In de Wurggreep van het Medische Model

Laatst ontving ik een bericht van een lezer van deze site. In dat bericht werd op een indrukwekkende wijze verwoord in wat voor een bizarre omstandigheden je terecht kunt komen als je eenmaal bent toegelaten tot het rijk der ‘geesteszieken’ en er écht uit wilt komen.

Stel je de volgende situatie eens voor: je hebt ooit in het verleden een diagnose ‘manisch-depressiviteit’ gekregen. Zoals gebruikelijk hoort bij dit pakket een farmaceutisch product, namelijk lithium. Inmiddels ben je er eigenlijk wel klaar mee en wil je weer een normaal leven beginnen.

Omdat je echter verslaafd bent geraakt aan de lithium wil je afkicken op een verantwoorde wijze. Het is in Nederland momenteel erg moeilijk iemand te vinden die bereid is je te helpen met het afkicken van geestmanipulerende medicatie (zie Afkicken van Medicatie). Je kunt dan bijzondere denkstructuren tegenkomen.

Als je je bijvoorbeeld verder redelijk goed voelt dan kan dat  in je nadeel spreken. Er kan dan gewoonweg beweerd worden dat je je zo goed voelt door het gebruik van de medicatie. Het kan dan om die reden worden afgeraden om af te bouwen.

Mocht je echter toch willen doorzetten omdat je van dat lithiumjuk af wilt, dan kun je het argument krijgen dat je een hersendefect hebt waarbij ook nog kan worden gesteld dat je bovendien een genetisch bepaalde hersenafwijking hebt die alleen via lithium in bedwang gehouden kan worden.

Als je dan vervolgens oppert dat je niet gelooft dat je een hersenziekte hebt dan is daar ook snel een reactie op te verwachten, namelijk dat je niet beseft dat je een hersenziekte hebt, maar dat is dan logisch omdat dat ook een kenmerk is van je ziekte: gebrek aan ziekte-inzicht (Het belang van Ziekte-Geloof).

Op deze manier kun je terechtkomen in de wurggreep van het medische model. Wat je ook zegt het is een kenmerk van je genetisch bepaalde hersenziekte of van een gebrek aan ziekte-inzicht.

Je wordt niet meer als volwaardig beschouwd en bovendien wordt je op deze wijze het recht ontnomen om zelf te bepalen wat je wilt dat er met je lichaam en geest gebeurt. Eigenlijk wordt je behandeld als een kleuter die wordt toegesproken door zijn ouders.

De enige manier om verder te komen is dan eigenlijk: ziekte-acceptatie en de daarbij behorende geestbeïnvloedende farmaceutische producten.

Mocht je uit wanhoop dan maar besluiten helemaal abrupt te stoppen met het innemen van je hersenbeïnvloeders dan is de kans groot dat je ontspoort voornamelijk vanwege de ontwenningsverschijnselen, wat alleen maar een bevestiging zal zijn voor de aanhangers van het medische model dat je echt aan een genetisch bepaalde hersenaandoening lijdt waar je zelf helemaal niets aan kunt doen: het is eigenlijk als een soort chronische kanker.

Mocht iemand suggesties hebben voor een manier om tóch uit deze wurggreep te komen dan kunnen daar ongetwijfeld mensen blij gemaakt mee worden.