijgen.
    Wat meer Liefde voor mij, vanuit onvoorwaardelijkheid zodat ik ook wat ruimte krijg.
    Mij nemen zoals ik ben in alle waardigheid en respect (dit hebben ‘ze’ afgebroken bij UCP).
    Ik had ook geen pillen horen nemen tijdens de opname, maar juist erna
    die opname, had ook heel anders gekund -EN IK GA NIET IN DISCUSSIE HIEROM WANT IK HEB EEN DRUKKE AGENDA VOLGENDE WEEK
    EN IK HEB NIET VEEL ENERGIE/RESERVES
    ik ‘loop’ met al die emotionele pijn rond
    heb bijna alle tijd en ook aandacht (van anderen) voor mij nodig
    en de juiste mensen tegen komen
    en UIT die psychiatrie komen

    Terwijl ik tegelijkertijd besef
    dat ik soms meerdere keren per dag, mijzelf wil vernielen
    omdat ik mij afgewezen voel en dit voelt alsof mijn hart verscheurt wordt
    doet zoveel pijn
    ZOVEEL
    ik wil mijzelf heel vaak iets aandoen
    SINDS HET ONTSLAG UIT HET ‘ZIEKEN’HUIS
    OM DINGEN DIE IN HET ZIEKENHUIS GEBEURD ZIJN
    die zog. ‘demon’ in mij, is de pijn die in mij gekomen is dmv bepaalde ‘behandelingen’ in het ziekenhuis
    en een stukje OER/wilskracht
    ik heb jaren geleden aangegeven dat ik bepaalde hulp nodig heb
    en die hulp nooit gevonden.

    Als ze mij jaren geleden werkelijk hadden ondersteund en geholpen, dan had ik nooit in UCP gezeten
    dan was ik aan het werk geweest en verdiende ik mijn eigen geld
    dan was ik onafhankelijk geweest
    een mens kan ook maar, beperkt zaken op haar bord krijgen
    en ik doe het nog goed ook.. maar ook ik heb mijn grenzen
    ik wil gewoon zijn wie ik ben en ik wil daar afdoende ondersteuning bij krijgen
    en de hele Ggz is een flop
    ben ik veel te eigen wijs voor.. wellicht
    en daar heeft de ggz klaarblijkelijk geen boodschap aan
    aan eigen-wijsheid
    evenals het onder-wijs

    Ik moet in het ‘alternatieve’ om iets met mijn (eigen)wijze ideeen te kunnen doen
    ik heb het intellect mening en ideeen
    en de drive
    in de ‘reguliere’ maatschappij pas ik niet.
    Dus ik weet niet wat je precies met de relatie wil
    maar aan een aantal dingen kan ik niet voldoen.

    Bovenstaande is waarvoor ik leef
    Ik kan niet iets steunen, waar ik gevoelsmatig niet achter sta.
    Al die dingen die jij graag wil, zijn waarschijnlijk geen dingen die ik (zelf) wil.
    Groet
    Rebecc

    • Wat een wijze woorden, Rebecca!!!

      In een wereld die volkomen met zichzelf overhoop ligt, worden juist de mensen die zich hieraan niet willen conformeren, gemakkelijk de dupe!

      Jouw houding impliceert dus zeer veel kracht vanuit jouw innerlijk! (Hoewel het daardoor niet gemakkelijker wordt.) Besef s.v.p. je oprechtheid!

      Het gaat niet zozeer om de uiterlijkheden, in deze “stoffelijke” wereld; veeleer om de menselijke waardigheid, de intentie die daaronder ligt!

      Met veel waardering voor jouw vast houden aan de kern-waarheden van het leven!

      Bert M.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: